
“Αμα έχετε εσείς, έχουμε και εμείς, τώρα αν εμείς έχουμε και εσείς δεν έχετε τίποτα, ετσά είναι αυτά”. Πολλές φορές άκουγα τον μακαρίτη τον πεθερό μου να το λέει αυτό, χαριτολογώντας και διακωμωδώντας πιθανές απόψεις κάποιων από τους πολλούς που πέρασαν από αυτό τον τόπο εθνοπατέρων μας. Το αν κατάφεραν να μας σώσουν ή να σώσουν την ίδια μας την πατρίδα, για την οποία εκλήθηκαν να υπηρετήσουν, αυτό είναι άλλο. Αλλου παπά ευαγγέλιο, που λέει και ο λαός μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πολλοί απ’ αυτούς χρησιμοποίησαν αυτή τη θέση για να πλουτίσουν εξασφαλίζοντας εαυτούς και απογόνους και τα κατάφεραν και με το παραπάνω. Από τότε έχασε και η λέξη αυτή τοθ βουλευτή το νόημά της και έπαψε να είναιλειτούργημα αλλά ένα επάγγελμα. Υπήρξαν βέβαια κατά διαφόρους περιόδους και οι φωτεινές εξαιρέσεις ανεξάρτητου κόμματος και χρήματος. Ανθρωποι που τίμησαν αυτή τη θέση, ανιδιοτελείς, άνθρωποι που μπήκαν πλούσιοι και έφυγαν φτωχοί. Δεν έχω τίποτα με τους βουλευτές μας αν και οι τριακόσιοι είναι πολλοί και έπρεπε να μειωθούν αρκετά αλλά ένα πρόσφατο δημοσίευμα κυριακάτικης αθηναϊκής εφημερίδας με σοκάρισε όπως και πολλούς άλλους... Ακουσον... άκουσον... Τα μηνιαία έξοδα που κάνει το ελληνικό κράτος για έναν βουλευτή ανέρχονται στα 20.000 ευρώ και κάτι παραπάνω. Παράλληλα έχει αρθεί και το ασυμβίβαστο και έχει το δικαίωμα ο κάθε σωτήρας μας να ασκεί το όποιο επάγγελμά του κερδίζοντας φυσικά και απ’ αυτό. Εχει γαβρώσει το χέρι μας να τα γράφουμε όλα αυτά αυτά και έχει μαλλιάσει και η γλώσσα μας να τα λέμε συνέχεια. Αναρωτιέμαι, σε ποια άλλη χώρα θα ζητούσε η δικαιοσύνη να μάθει τι κοστίζει ο κάθε βουλευτής το μήνα και δεν θα έπαιρνε επίσημη απάντηση από τις υπηρεσίες του Κοινοβουλίου; Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά!
Και ο παραλογισμός δεν σταματά.... Να τον σταματήσουν ποιοι; Ετσι ειρωνικά αποδόθηκε στη χώρα ο χαρακτηρισμός “Ψωροκώσταινα” που βασίζεται για την ύπαρξή του περισσότερο στην εθελοντική συνδρομή και προσπάθεια των κατοίκων του παρά στην σωστή και επιστημονική οργάνωση και διαχείρηση των εσόδων του. Ενα άρθρο της εφημερίδας “Νέα Χρονικά” με ημερομηνία 3 Απριλίου 1949 μας δίνει λεπτομερή εξήγηση για τον προαναφερόμενο χαρακτηρισμό:
“Ολοι οι γκρινιάριδες που δεν βρίσκουν τίποτα καλό και σωστό στον τόπο μας συνειθίζουν να λένε την Ελλάδα “ψωροκόσταινα” πέρνοντας την ταπεινή αυτή προσωνυμία από μια γυναίκα της Ελληνικής Επαναστάσεως που της ταιριάζει κάθε έπαινος και τιμή.
