Του Γιώργου Παναγιωτάκη

Με πρόσφατη κυβερνητική απόφαση ανακλήθηκε ο από το έτος 1929 ιδρυτικός νόμος της Αγροτικής Τράπεζας. Έτσι, μετά από μια πετυχημένη πορεία 83 ετών και πανθομολογούμενη καθοριστική συμβολή στην ανάπτυξη του αγροτικού τομέα και της εθνικής οικονομίας γενικότερα, όπως το είχε ονειρευτεί άλλωστε ο ιδρυτής της Ελευθέριος Βενιζέλος, παραδόθηκε στον Καιάδα της ανυπαρξίας και μάλιστα “εν μία νυκτί”.

Στην προσπάθεια συγχώνευσης και προοδευτικότερης πορείας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, έπρεπε να θυσιαστεί κάποιο ίδρυμα με κάποια δικαιολογία έστω και ασθενική, παίζοντας έτσι το ρόλο της Ιφιγένειας. Και ο ρόλος αυτός ανατέθηκε στην Αγροτική Τράπεζα, η οποία αλώθηκε. Τα λάφυρα από την “άλωσή” της, διαμοιράστηκαν και τα μεν υγιή παρέλαβε η Τράπεζα Πειραιώς, τα δε ασθενή και κάποια “ημαρτημένα” όπως είναι οι οφειλές των κομμάτων, το Δημόσιο, δηλαδή ο ελληνικός λαός.

Το αντάλλαγμα που θα καταβάλει στην Αγροτική Τράπεζα η Τράπεζα Πειραιώς για τη μεταβίβαση των περιουσιακών της στοιχείων καθορίστηκε σε 95 εκατομμύρια ευρώ. Το χρηματοδοτικό έλλειμμα, δηλαδή τη διαφορά μεταξύ στοιχείων του Ενεργητικού και Παθητικού, θα καταβάλει το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στήριξης (Τ.Χ.Σ.).

Έτσι, η ΑΤΕ που θα αποτελούσε το δημόσιο τραπεζικό πυλώνα σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες της σημερινής κυβέρνησης δεν χρειάστηκε μετεκλογικά παρά λίγες μέρες, για να οδηγηθεί προς τη διάλυση. Δεν μπήκε στο πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης όπως οι άλλες τράπεζες και η ΑΤΕ ήταν βιώσιμη, αφού το αναδιαρθρωτικό της πρόγραμμα είχε εγκριθεί από την τρόικα. Η αποδυνάμωση των κεφαλαίων της βέβαια οφείλεται βασικά στην απομείωση (κούρεμα) των κρατικών ομολόγων που κατείχε.

Η εσπευσμένη αυτή απόφαση διάλυσης της ΑΤΕ δεν δημιουργεί μόνο ανησυχία και μάλιστα δικαιολογημένη στο προσωπικό της. Την ίδια ανησυχία αισθάνονται και οι συνταξιούχοι της, που δεν γνωρίζουν ποια τύχη περιμένει το άρτιο οργανωμένο Ταμείο Υγείας των εν ενεργεία και των συνταξιούχων της.

Οι οφειλές της Α.Τ.Ε. προς το Ταμείο Συντάξεων των μελών της, διάφοροι ταμειακοί λογαριασμοί που συντηρούνται αποκλειστικά από τα μέλη της κ.ά. βρίσκονται σε μετέωρη κατάσταση.

Με τη σύγχρονη οικονομική κρίση και τη σημειωνόμενη επιστροπή μέρους του πληθυσμού της Ελλάδας στις αγροτικές περιοχές καταγωγής τους, η Αγροτική Τράπεζα με το έμπειρο επιστημονικό προσωπικό της, θα μπορούσε με το πυκνό δίκτυο καταστημάτων της να βοηθήσει στην ανάπτυξη μιας υψηλής, αποδοτικής και εξειδικευμένης γεωργίας.

Η ΑΤΕ έχει το 70% των συνολικών χορηγήσεων του αγροτικού τομέα και ελέγχει το 40% του έγγειου αγροτικού κεφαλαίου (υπέγγυα γη). Δεν μπορούσε λοιπόν με τα στοιχεία αυτά να διατηρήσει το δημόσιο χαρακτήρα της και να συγχωνευθεί με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για τη δημιουργία ενός νέου οργανισμού;

Ο δημόσιος αυτός οργανισμός θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα στην παραπέρα ανάπτυξη του αγροτικού τομέα και την ωφέλεια του ελληνικού λαού.