Μια σύγχρονη Αρχόντισσα του Μεγάλου Κάστρου, η ΒΑΣΟΥΛΑ ΝΙΚ. ΛΕΚΚΑ, το γένος Τσούμπα, χάνοντας τελικά τη μάχη με την επάρατη νόσο, “έφυγε” την περασμένη Πέμπτη για την αιωνιότητα, σε ηλικία 66 χρόνων, και κηδεύτηκε την Παρασκευή από τον Ιερό Ναό του Αγ. Γεωργίου Πόρου, μέσα σε ατμόσφαιρα γενικής κατάθλιψης και οδύνης.

Η εκλιπούσα, την οποία δεν μπόρεσαν δυστυχώς να κρατήσουν άλλο στη ζωή ούτε τα φώτα της επιστήμης, ούτε οι ξεχωριστές φροντίδες των οικείων της, δεν ήταν μόνο πρότυπο στοργικής συζύγου και μητέρας. Ήταν, κατά γενική ομολογία, και υπόδειγμα σεμνού και ενάρετου ανθρώπου, με την καρδιά πλημμυρισμένη από καλοσύνη και αγάπη, όχι μόνο γι’ αυτούς που βρίσκονταν δίπλα της, αλλά και για όσους - το σημαντικότερο - ήταν απέναντί της.

Όμως, η Βασούλα διακρινόταν στον ίδιο βαθμό και για το ήθος της που ήταν μοναδικό, καθώς και για την ευγένεια του χαρακτήρα της και το μεγαλείο της ψυχής της, αρετές με τις οποίες η αείμνηστη σημάδεψε αναντίρρητα την εποχή μας και έδωσε ουσιαστικό περιεχόμενο στην έννοια της ζωής.

Ας είναι παντοτινή η μνήμη της και ελαφρύ το χώμα που τη σκέπασε.

Και τώρα μια προσωπική ευχή: Στη Βασούλα εύχομαι να χαρεί στην ουράνια ζωή της ό,τι στερήθηκε τα τελευταία τρια χρόνια στην επίγεια, εξαιτίας της αρρώστιας της, στους δικούς της δε και ιδιαίτερα στον ακριβό σύζυγό της Νίκο Λέκκα, διακριτό μέλος της κοινωνίας του Ηρακλείου, και στην πολυαγαπημένη κορούλα της Μαριάννα, εύχομαι την εξ ύψους παραμυθία, μόνη ικανή να αμβλύνει, αυτές τις δύσκολες ώρες το μεγάλο πόνο τους.

Κλείνοντας, να παραθέσω για τον αγαπητό μου Νίκο, αυτό που έχει γράψει σ’ ένα βιβλίο του ο Αμαριώτης ποιητής Γ. Καλομενόπουλος - θα του κάνει καλό: Παντέρμη ώρα χωρισμού τη μ-πίκρα σου λογιάζω.

ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ ΣΑΑΤΣΑΚΗΣ