Του Αλέκου A. Ανδρικάκη
[email protected]

Κάποτε η απόλυση του συναδέλφου μάς έφερνε θλίψη και στενοχώρια...
Κάποτε το άνεργο παιδί μας, μας προκαλούσε άγχος και πόνο...
Κάποτε η αυτοκτονία στην πόλη ήταν θέμα συζήτησης...
Κάποτε το κλείσιμο του σχολείου μάς εξόργιζε...
Κάποτε η έλλειψη κρεβατιών ή φαρμάκων στο νοσοκομείο, που σκότωνε ασθενείς, ήταν ένας λόγος να αντιδρούμε έντονα...
Κάποτε, όταν βλέπαμε κάποιον να ψάχνει για ένα παλιό ρούχο ή ένα χτυπημένο μήλο στον κάδο, πληγωνόμασταν...
Κάποτε, το κλειστό μαγαζί στον εμπορικό δρόμο ήταν μια πίκρα για όλους εμάς, που ψωνίζαμε απ’ αυτό...
Κάποτε, όταν στο γείτονα με προβλήματα υγείας καθυστερούσαν το επίδομα της πρόνοιας, εξοργιζόμασταν. Γιατί θεωρούσαμε απάνθρωπο να τον τιμωρεί έτσι το κράτος...
Κάποτε, κάποτε, κάποτε...
Τώρα, συνηθίσαμε... Εθιστήκαμε...
Το σχέδιο ξεκίνησε σταδιακά και συνηθίσαμε τη διαδικασία. Συνηθίσαμε ακόμη και το αίμα του διπλανού μας, τον πόνο που προκαλεί όλη αυτή κατάσταση.
Μας έφεραν τη βαρβαρότητα με ύπουλο τρόπο, σταδιακά, σιγά – σιγά, αφού πρώτα μας γέμισαν τύψεις γι’ αυτό που υπάρχει στην Ελλάδα. Για να αποδεχτούμε, ως «συνυπεύθυνοι», την τιμωρία...
Λες και δεν ήταν η πολιτική ηγεσία αυτή που διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας ή εξαφάνισε το κρατικό χρήμα.
Λες και δεν ήταν οι τράπεζες αυτές που πουλούσαν χρήματα σε όλους μας, ακόμη και με φορτικό τρόπο, για να πάμε διακοπές ή να πάρουμε αυτοκίνητο. Μας πουλούσαν χρήμα, με μια σχεδιασμένη πολιτική, για να μας έχουν στο χέρι μετά.
Όχι, δεν είμαστε ανεύθυνοι, αλλά δεν έχουμε την ίδια ευθύνη μ’ αυτούς. Θύματα έψαχναν, μας έμαθαν σε ένα τρόπο ζωής και πράξης, για να μας έχουν ομήρους. Και στην κατάλληλη ώρα μας έπεισαν ότι είμαστε συνυπεύθυνοι και πρέπει να δεχτούμε την τιμωρία. Τιμωρία που φτάνει ακόμη και στο να χάνονται ανθρώπινες ζωές. Στο να μη λειτουργεί η Δημοκρατία, ακόμη και στην «ιερή» στιγμή που μιλάει ο πολίτης, στις εκλογές... Γιατί μη μου πείτε ότι στις εκλογές ο Έλληνας ψήφισε με ελεύθερη βούληση.
Μας έπεισαν ότι εμείς ευθυνόμαστε και αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα κάθε τιμωρία. Πόσα ρεπορτάζ, πόσες δηλώσεις δεν γίνονται κάθε φορά που πρέπει να επιβάλλουν νέα μέτρα. Θυμούνται τη φοροδιαφυγή του μέσου Έλληνα (αλλά ουδέποτε του «μεγάλου», στον οποίο «μεγάλο» συμπεριλαμβάνονται και μεγαλοϊδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης) όταν θα πρέπει να επιβάλλουν τα νέα μέτρα. Σκεφτείτε πόσα τηλεοπτικά ρεπορτάζ ανάλογου περιεχομένου έπαιξαν τα μεγάλα κανάλια αυτές τις ημέρες. Σήμερα αποφασίζουν οι συγκυβερνώντες αρχηγοί νέα μέτρα... Μας έπεισαν και πάλι πόσο κακοί και παγαπόντες είμαστε. Και σήμερα, ως είναι φυσικό, θα μας πουν και την τιμωρία. Και θα τη δεχτούμε ως φυσική συνέπεια...
