Πέθανε πριν από 40 μέρες στο Ηράκλειο και τάφηκε σαν ξένος και άγνωστος, αφού ούτε οι αδελφές και οι στενότεροι συγγενείς του ειδοποιήθηκαν εγκαίρως. Παρόλο που όπως είπαν πέθανε στις 8.30 το βράδυ της προηγουμένης ημέρας δεν δημοσιεύτηκε η κηδεία του σε καμιά ημερήσια εφημερίδα του Ηρακλείου μόνο 2 κηδειόχαρτα τοιχοκολλήθηκαν. . Μάλιστα το ένα στην περιοχή του Αγίου Μηνά έγραφε ότι η κηδεία θα γινόταν στις 11.30 και το άλλο στο σπίτι του στη Λ. Κνωσού έγραφε ότι θα γινόταν στις 12.00 το μεσημέρι. Ούτε το ένα ούτε το άλλο έγραφε συγγενείς και φίλους.
Εγώ το πληροφορήθηκα στις 12 παρά είκοσι από την κόρη μου, την οποία φώναξα να ανέβει επάνω να προετοιμάσει ψυχολογικά και να ντύσει κατάλληλα τη μητέρα της και αδελφή του.
Εστειλα μήνυμα σε γραφείο τελετών να σταλεί στεφάνι εκ μέρους της οικογένειάς μου στην εκκλησία της Παναγίας του Μπεντεβή που ανήκει στην περιφέρεια του σπιτιού του και εκεί κηδεύτηκε και η γυναίκα του πριν από 7 χρόνια.
Το γραφείο με ειδοποίησε ότι η εκκλησία ήταν κλειστή. Φύγαμε κατευθείαν εγώ, η γυναίκα μου και ο εγγονός μου με ένα αυτοκίνητο και η κόρη μου με το γεωπόνο Νίκο Παπαδογιαννάκη και φτάσαμε 12.20 στην εκκλησία του νέου νεκροταφείου. Τη βρήκαμε τελείως κενή. Υστερα από δύο λεπτά παρουσιάστηκε μπροστά μας ένας ιερέας χωρίς θυμιατήριο και πέντε άνδρες από τους οποίους οι 3 ήταν του γραφείου τελετών και οι δύο άλλοι οι άνθρωποι που είχαν κάνει την κηδεία.
Μας είπαν αν θέλαμε να ανεβούμε να πάρουμε καφέ, τους ευχαριστήσαμε, η κόρη μου μόνο που κρατούσε μερικά λουλούδια πήγε στον τάφο του και ήταν εκεί δύο γυναίκες αλλά δεν άναβε στον τάφο κανένα καντήλι.
Ο Νίκος Πικουλάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1926 από πατέρα έμπορο, τον Κωστή Πικουλάκη και μητέρα δασκάλα, την Βιργινία Ταμπουρατζή. Επειδή το χρόνο εκείνο, υπηρετούσε η μεγάλη της αδελφή Κατίνα στο Ηράκλειο ως καθηγήτρια Τεχνικών, τη βοηθούσε στην ανατροφή του παιδιού, το οποίο αγάπησε σαν δικό της παιδί. Οταν μάλιστα μετατέθηκε στο Γυμνάσιο Νεαπόλεως το πήρε μαζί της στη Νεάπολη, επειδή η μητέρα του είχε να φροντίσει τα δύο μικρότερά της παιδιά.
Το μεγάλωσε μαζί με το σύζυγό της σαν δικό τους, γιατί δεν είχαν παιδιά.
Ετσι ο Νίκος έζησε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στη Νεάπολη όπου τελείωσε και το δημοτικό και το γυμνάσιο. Μετά ήρθε στο Ηράκλειο για δώσει εξετάσεις στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου που το κτίριο της βρισκόταν απέναντι από το πατρικό του σπίτι. Τον καιρό εκείνο, Σεπτέμβριος 1944, οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την ανατολική Κρήτη και μαζεύονταν στα Χανιά για να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Τότε το δημόσιο διόριζε γραμματείς σε όλα τα ειρηνοδικεία της χώρας και ο Νίκος διορίστηκε στο Ειρηνοδικείο Ανω Βιάννου. Το προτίμησε από το να γίνει δάσκαλος και εγκαταστάσθηκε στη Βιάννο όπου πέρασε πολλά χρόνια κερδίζοντας την εκτίμηση, την αγάπη, την εμπιστοσύνη των κατοίκων με την αγάπη του, την καλοσύνη του και την άμεση εξυπηρέτησή του.
