Μία διαφορετική προσέγγιση του γνωστού μύθου του Αισώπου «Ο Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας» προσφέρει το νέο έργο του Ευγένιου Τριβιζά «Ο Τζιμ το τζιτζίκι και η συμμορία του μονόφθαλμου τυφλοπόντικα».

Η παράσταση ανεβαίνει την ερχόμενη Παρασκευή 17 Αυγούστου στο κηποθέατρο «Ν. Καζαντζάκης».

Το έργο παρουσιάζει ο « Θίασος 81» σε μουσική Γιάννη Ζουγανέλη και σκηνοθεσία Νανάς Νικολάου.

«Το θέατρο είναι μάθημα, ένα γοητευτικό και πολύ αποτελεσματικό για αυτό μάθημα. Άρα, δε χάνει, κερδίζει, κάθε του ώρα στο θέατρο είναι κερδισμένη, κερδίζει η ψυχή του, το μυαλό του, η κρίση του, που τη βάζεις να δουλεύει την ώρα της παράστασης», αναφέρει η σκηνοθέτιδα της παράστασης στην «Π».

Ποια είναι τα μηνύματα που στέλνει η παράσταση στα παιδιά;

«Πρώτα από όλα, ο Τριβιζάς κάνει μια ανατροπή του γνωστού μύθου του Τζίτζικα και Μέρμηγκα του Αισώπου. Ο μύθος τι μας έχει συνηθίσει να ακούμε και να μαθαίνουμε ως παιδιά; Ότι τα μυρμήγκια είναι οι καλοί εργάτες που όλο το καλοκαίρι ακούραστα μαζεύουν τις σοδειές τους για να ζήσουν το χειμώνα, άρα προβλέπουν, δουλεύουν, προσφέρουν και ο Τζίτζικας είναι ένας τεμπελχανάς, ο οποίος τραγουδάει ανέμελος και δεν το νοιάζει τίποτα κι έρχεται ο χειμώνας και δεν έχει να φάει. Εδώ γίνεται μια ανατροπή που βάζει τα πράγματα στη θέση τους μετά από αιώνες.

Λέει, λοιπόν, ο Τριβιζάς και τον ακολουθούμε κι εμείς και τον μαθαίνουν και τα παιδιά και πολύ τους γουστάρει όταν βλέπουν την παράσταση: Ο Τζίτζικας έχει επιλέξει να κάνει μουσική, να γράφει τραγούδια, μουσική και λόγια και να τα τραγουδάει. Άρα, ο Τζίτζικας τι κάνει; Κάνει τέχνη, δε σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης επειδή δε δουλεύει με τον κασμά στο χέρι είναι τεμπέλης ή είναι αχρείαστος στο κοινωνικό σύνολο. Αντίθετα, το κοινωνικό σύνολο όσο έχει ανάγκη τους ανθρώπους που ακάματα εργάζονται σε μία χ δουλειά και προσφέρουν άλλο τόσο ανάγκη έχει και τους καλλιτέχνες και όλο τον κόσμο του πολιτισμού που χωρίς να έχει ωράριο από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί μπορεί να προσφέρει εξίσου πολύ σημαντικά πράγματα. Αυτό είναι το ένα, λοιπόν, ότι ο καθένας μας στο κοινωνικό σύνολο προσφέρει αυτά που μπορεί, αυτά που έχει και προπάντων αυτά που αγαπάει γιατί έτσι τα προσφέρει πιο απλόχερα, όμορφα και αποτελεσματικά, άρα όλοι είμαστε χρήσιμοι σε ένα κοινωνικό σύνολο. Δεύτερον, δείχνει ότι ο πολιτισμός και η τέχνη είναι πολύ σημαντικά πράγματα που υπάρχουν στη ζωή μας.