Όχι ότι τα προβλήματα της φοροδιαφυγής, της μη αποδοτικότητας του δημοσίου, της «ζωής με δανεικά», είναι ανύπαρκτα. Ποιοι όμως τα προκάλεσαν, ποιοι τα εκμεταλλεύτηκαν για την εκλογική τους πελατεία; Και, κυρίως, γιατί δεν τα λύνουν αλλά τα χρησιμοποιούν διαρκώς ως εκβιαστικό προπαγανδιστικό μέσο κάθε φορά που πρόκειται να ανακοινώσουν νέα μέτρα; Έτσι, δεν μιλήσαμε στο πρώτο μέτρο, στο δεύτερο, στο τρίτο, στο τέταρτο. Θεωρήσαμε πολύ φυσικό και ίσως «δίκαιο» να έχουμε την πιο σκληρή τιμωρία...
Όταν είναι να κάνουν περικοπές στα επιδόματα πρόνοιας, πχ, θυμούνται πόσοι Έλληνες παίρνουν ψεύτικα επιδόματα. Πόσοι ανοιχτομάτηδες εμφανίζονται τυφλοί, πόσοι αρτιμελείς είναι «ανάπηροι» στα χαρτιά. Ξέχασαν όμως να μας πουν ότι κάποιοι ήταν στο κόλπο και έδιναν αυτά τα μαϊμού επιδόματα. Ξέχασαν να μας πουν πόσοι πολιτικοί και άλλοι αξιωματούχοι είναι μπλεγμένοι σ’ αυτές τις υποθέσεις, αφού «κατόπιν ενεργειών τους» εξασφάλιζαν τα μαϊμού επιδόματα στην εκλογική τους πελατεία... Δεν μας εξήγησαν γιατί έκαναν ότι δεν ήξεραν και δεν αντιμετώπιζαν το πρόβλημα στην ώρα του. Και, κυρίως, δεν μας εξηγούν γιατί, στο όνομα των λαμογίων, θα πρέπει να κόψουν επιδόματα εκείνων που και τα δικαιούνται και η πολιτεία έχει υποχρέωση να τα πληρώνει......
Εθιστήκαμε λοιπόν σ’ αυτή την κατάσταση, σ’ αυτή τη σκληρότητα...
Είναι ό,τι χειρότερο... Είναι το χειρότερο να εθιστούμε στη δυστυχία, στη μιζέρια, στο αίμα. Να κάνουμε μέρος της καθημερινότητάς μας τη βαρβαρότητα...
Όχι, προς θεού, να μην επιτρέψουμε να γίνει μέρος της καθημερινότητας μας αυτό το αίμα που χύνουν οι αγορές στο όνομα των κερδών.
Να μη συνηθίσουμε στις ειδήσεις της αυτοκτονίας, της απώλειας ανθρώπινων ζωών.
Εκεί στηρίζονται όλοι αυτοί που αποφασίζουν και εφαρμόζουν αυτές τις βάρβαρες πολιτικές. Στη δική μας αυτοενοχή και στον, κατά συνέπεια, εθισμό μας.
Ας αναρωτηθούμε, για ποιο λόγο τελικά θυσιάζονται άνθρωποι στην Ελλάδα... Για ποιο λόγο τόσο αίμα...
Όταν ο Αγαμέμνονας θυσίαζε στην Αυλίδα την κόρη του, την Ιφιγένεια, είχε έναν σκοπό ξεκάθαρο. Να φυσήξει αέρας και να αποπλεύσει ο στόλος των Αχαιών από την Αυλίδα για την Τροία, ώστε να πάρει μέρος στην εκστρατεία των ελληνικών πόλεων και να επιτευχθεί ο, ας πούμε, εθνικός στόχος της εποχής, με την επιστροφή της ωραίας Ελένης.
