Οι βετεράνοι ήρωες επιστρέφουν με περισσότερη δράση, χιούμορ, αλλά και την ίδια σεναριακή επιπολαιότητα.

ΟΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ 2

THE EXPENDABLES 2

Σκην.: Σάιμον Γουέστ

Πρωτ.: Σιλβέστερ Σταλόνε, Τζέισον Στέιθαμ, Ναν Γιού, Ντολφ Λούντγκρεν, Τέρι Κρουζ, Ράντι Κουτούρ, Μπρους Γουίλις, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Ζαν-Κλωντ Βαν Νταμ, Λίαμ Χέμσγουορθ, Τσακ Νόρις, Τζετ Λι

Η ομάδα των Αναλώσιμων αναλαμβάνει ν’ ανακτήσει ένα μεγάλο φορτίο πλουτωνίου, που πέφτει στα χέρια ενός αδίστακτου τρομοκράτη.

Η συνέχεια στην ομώνυμη ταινία του 2010, με βασικό σεναριακό εύρημα και θέλγητρο τη συγκέντρωση εμβληματικών ηθοποιών δράσης της δεκαετίας του ’80, ταιριασμένους με άλλους από τις νεότερες γενιές. Το δεύτερο φιλμ είναι μια μεγεθυμένη εκδοχή του πρώτου, με εμφανείς επιμέρους βελτιώσεις που ουσιαστικά όμως δεν αλλάζουν τον γενικό χαρακτήρα της σειράς, η οποία εξακολουθεί να μην κάνει τον ελάχιστο επιπλέον κόπο που χρειάζεται για να πάρει τον εαυτό της λίγο πιο σοβαρά. Περισσότερη δράση, περισσότερο χιούμορ, περισσότερος χρόνος συνύπαρξης της ισχυρής τριανδρίας Σταλόνε (66)-Σβαρτσενέγκερ (65)-Γουίλις (57), αλλά με την ίδια σεναριακή επιπολαιότητα και τη διεκπεραιωτική σκηνοθεσία του Γουέστ χωρίς έμπνευση, η ταινία παραμένει διασκεδαστική με ανεμελιά που είναι ταυτόχρονα ανεπιτήδευτη, εκτονωτική, αλλά παράλληλα χωρίς τη δημιουργία σοβαρού κινδύνου και αρκούμενη σε εντελώς προσχηματικά κίνητρα και συμπεριφορές, αφήνοντας αναξιοποίητα τα ψήγματα δραματικότητας του Μπάρνι, ο οποίος όπως και στην πρώτη ταινία, είναι ο κύριος φορέας οποιουδήποτε συναισθηματικού βάρους μέσα στον γενικό χαμό. Στη μελαγχολία του βετεράνου προστίθεται εδώ και η υποκατάστατη πατρότητα, τονίζοντας ακόμη περισσότερο την απόκλιση της μοναχικής ζωής του από τους υπόλοιπους ‘συνηθισμένους’ ανθρώπους.

Το γενικό αίσθημα που αφήνει το φιλμ είναι παρόμοιο μ’ εκείνο της «Συμμορίας των 12» («Ocean’s 12», 2004): ένα πολυμελές καστ από εξίσου διάσημα ονόματα σ’ ένα σενάριο που παρασύρεται από τη διασκέδαση των ηθοποιών του παραμελώντας τη συνοχή και τη λειτουργικότητα της πλοκής του. Το συνολικό αποτέλεσμα βεβαίως είναι επαρκώς διασκεδαστικό, αλλά δεν παύει κανείς ν’ αναρωτιέται για την αναξιοποίητη δυναμική του όλου σχεδίου, όπως αυτό πιθανώς θα προέκυπτε από τα χέρια ενός Τζον ΜακΤίρναν ή ενός Τζέιμς Κάμερον, σκηνοθέτες που εδραίωσαν τη δράση της δεκαετίας του ’80.