Το άλλο αφορά στη φιλία. Το τζιτζίκι απλώνει χέρι φιλίας στα μυρμήγκια, παρόλο που τα μυρμήγκια το είχαν παραπεταμένο και προσβεβλημένο στην άκρη. Όταν πετυχαίνει, διότι πετυχαίνει στη ζωή του και γίνεται ένας μεγάλος ροκ σταρ (υπάρχει κι αυτό μέσα) δεν το παίρνει πάνω του. Άρα, η ταπεινοφροσύνη και η αλληλεγγύη είναι πολύ σημαντικά πράγματα και προσφέρει φιλία και βοήθεια στα μυρμήγκια που εκείνη την εποχή που αυτός έχει πετύχει κοινωνικά και επαγγελματικά και έχει δυναμώσει, αντίστοιχα τα μυρμήγκια έχουν βρεθεί σε μία ανάγκη.

Ένα τρίτο που μπαίνει σε όλο το project του έργου είναι τα μεταλλαγμένα προϊόντα. Το έργο έχει τον υπότιτλο «Η συμμορία του μονόφθαλμου τυφλοπόντικα». Η συμμορία, λοιπόν, κλέβει και τροφές που είναι μεταλλαγμένες και αποδεικνύεται ότι τα μεταλλαγμένα προϊόντα κάνουν πολύ κακό και πρέπει να προσέχουμε τη διατροφή μας και τι επιλέγουμε να αγοράσουμε για να μπει στο οικογενειακό μας τραπέζι.

Από εκεί κι έπειτα είναι ένα χαρούμενο έργο, με λογοπαίγνια πολλά, με ανατροπές πολλές, με τρυφερότητα αλλά και πάρα πολύ χιούμορ, με πολλή μουσική και τραγούδια, εξού και ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Ζουγανέλη, στη μουσική και την παράσταση, με ηθοποιούς, οι οποίοι χορεύουν εξαιρετικά, τραγουδάνε, αυτοσχεδιάζουν, παίζουν περισσότερους από ένα ρόλους κάποιοι από αυτούς. Ένα ακόμα στοιχείο πολύ χαρακτηριστικό της παράστασης, που και το έργο μας οδηγούσε στο να το κάνουμε και αρέσει πάρα πολύ στα παιδιά, είναι η δική τους συμμετοχή που δε γίνεται για να γίνει αλλά ουσιαστικά, είναι πάρα πολύ σημαντική. Τα παιδιά όλη την ώρα συμμετέχουν, υπάρχουν εκεί, δεν παρακολουθούν βουβά μία παράσταση που ξετυλίγεται μπρος στα μάτια τους αλλά έχουν άποψη, συμμετοχή και χαρά μαζί με τους ηθοποιούς. Γι’ αυτό όταν φεύγουν, γονείς και παιδιά, είναι πολύ χαρούμενοι, κάτι που χαροποιεί κι εμάς, είναι ωραίο να το βλέπεις. Οι γονείς δε βαριούνται καθόλου γιατί το χιούμορ του Τριβιζά τους αφορά, τα παιδιά καθόλου γιατί συμμετέχουν. Κάτι που παρατηρήσαμε και το χειμώνα που το παίζαμε στην Αθήνα και τώρα στην περιφέρεια, είναι ότι έρχονται πιτσιρίκια, γιατί ο τίτλος ωθεί να φέρεις και μικρά παιδιά, είναι δυόμισι χρονών και βλέπουν πρώτη φορά θέατρο. Οι γονείς όταν έρχονται φοβούνται μήπως δεν καθίσουν, βαρεθούν ή φοβηθούν... Είναι η καλύτερη πρωτιά που μπορούν να κάνουν τα πιτσιρίκια, αυτό έχει αποδειχθεί γιατί το έργο είναι γεμάτο χρώματα, μουσικές, συμμετοχή. Επειδή οι ήρωες είναι μυρμήγκια, τζιτζίκι, κότες, υπάρχει ένας σκύλος ο εφημεριδοπώλης, ο τυφλοπόντικας, ο βάτραχος, είναι ζωικό βασίλειο από αυτό που τριγυρνά ανάμεσά μας, δεν είναι τίγρεις και λιοντάρια αλλά δικά μας πλάσματα και το παιδί εξοικειώνεται με όλα αυτά τα πλάσματα που έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα σε τούτο τον πλανήτη, μαζί μας, στη γειτονιά και το παιδί μας».

