ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Συντηρητικό λαϊκό αμερικανικό σινεμά.

ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

THE LUCKY ONE

Σκην.: Σκοτ Χικς

Πρωτ.: Ζακ Έφρον, Τέιλορ Σίλινγκ, Μπλάιδ Ντάνερ, Τζέι Ρ. Φέργκιουσον, Ράιλυ Τόμας Στούαρτ

Ο Λόγκαν είναι ένας αμερικανός πεζοναύτης που επιστρέφει στην πατρίδα και αποφασίζει ν’ αναζητήσει την κοπέλα της φωτογραφίας που βρήκε στο πεδίο της μάχης. Πρόκειται για τη Μπεθ, μια όμορφη χωρισμένη ιδιοκτήτρια καταφύγιου σκύλων που μένει με τη μητέρα και τον μικρό της γιο. Εκεί θ’ αναπτυχτεί ο έρωτάς της με τον Λόγκαν, και μαζί θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που δημιουργεί ο πρώην σύζυγός της.

Ο αμερικανός συγγραφέας Νίκολας Σπαρκς έχει εξελιχθεί σ’ ένα είδος από μόνος του. Οι συντηρητικού ρομαντισμού μελοδραματικές ιστορίες του φαίνεται να έχουν το δικό τους φανατικό κοινό, που τα τελευταία δέκα χρόνια έχει κάνει τις διασκευές των βιβλίων του μια σίγουρη επένδυση για τους χολιγουντιανούς παραγωγούς. Η φιλμογραφία διασκευών του Σπαρκς περιλαμβάνει τα: «Χαμένες αγάπες» («Message in a bottle», Λούις Μαντόκι, 1999), «Κεραυνοβόλος έρωτας» («A walk to remember», Άνταμ Σάνκμαν, 2002), «Το ημερολόγιο» («The notebook», Νικ Κασσαβέτης, 2004), «Νύχτες στη Ροδάνθη» («Nights in Rodanthe»,Τζωρτζ Γουλφ, 2008), «Αγαπημένε μου Τζον», («Dear John», Λάσε Χάλστρομ, 2010), «Το τελευταίο τραγούδι» («The last song»,Τζούλι Αν Ρόμπινσον, 2010).

Όλες εκτυλίσσονται στον -οπισθοδρομικά- παραδοσιακό αμερικανικό Νότο, με πρότυπα και ρητορεία ο συντηρητισμός των οποίων συγκαλύπτεται από τη σεναριακή μετριοπάθεια και τη φωτογραφική ομορφιά. Προδίδοντας ότι οι ταινίες απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε γυναίκες, οι άντρες συνεχίζουν το ιπποτικό πρότυπο με το να είναι ‘εγγενώς’ χειρώνακτες, είτε κατ’ επάγγελμα είτε παράλληλα με τη δουλειά τους που ποικίλλει μεταξύ γιατρού και στρατιωτικού, δείχνοντας παράλληλα υποδειγματική ευαισθησία σε συνδυασμό με προσχηματικά ψήγματα πνευματικής καλλιέργειας. Οι γυναίκες είναι νεκρές ή διαζευγμένες, περιμένοντας τον ιππότη που θ’ αναζωογονήσει την τελματωμένη συναισθηματική τους ζωή, καριερίστες με μια καταπιεσμένη ή ξεχασμένη καλλιτεχνική φύση. Ειδυλλιακή φύση με προτίμηση στα ‘πύρινα’ ηλιοβασιλέματα, ο αδιαμφισβήτητος ρόλος του Θεού άλλοτε έμμεσος κι άλλοτε προφανέστερος, ο πατριωτισμός μετριοπαθής αλλά αδιαπραγμάτευτος. Μόνη ‘παραφωνία’ σ’ αυτό το παραδοσιακό σχήμα, οι σχεδόν πάντοτε διαλυμένες οικογένειες είτε από διαζύγιο είτε από θάνατο, έκτος κι αν πρόκειται για τους προύχοντες της περιοχής στους οποίους συνήθως ανήκει ο ένας από τους δύο πρωταγωνιστές, και όπου το γονικό ζευγάρι δεν είναι περισσότερο ευτυχισμένο από τα μεσοαστικά άλλα καταφέρνει να επιβιώνει λόγω του πλούτου. Η αφήγηση συχνά χρησιμοποιεί την αλληλογραφία, το ημερολόγιο και το voice-over σαν ρομαντικούς μηχανισμούς αφοσίωσης, ανάμνησης και μελαγχολικού αναστοχασμού, ενώ η αρρώστια και ο ξαφνικός θάνατος επίσης υιοθετούνται συχνά σαν εύκολοι τρόποι να ενταθεί η συγκίνηση. Το γενικότερο συναίσθημα που αποπνέουν οι ιστορίες του Σπαρκς, είναι η αυτο-λύπηση μέσα σ’ ένα μοιρολατρικό πλαίσιο όπου η έκβαση των γεγονότων φαίνεται ν’ ακολουθεί μια υπερφυσική σεναριακή λογική που αδιαφορεί για τις συναισθηματικές ανάγκες των χαρακτήρων («Χαμένες αγάπες», «Ροδάνθη», «A walk to remember»), με τη συγκίνηση να προτάσσεται ως αυτοσκοπός της αφήγησης.

Εδώ λοιπόν έχουμε μια παρόμοια ιστορία, που ακολουθεί πιστά και αποτελεσματικά τη συνταγή Σπαρκς, και συνεπώς απευθύνεται σ’ αυτούς που ξέρουν και θέλουν να περιμένουν ένα μελόδραμα παρόμοιας κοπής. Εν ολίγοις, το φιλμ προτείνει ένα ‘θεϊκό σχέδιο’ σύμφωνα με το οποίο ουσιαστικά ο Λόγκαν στέλνεται από τον νεκρό αδελφό της Μπεθ για να την προστατεύει. Ο ιπποτικός άντρας ενάντια στον άξεστο, η άψογων αναλογιών γυναίκα-έπαθλο, η νότια επαρχία με την παραδεισένια φυσική αγνότητα, τα ψυχικά τραύματα που επουλώνονται με την ταχύτητα γρατζουνιάς.

Ο Χικς («Ο σολίστας») απλώς διεκπεραιώνει τη ‘συνταγή’ με τον απαιτούμενο ρομαντισμό στη μουσική και τα όμορφα πλάνα, ενώ επιλέγοντας έναν ρόλο σαν κι αν αυτόν, ο ταλαντούχος Έφρον φαίνεται να προσπαθεί να σκληρύνει την εικόνα του, αλλά η ερμηνεία του είναι μάλλον άκαμπτη και ανέκφραστη σαν από αμηχανία, σε αντίθεση με τη Σίλινγκ που είναι γεμάτη ζωντάνια και λάμψη, καθώς και το υπόλοιπο καστ που ανταποκρίνεται με ευκολία στους ρόλους.