Λεγόταν Πανώρηα, κατήγετο από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας κι ήταν γυναίκα ενός πλουσίου και έντιμου εμπόρου των Κυδωνιών, του Χατζή Κώστα Αϊβαλιώτη. Στις 3 Ιουνίου 1821 η ανθηρή αυτή ελληνική πόλη καταστράφηκε από τους Τούρκους και η δύστυχη η Πανώρηα είδε μπροστά στα μάτια της να σφάζουν τον άνδρα της και τα τέσσερα παιδιά της να πέφτουν σκλάβοι. Φαίνεται ότι αυτή την έσωσε η ηλικία κι η ασχήμια της. Ετσι ένα καΐκι Ψαριανό την βρήκε μετά τη σφαγή και την καταστροφή και την πήγε μαζύ με άλλα θύματα στα Ψαρά πρόσφυγα.
Εκεί η δύστυχη βρήκε ένα παληό γνώριμο και θύμα της καταστροφής, τον περίφημο δάσκαλο της εποχής στο Αϊβαλί Βενιαμίν το Λέσβιο και τον ακολούθησε στο Ναύπλιο που το είχαν κυριεύσει οι Ελληνες. Η Πανώρηα αφοσιώθηκε στο γέρο Βενιαμίν, μα γρήγορα τον έχασε κι αυτόν από τον τύφο που μάστιζε την εποχή εκείνη το Ναύπλιο. Μόνη κι έρμη πια στον κόσμο, ζητούσε κάτι στο οποίο να χαρίση την αφοσίωσή της. Η μάνα που στην καταστροφή των Κυδωνιών είδε να της αρπάζουν τα τέσσερα παιδιά της φυσικό ήταν να δώσει τη στοργή της στα ορφανά που μαζεύονταν στο Ναύπλιο από τα διάφορα μέρη της Ελλάδος όσα έσωσε η φιλανθρωπία από την αιχμαλωσία και σφαγή.
Εσπευσε λοιπόν η Πανώρηα ν’ αναλάβει υπό την προστασία της μερικά από τα ορφανά αυτά. Και η πρποσφορά της ήταν κατά τούτο πιο αξιοθαύμαστη, γιατί δεν είχε λεφτό δικό της και των ορφανών που περιμάζεψε και αναγκαζόταν να γυρίζη τους δρόμους και τα σπίτια του Ναυπλίου. Ζούσε με ξερό ψωμί, για να μπορέση να συντηρήση τα προστατευόμενά της ορφανά. Τα ρούχα της ήσαν κουρελιασμένα. Αχτένιστη, λερωμένη, συντριμένη από τις κακουχίες, είχε στεγνώσει και η ασχήμια της είχε γίνει μεγαλειτέρα. Ετσι οι μάγκες του Ναυπλίου της κόλλησαν το παρατσούκλι ψωροκώσταινα.
Αν φτωχή και κουρελιάρα και πεινασμένη ήταν η πλούσια άλλοτε στο Αϊβαλί Πανώρηα, δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση κι η Ελλάδα που πολεμούσε τόσα χρόνια φτωχή και δύστυχη. Γι’ αυτό το όνομά της γενναιόψυχης Πανώρηας δόθηκε από το λαό στη φτωχή Ελλάδα. Κι έτσι έμεινε το παρατσούκλι της Ψωροκώσταινας σύμβολο του φτωχου μας τόπου”.
Πάντοτε οι μάγκες όπως οι μάγκες του Ναυπλίου που είχαν κολλήσει το παρατσούκλι “Ψωροκώσταινα” είχαν, έχουν και θα έχουν τον πρώτο λόγο σ’ αυτόν τον τόπο. Αυτοί είναι με όλες τις καταστάσεις πάντα ελλίσσονται και πάντα αγωνιούν για το μέλλον ότι της πατρίδας μας αλλά για το δικό τους μέλλον.
Ετσι έμαθαν, έτσι τους έχει αναθρέψει το σύστημα και φυσικά έτσι τους θέλει να πορεύονται. Και το κυριότερο νιώθουν πως έχουν την εκτίμηση και την αναγνώριση της κοινωνίας μας η οποία πολλές φορές αν τους ακούσεις τους οφείλει πολλά, τους χρωστά χάριτες!