Εκανε μάλιστα και κουμπαριές, γνωρίστηκε και έγινε φίλος με την οικογένεια του Γιάννη Αγαπάκη, πρώτου ξαδέλφου μου του οποίου βάφτισε αργότερα και το κοριτσάκι του και στεφάνωσε την ξαδέρφη μου Μαριάννα Κόμη με το Νϊκο Αγγελιδάκη. Βάφτισε επίσης και μια κόρη του Μανόλη Δρυλεράκη.
Αργότερα μετατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Καστελλίου Πεδιάδος και μετά από λίγα χρόνια στα δικαστήρια Ηρακλείου. Μετά τοποθετήθηκε στο Ειρηνοδικείο Ανω Αρχανών, στη συνέχεια στο Ειρηνοδικείο Αμαλιάδας και μετά στην Αθήνα όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Από την αρχή της υπηρεσίας του έγινε μανιώδης συλλέκτης παλιών γραμματοσήμων και νομισμάτων, τα οποία μάζευε άλλα με εξυπηρετήσεις κι άλλα με χρήματα.
Σε όλη του τη σταδιοδρομία δεν παρέλειπε να αγοράζει όλες τις εκδόσεις του φιλοτελισμού και τα νομίσματα των τραπεζών.
Ετσι έγινε ο μεγαλύτερος συλλέκτης γραμματοσήμων με την πλουσιότερη συλλογή καθώς και νομισμάτων.
Παντρεύτηκε τη Βαγγελιώ Καραμπίνη, η οποία στάθηκε πολύτιμος σύντροφος, βοηθός και συμπαραστάτης σε ολόκληρη τη ζωή του. Δεν απέκτησαν παιδιά, αλλά έζησαν αγαπημένοι, ευτυχισμένοι και σε όλες τους τις κοινωνικές σχέσεις άφηναν τις καλύτερες εντυπώσεις.
Δυστυχώς πριν από 7 χρόνια, ακριβώς τον ίδιο μήνα τον Ιούνιο του 2005, έφυγε ξαφνικά και αναπάντεχα η Βαγγελιώ. Ο Νίκος πόνεσε, θρήνησε, υπέφερε αλλά δεν λύγισε. Στάθηκε όρθιος κι ας μαράζωνε την καρδιά του ο πόνος που μάτωνε τα σπλάχνα του.
Τον αετό το δυνατό
δεν τόνε ρίχνει ο πόνος
μπορεί στα ύψη να πετά
με μια φτερούγα μόνο.
Ο Νίκος Πικουλάκης ήταν πρόσχαρος, εξυπηρετικός, αξιοπρεπής, ειλικρινής, πιστός φίλος, πρόθυμος, συνεργάσιμος και σκόρπιζε παντού τη χαρά. Αγκάλιαζε τους πάντες με την καλοσύνη του και τους κατακτούσε με την έμφυτη ψυχική του ευγένεια.
Αγαπητέ μου Νίκο, όλοι εμείς που σε αγαπήσαμε και σε αγαπούμε, και που οι δύο αυτοί κύριοι μας στέρησαν το δικαίωμα να σου πούμε το τελευταίο αντίο και να σε κατευοδώσουμε στο μακρινό σου ταξίδι, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Αύριο Κυριακή που θα κάνουμε 40ήμερο μνημόσυνό σου στον Ιερό Ναό της Αγίας Αννας, σε διαβεβαιώνουμε ότι θα σε θυμόμαστε πάντα σαν ένα χρηστό κι ενάρετο πολίτη, συνετό κι αδιάβλητο κρατικό λειτουργό καλό και πιστό φίλο, αληθινό χριστιανό και σωστό άνθρωπο.
Η μνήμη σου θα μείνει πάντα ανάμεσά μας αξέχαστη, ζωντανή και ωραία. Μνήμη δικαίων μετ’ εγκωμίων.
Την ώρα της επιμνημόσυνης δέησης όλοι μας με ένα στόμα και μια ψυχή θα παρακαλέσουμε το Θεό του ελέους με θερμή προσευχή να συγχωρήσει τυχόν αμαρτίες σου, να αναπαύσει και ανακουφίσει την ωραία ψυχή σου μετά των δικαίων.