Σήμερα στη θέση της Ιφιγένειας είναι εκατομμύρια Ελλήνων. Δεν έχω καταλάβει όμως με ποιο εθνικό στόχο. Δεν έχω καταλάβει (μάλλον δεν φταίει μόνο το φτωχό μυαλό μου…) ποιος είναι εκείνος ο εθνικός στόχος που μπορεί να τίθεται πάνω από τις ζωές εκείνων των εκατομμυρίων που:
-Αυτοκτονούν.
-Λιμοκτονούν.
-Σιτίζονται στα συσσίτια της εκκλησίας ή άλλων φορέων.
-Μένουν άστεγοι.
-Δεν έχουν ή χάνουν καθημερινά τις δουλειές τους, ή όταν τις έχουν μειώνεται στο 50% ο μισθός τους, δεν πληρώνονται ή δεν έχουν ασφάλιση.
-Χάνουν μεγάλο μέρος της σύνταξής τους.
-Μεταναστεύουν.
-Κλείνουν τα μαγαζιά τους.
-Δεν έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη γιατί δεν έχουν ασφάλιση ή δεν έχουν πλέον στοιχειωδώς λειτουργούντα νοσοκομεία.
-Δεν υπάρχουν βιβλία για τα σχολεία ή δεν υπάρχουν καν σχολεία...
Θυσιάζουν ανθρώπους, χύνουν το αίμα ανθρώπων σήμερα στην Ελλάδα. Με ποιο στόχο; Να πάρουν τα πανωτόκια τους οι τοκογλύφοι που κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη!
Κόβουν το επίδομα των ανθρώπων με αναπηρίες, χωρίς να σκεφτούν καν πώς εκείνοι μπορούν να επιβιώνουν χωρίς αυτά τα 300, περίπου ευρώ.
Στην Κρήτη τα νοσοκομεία αναζητούν… χορηγίες από φαρμακευτικές εταιρείες, αφού οι πετσοκομμένες φαρμακευτικές δαπάνες δεν αρκούν για τις ανάγκες των άπορων και ανασφάλιστων Κρητικών που προσφεύγουν στα νοσοκομεία. Σκεφτείτε τι μας λέει αυτή η πρωτοφανής είδηση. Απ’ τη μια δεν έχουμε καν τα αναγκαία φάρμακα ούτε λεφτά να τα αγοράσουμε. Απ’ την άλλη, οι άνθρωποι που πλέον δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν ασφάλιση, δεν έχουν εισόδημα, έχουν αυξηθεί τόσο πολύ…
Οι πολιτικοί αρχηγοί συζητούν την επιβολή πλαφόν στις φαρμακευτικές δαπάνες, ύψους 1.500 ευρώ για κάθε ασφαλισμένο. Για ρωτήστε όμως τους καρκινοπαθείς και άλλους ασθενείς με χρόνια νοσήματα, μόνο για το απαραίτητο μηναίο κόστος των φαρμάκων για να κρατηθούν στη ζωή… Για έναν καρκινοπαθή τα 1.500 ευρώ μπορεί να μην αρκούν για τα φάρμακα του μήνα… Κι αν του βάλουν πλαφόν, θα πεθάνει...Απασχολεί κανέναν αυτό; Ποιος σήμερα από τους χαμηλοϋψείς ηγήτορες της Ευρώπης και της Ελλάδας, τους πολιτικούς ή τους τραπεζίτες, μπορεί να έλθει στη θέση αυτών των ανθρώπων;

Το «ευρωπαϊκό όραμα»....