Είναι ένα στοίχημα και λίγο ρίσκο να στήνει ένας σκηνοθέτης παράσταση για παιδιά;

«Είναι ένα ωραίο ρίσκο αν το πετύχεις και το ξεπεράσεις. Τα παιδιά δε φοράνε τα καλά τους για να έρθουν στο θέατρο, δεν είναι περιποιημένα, δεν καμώνονται τίποτα. Είναι αυθόρμητα, άρα θα τα πάρεις μαζί σου ή δε θα τα πάρεις κι αυτό θα το δείξουν, δεν έχουν ανάγκη, αν δεν τους αρέσει αυτό που βλέπουν θα σηκωθούν, θα τρέχουν, θα γκρινιάζουν, θα κοιμούνται τα μικρά. Δε συμβαίνει τίποτα από αυτό, είμαστε μαζί, παράσταση και παιδιά όλη την ώρα κι αυτό είναι πολύ ωραίο. Είναι κι ευθύνη να κάνεις θέατρο για παιδιά, ο μεγάλος μπορεί να το ελέγξει αυτό που βλέπει, να το απορρίψει. Το παιδί το φέρνει ο γονιός, παίρνει την ευθύνη και πρέπει κι εμείς να προσέχουμε. Το θέατρο για παιδιά πρέπει να το κάνεις με τη φροντίδα που κάνεις θέατρο για μεγάλους και ακόμα περισσότερο».

Είναι ένας τρόπος διαπαιδαγώγησης;

«Πολλές φορές το χειμώνα που έρχονται τα σχολεία και βλέπουν παράσταση, υπάρχουν κάποιοι διευθυντές που θεωρούν ότι αν φύγει το παιδί από το σχολείο, θα χάσει μάθημα και δε θέλουν. Μα, το θέατρο είναι μάθημα, ένα γοητευτικό και πολύ αποτελεσματικό για αυτό μάθημα. Άρα, δε χάνει, κερδίζει, κάθε του ώρα στο θέατρο είναι κερδισμένη, κερδίζει η ψυχή του, το μυαλό του, η κρίση του, που τη βάζεις να δουλεύει την ώρα της παράστασης. Εμείς αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε, το κάνουμε πάρα πολλά χρόνια, από το 1981».

«Ο Τζιμ το τζιτζίκι και η συμμορία του μονόφθαλμου τυφλοπόντικα»

Πρόκειται για μια σπαρταριστή ανατροπή του γνωστού μύθου για τον Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα, ένα έργο με θέμα την Φιλία, την Αλληλεγγύη και την αξία της Τέχνης στη ζωή.

Δύο μυρμήγκια που ετοιμάζονται για τον χειμώνα, ένα ανέμελο τζιτζίκι βιρτουόζος του μαντολίνου, ένας δαιμόνιος κυνηγός ταλέντων, δύο εύπορες κότες και η ασύλληπτη συμμορία του μονόφθαλμου τυφλοπόντικα, είναι οι ήρωες του έργου που δίνει επιτέλους την τελική απάντηση στο προαιώνιο ερώτημα

«Να τζι κανείς ή να μη τζι;»

Μια διαδραστική παράσταση με μεγάλη συμμετοχή των παιδιών. Ευφάνταστα σκηνικά, εντυπωσιακά κοστούμια και μάσκες , χρήση πολυμέσων

15 τραγούδια που «ξεσηκώνουν» και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση.

Τα σκηνικά και κοστούμια είναι της Λαμπρινής Καρδαρα, οι χορογραφίες της Αρετής Μώκαλη, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.

Παίζουν οι Πελαγία Αγγελίδου, Θοδωρής Πετρόπουλος, Γιάννης Πολιτάκης, Δημήτρης Μόσχος, Δημήτρης Γαλάνης και Στέλλα Μαγγανά.