Οι ίδιοι οι ηθοποιοί είναι το θέαμα, ίσως περισσότερο κι από το χάος που σκορπούν γύρω τους, καθώς η ταινία απολαμβάνει συνεχώς τις στιγμές όταν πρωτοεμφανίζεται ένα μέλος του καστ, ενώ το σενάριο δε σταματάει να προσφέρει αφορμές για πειράγματα μεταξύ τους, τα περισσότερα από τα οποία είναι εξωφιλμικά και αφορούν την ιστορική κινηματογραφική τους εικόνα παρά τους προσχηματικούς χαρακτήρες τους, με ηλικιακό αυτοσαρκασμό που διασκεδάζει τη γενική επιπολαιότητα.

Επίσης ενδεικτικής της σημασίας του κάστινγκ για την ταινία, είναι ο τρόπος με τον οποίο χρήζει τους guest stars της από μηχανής θεούς, επενδύοντας πάνω τους εκπλήξεις και την πρόοδο της πλοκής. Αξιοσημείωτη προσθήκη, η αποδοχή μιας γυναίκας από την αντροπαρέα και η ισότιμη ένταξή της στην ομάδα (εξαιρετική η Γιού), με χειρισμό συνεπή προς τις ισορροπίες και την τροχιά των χαρακτήρων (π.χ. η Μάγκι γοητεύεται από τον Μπάρνι αλλά το σενάριο είναι αρκετά έξυπνο για να μην τους αφήσει μαζί, δείχνοντας επίγνωση της ηλικιακής διαφοράς και της διαφορετικής τους πορείας).

Η δράση είναι αυξημένη κυρίως ποσοτικά και λιγότερο ποιοτικά, με την εναρκτήρια σεκάνς μια θεαματική πρόγευση του τι ακολουθεί αργότερα, δηλαδή μιας απαράλλακτης αλλά πολύ έντονης επανάληψης εκρήξεων και βίαιων θανάτων είτε από όπλα είτε από σωματικές μάχες, τις οποίες το μοντάζ ζωντανεύει απολαυστικά. Το χιούμορ συμβαδίζει από το πρώτο λεπτό με τη δράση (π.χ. οι φράσεις γραμμένες πάνω στα οχήματα των ηρώων), όπως δυστυχώς όμως και η σχετική ευκολία με την οποία διεκπεραιώνονται οι αποστολές. Χαρακτηριστική του πλούσιου αλλά και απλοϊκού ‘ακίνδυνου’ θεάματος είναι η τελική σεκάνς του αεροδρομίου: οι πολυάριθμοι στρατιώτες του κακού διαθέσιμοι για εξόντωση από τους ήρωες, οι οποίοι δεν κινούνται βάσει κάποιου στρατηγικού σχεδίου άλλα αρκούνται στους ασταμάτητους πυροβολισμούς εναντίον του εχθρού, όπως έκαναν τον παλιό καλό καιρό. Είναι η μαζικότητα και όχι η δυσκολία αντιμετώπισης του αντιπάλου που αποτελεί διακύβευμα για τους ήρωες.

Τέλος, μια παρατήρηση που μας ήρθε στον νου βλέποντας το φιλμ, είναι η πρόοδος της σύμβασης που αφορά την αληθοφάνεια του πυροβολισμού.

Το ότι δηλαδή στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου το αποτέλεσμα ενός πυροβολισμού ήταν η αναίμακτη πτώση του θύματος που αρκούσε για να πείσει το κοινό για τον θάνατό του.

Αργότερα προστέθηκε το αίμα, αργότερα τα τραύματα έγιναν πιο γραφικά, τελευταία έχει προστεθεί η έντονη ώθηση του σώματος, ενώ εδώ παρότι ενδεχομένως δεν εγκαινιάζεται, γίνεται πιο συχνός και έντονος ο διαμελισμός ολόκληρων μερών του ανθρώπινου σώματος.