Δεν έχω καταλάβει λοιπόν ποιος είναι εκείνος ο «εθνικός στόχος» χάριν του οποίου θυσιάζουμε τους Έλληνες, όχι γιατί δεν μπορεί να τον συλλάβει το μικρό μου μυαλό, αλλά γιατί δεν υπάρχει τέτοιος που να αφορά στη χώρα και το μέλλον της. Το «ευρωπαϊκό όραμα» είναι εκείνο που συνεχώς επικαλούνται. Το μέλλον και τη συνοχή του ευρώ επικαλούνται διαρκώς. Αλλά τι σχέση έχει αυτή Ευρώπη με τις πραγματικές ανάγκες των λαών της Ευρώπης και άρα της Ελλάδας;
Χάνονται άνθρωποι κι αυτοί μας μιλούν για τη συνοχή του ευρώ και το «ευρωπαϊκό όραμα». Υπάρχουν άνθρωποι που εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους τρώγοντας από τα χτυπημένα φρούτα των σούπερ μάρκετς. Λέτε να τους πολυνοιάζει η συνοχή του ευρώ και το ευρωπαϊκό «όραμα» της Μέρκελ και των αγορών; Εδώ που τα λέμε, πλέον δεν πολυνοιάζει ούτε εμένα, έναν υποψήφιο άνεργο, με πολλούς άλλους ανέργους, συγγενείς και φίλους, γύρω του…
Μπορεί μερικοί ή πολλοί, εκείνοι που έχουν το κομπόδεμά τους, να μην καταλαβαίνουν όλα αυτά. «Ευρωπαίοι πραγματιστές» οι ίδιοι, μπορεί και να θεωρούν ότι είναι λαϊκισμός να μιλάς σήμερα για τις ανάγκες του ανθρώπου ή την αξία της ανθρώπινης ζωής… Το έχω ακούσει ως κατηγορία πολλές φορές… Δεν καταλαβαίνουν όλα αυτά κι εκείνοι οι πολιτικοί που αποφασίζουν για την τύχη αυτού του τόπου… Αλλά όταν είσαι φτωχός και χάνεις τη δουλειά σου, σου ζητούν συνέχεια να πληρώσεις για κάτι που εσύ δεν προκάλεσες, έχεις πρόβλημα. Πρόβλημα επιβίωσης. Πού να το καταλάβει ένας πολιτικός, ένας βουλευτής ή ένας πολιτικός παράγων, πού να το καταλάβει ένας τραπεζίτης; Πού να το καταλάβουν όλοι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις για εμάς; Ένας άνθρωπος όταν δεν προβληματίζεται αν μείνει χωρίς ψωμί στο τραπέζι ή αν έχει να πληρώσει το ενοίκιο ή το ρεύμα, πού να καταλάβει το πρόβλημα του άλλου; Και το παράδοξο στην Ελλάδα είναι ότι αυτοί που αποφασίζουν δεν έχουν καμιά σχέση με τον απλό κόσμο, εκείνο που υποφέρει. Οι δηλώσεις και οι «σχεδιασμοί» τους είναι έξω από την αληθινή ζωή. Εκείνοι μπορούν να αγοράζουν ακόμη και τράπεζες τέτοια εποχή, που άλλοι δεν έχουν καν τη δυνατότητα να εξοφλήσουν το ενοίκιό τους. Κι όμως, αυτοί αποφασίζουν για το μέλλον μας, τη θυσία των Ελλήνων.
Σκέφτηκαν ποτέ άραγε ότι μια χώρα δεν μπορεί να έχει μέλλον αν δεν έχει ανθρώπους; Ότι μια χώρα είναι νεκρή χωρίς ανθρώπους που μπορούν να ονειρεύονται, να σχεδιάζουν, να δημιουργούν; Σκέφτηκαν ότι έτσι απλά παραδίδεται η ζωή των ανθρώπων και το μέλλον της χώρας στις αγορές και το οικονομικό Ράιχ.
Γι’ αυτό, σκέφτομαι: δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να «δικαιώνει» την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Όλα τα κέρδη των παγκόσμιων αγορών δεν αξίζουν όσο μια ανθρώπινη ζωή...
Προς θεού! Μη μάθουμε να ζούμε με τις αυτοκτονίες... Μην αποδεχτούμε ως καθημερινότητα τη θυσία ανθρώπων στο όνομα των κερδών των αγορών. Μην αποδεχτούμε ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει λιγότερο από τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων και της Μέρκελ. Μην αποδεχτούμε την ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος να υπερασπιστεί τους ανθρώπους του...