Αναγκαία ελαφρότητα, στην πιο λεπτή και στην πιο χοντροκομμένη εκδοχή της.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

MOONRISE KINGDOM

Σκην.: Γουές Άντερσον

Πρωτ.: Τζάρεντ Γκίλμαν, Κάρα Χέιγουορντ, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Μπιλ Μάρεϊ, Έντουαρντ Νόρτον, Μπρους Γουίλις, Τίλντα Σουίντον, Τζέισον Σουόρτσμαν, Χάρβεϊ Καϊτέλ

Ο Σαμ και η Σούζι είναι δύο ερωτευμένοι νεαροί έφηβοι που αποφασίζουν να κλεφτούν και να κατασκηνώσουν μέσα στο δάσος, με την οικογένεια της Σούζι και την ομάδα προσκόπων του Σαμ να τους αναζητούν.

Έβδομη μεγάλου μήκους ταινία του αμερικανού σκηνοθέτη Άντερσον, η φιλμογραφία του οποίου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το «Rushmore» (1998), την «Οικογένεια Τάνενμπαουμ» («The Royal Tenenbaums», 2001), τις «Υδάτινες ιστορίες» («The Life Aquatic with Steve Zissou», 2004) και τον «Απίθανο κ. Φοξ» («Fantastic Mr. Fox», 2009), τίτλοι που δείχνουν κατευθείαν το ιδιόμορφο, δυσλειτουργικό, ελαφρώς μελαγχολικό και τρυφερό σύμπαν του σκηνοθέτη.

Σ’ αυτή την κομεντί, αφηγείται μια ιστορία νεανικού έρωτα, γεμάτη αθωότητα, ευαισθησία αλλά και τη συνηθισμένη αλλοκοτιά του. Από το εναρκτήριο τράβελινγκ στο σπίτι των Μπίσοπ, μέχρι τη χωρισμένη οθόνη ανάμεσα στις τηλεφωνικές συνεννοήσεις, κάθε σκηνή διακρίνεται από σκηνοθετικές επινοήσεις και σεναριακά ευρήματα, που δημιουργούν χιουμοριστικές αφορμές, εμπλουτίζουν τους χαρακτήρες και ξαφνιάζουν το μάτι με τις συνθέσεις τους. Ωστόσο, δεδομένου του πρόσφορου πολύπλευρου καστ, το σενάριο μάλλον αφήνει ανεκμετάλλευτους τους περισσότερους χαρακτήρες, οι οποίοι στερούνται τη βαθύτερη και πιο περίπλοκη ιδιοσυγκρασία που βρίσκεται στα σενάρια προηγούμενων ταινιών του σκηνοθέτη.



O ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ

THE DICTATOR

Σκην.: Λάρι Τσαρλς

Πρωτ.: Σάσα Μπάρον Κόεν, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Άννα Φάρις, Τζον K. Ράιλυ

Ο δικτάτορας Αλαντίν της αραβικής χώρας Γουαντίγια ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να απευθυνθεί στη γενική συνέλευση του Ο.Η.Ε. και να διαβεβαιώσει τη Δύση ότι δε διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής. Εκεί όμως απάγεται και ξυρίζεται, τελικά δραπετεύει, άλλα το αποτέλεσμα είναι κανείς να μην πιστεύει πια ποιός είναι. Πρέπει λοιπόν να βρει έναν τρόπο να αποκαταστήσει την εξουσία του, αλλά στην πορεία ερωτεύεται μια αμερικανίδα υπέρμαχο των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Στην τρίτη τους συνεργασία μετά τα «Borat» (2006) και «Bruno» (2009), ο Κόεν και ο Τσαρλς συνεχίζουν με μια σάτιρα εξίσου χοντροειδή με τα προηγούμενα δύο αλλά κι εξίσου ευρηματική, παρότι εδώ η αφήγηση είναι εντελώς σκηνοθετημένη, χωρίς το ημι-ντοκιμαντερίστικο ύφος των δύο προηγούμενων τίτλων, και παρά την περιστασιακή αρρυθμία του χιούμορ.

Το χιούμορ του Κόεν είναι απωθητικό για τον περισσότερο κόσμο, εξαιτίας της αυθάδειας, της ωμότητας, του σεξισμού, και γενικότερα της πλήρους περιφρόνησής του για τις συμβάσεις και τα καθιερωμένα όρια ευπρέπειας. Το ότι βεβαίως εμείς το βρίσκουμε ταυτόχρονα εξαιρετικά καλογραμμένο, με ευρηματικά γκαγκ και εύστοχη σάτιρα, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα αφού το χιούμορ δε μεταδίδεται με επιχειρήματα. Πιστεύουμε πάντως, ότι ο Κόεν συνεχίζει να βρίσκει πανέξυπνους τρόπους να ξεμπροστιάζει και να κοροϊδεύει την υποκρισία των σημερινών κόσμων της καθημερινότητας, του θεάματος, της πολιτικής, με τόλμη και θράσος που εκρήγνυνται επειδή μοιάζουν να σκάνε από τον παραλογισμό της συμβατικότητας.