Πάει καιρός πολύς που πάνω

απ΄τη γαλάζια χώρα μας

πυκνώνουν μαύρα σύννεφα.

Μια ζοφερή ατμόσφαιρα,

μια παρακμή και μια παραίτηση

Καιρός του θερίζειν,

μα τι να θερίσεις

όταν ανέμους μόνο φύτεψες.

Μνημόνιο, τρόικα, μετενέργεια,

λέξεις πρωτόγνωρες,

σαν σφήκες βουίζουν στ’ αφτιά μας.

Η Ελλάδα άρρωστη βαριά

κι οι διάφοροι σωτήρες

πασχίζουν να τη σώσουν μ’ ασπιρίνες.

Αραγε υπάρχει ελπίδα;

Νομίζω ναι.

Η Ελλάδα είναι Ιδέα,

θέλει τα δύσκολα για να παλέψει.

Φτάνει μονάχα του Ελληνα η ψυχή ν’ αφυπνιστεί

και θ’ αναγεννηθεί από τη στάχτη της.

Αλλωστε με τους στίχους του

κι ο ποιητής του Αιγαίου το διατρανώνει:

“Κατακλυσμούς ποτέ δεν λογαριάσαμε,

μπήκαμε μέσα σ’ όλα και περάσαμε.”

κι εγώ έχω εμπιστοσύνη στους ποιητές”.

Βιβή Τζώνη