Μπορεί να είναι τετράποδος, αλλά είναι ένας κύριος με τα όλα του. Διακριτικός, τρυφερός, ευγενικός και με τρόπους ο Φώτης έχει κερδίσει με τον χαρακτήρα του την καλύτερη θέση στο σπίτι και στην καρδιά της οικογένειας του Ηλία Γουνερόπουλου.
Αυτή είναι η ιστορία του.
“Ο Φώτης γεννήθηκε τον Μάιο του 2011, σε μια αυλή στο Μασταμπά, μέσα σε μια χαρτονένια κούτα! Η μανούλα του, η τρυφερή Λίζα, γέννησε τρία. Τα δύο, τα ομορφότερα, βρήκαν σπίτι πολύ σύντομα, ο Φώτης «ξέμεινε»…
Έτσι, η οικογένειά μας απέκτησε το τέταρτο μέλος της, το Φώτη, που απʼ όλα τα ονόματα που επιχειρήσαμε να του δώσουμε, διάλεξε αυτό! Για μας, είναι ο ομορφότερος του κόσμου! Ήρθε στο σπίτι δυόμιση μηνών και ήταν σαν να είχε μόλις αποφοιτήσει από κολέγιο! Κατάλαβε αμέσως το ρόλο της πάνας για τα τσίσα, δεν λέρωσε, δεν μασούλησε έπιπλα, δεν κατέστρεψε αντικείμενα, δεν γαύγιζε και δεν ενόχλησε κανένα. Μόνο έκλαιγε, στην αρχή, απαρηγόρητα, όταν φεύγαμε από το σπίτι. Αργότερα το συνήθισε, ήξερε πως θα γυρίσουμε και κανείς δεν μας περιμένει στην πόρτα όπως εκείνος, κουνώντας χαρούμενα την ουρά του, ακόμα κι αν έχουμε λείψει ένα τέταρτο!...
Είναι ένας ΚΥΡΙΟΣ. Διακριτικός, υπομονετικός, τρυφερός, ευγενικός και με πολύ καλούς τρόπους. Περιμένει ήσυχα να βγει τις τρεις βόλτες του την ημέρα ή να τον σερβίρουμε. Δεν απαιτεί και δεν ορμάει στα πιάτα μας, ούτε καν στο δικό του, αν πρώτα δεν του το δώσουμε ευγενικά. Πριν λίγους μήνες του κάναμε ένα τεστ. Κόψαμε μια φέτα από ένα κέικ που του αρέσει πολύ, το αφήσαμε μέσα σʼ ένα πλαστικό πιάτο, πάνω στο χαμηλό τραπεζάκι του καθιστικού και φύγαμε όλοι. Το μεσημέρι που γυρίσαμε, τον βρήκαμε καθισμένο πάνω στον καναπέ, να κοιτάει προσηλωμένος το πιάτο, που ήταν άθικτο! Για να τον επιβραβεύσουμε, του δώσαμε, κατʼ εξαίρεση, ολόκληρη τη φέτα.
Με την ξηρή τροφή μελαγχολεί λιγάκι, υποχρεωτικά όμως τρώει όση μπορεί. Του αρέσουν οι λιχουδιές, ο γύρος και τα μακαρόνια, εκείνο όμως που τον ενθουσιάζει είναι το ΑΥΓΟ! Εξιτάρεται μʼ αυτό και γλείφει το τσόφλι όση ώρα του το καθαρίζουμε!
Δεν θυμώνει και δεν εκνευρίζεται, το μόνο πράγμα που τον κάνει έξαλλο, είναι… το σκέιτμπορντ! Σʼ όποιο σημείο του σπιτιού κι αν βρίσκεται και ότι κι αν κάνει, ακόμα κι αν κοιμάται, πετιέται μόλις ακούσει το χαρακτηριστικό ήχο από τα ροδάκια του στο πεζοδρόμιο και τρέχοντας βγαίνει στο μπαλκόνι για να το γαυγίσει!
Κάθε Σαββατοκύριακο κάνει μια δίωρη βόλτα στην Όαση, για να παίξει με τους φίλους του! Έχει πολλούς φίλους, «κολλητές» του όμως, είναι η πανέμορφη Ίρμα και η τρισχαριτωμένη Σάνυ! Δεν του θυμώνουμε ποτέ κι αυτό γιατί δεν έχουμε λόγο. Το μόνο που μας στενοχωρεί, είναι που δεν τα πάει καλά με το Σάββα, ένα πανέμορφο και τρυφερό λαμπραντόρ πενήντα κιλών, στον οποίο ο Φώτης μας γενναία γαυγίζει… επειδή τον φοβάται. Όμως ελπίζουμε πως στο μέλλον θα βελτιωθεί η σχέση τους. Ο Φώτης, δεν άλλαξε τη ζωή μας, την γέμισε και μας έκανε να την δούμε μέσα από τα μάτια του. Δεν είναι το κατοικίδιό μας απλά, είναι ένας από μας…. Λένε πως για να υιοθετήσεις ένα σκυλί, πρέπει να είσαι έτοιμος να αναλάβεις ευθύνες, γιατί θέλει φροντίδα, χρόνο, κόπο και είναι μεγάλη δέσμευση. Αλήθεια είναι, όμως όλα αυτά που κάνεις γιʼ αυτό, είναι ελάχιστα σε σχέση μʼ αυτά που σου δίνει το σκυλί σου, όταν σε κοιτάει στα μάτια... “˚
