Ο σκοπός της γηραιάς κυρίας επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες ήταν να εμφανισθεί ως υπερασπίστρια των αρχών της δημοσιονομικής πολιτικής που διακηρύττει εδώ και 2 χρόνια και ως προστάτης των συμφερόντων του γερμανικού κράτους. Αντ΄ αυτού βρέθηκε να απολογείται στην γερμανική Βουλή για την αλλαγή της στάσης της, αποκρούοντας τα χαιρέκακα σχόλια της αντιπολίτευσης και αιτιολογώντας τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής.
Ήταν μία αναμενόμενη εξέλιξη. Η γερμανίδα Καγκελάριος παραγνώρισε τους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας και ειδικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό δεν εντυπωσιάζει. Μεγαλωμένη στην Ανατολική Γερμανία από πάστορα πατέρα – ήδη περίεργος συνδυασμός σε ένα κομμουνιστικό κράτος – δεν κατάλαβε ποτέ τι σημαίνει Ευρώπη και δεν παρακολούθησε τις εξελίξεις της σύγκλησης των ευρωπαϊκών λαών. Όταν ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα μετά την ένωση των Γερμανιών το 1989 ήταν πολύ μεγάλη για να καλύψει αυτά τα κενά. Έτσι, είναι απόλυτα φυσιολογικό ότι αντιμετωπίζει την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση μέσα από την προτεσταντική λογική της τιμωρίας, που ταιριάζει και με την θεολογική αγωγή που είχε πάρει από το σπίτι της και με την πολιτική αγωγή που δέχθηκε από την Νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας στην οποία ήταν ενεργό μέλος από το 1968.
Για τους ίδιους λόγους δεν έλαβε υπ΄ όψη της τρεις βασικούς παράγοντες που καθοδηγούν τις ευρωπαϊκές διαδικασίες:
- Πρώτον: Στην Ευρώπη της Συνθήκης της Λισσαβόνας όλα τα κράτη είναι ίσα. Ηγεμονίες δεν προβλέπονται και δεν μπορούν να κατασκευαστούν μέσα από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες.
- Δεύτερον: Όταν αλλάζουν οι εσωτερικές πολιτικές κατευθύνσεις οι ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να προσπαθούν να βρουν τρόπους συνεννόησης με τις νέες κυβερνήσεις.
- Τρίτον: Όταν τα κράτη μέλη της Ευρώπης Ένωσης δημιουργούν συμμαχίες και επιχειρούν να επιτύχουν τους σκοπούς τους με προγραμματισμό και στρατηγική, είναι δύσκολο να αντιμετωπισθούν με δογματισμό και απειλές (ειδικά αυτό το τελευταίο θα έπρεπε βέβαια να το γνώριζε η κ. Μέρκελ από την γερμανική ιστορία).
Αυτές οι παραβλέψεις – που προφανώς οφείλονται και στην αλαζονεία της εξουσίας – οδήγησαν την γερμανίδα Καγκελάριο στην πρώτη της ήττα σε ευρωπαϊκό επίπεδο που είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί σηματοδοτεί και την αποχώρησή της από την εξουσία. Είναι γεγονός, ότι όποιος ευρωπαίος ηγέτης δεν καταφέρνει να υπερασπίσει τις πολιτικές του στις Συνόδους Κορυφής βρίσκεται ένα βήμα πριν από την παράδοση της κυριαρχίας του. Ο Νικολά Σαρκοζί και ο Γιώργος Παπανδρέου μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Έτσι και η κ. Μέρκελ αποτελεί πια Καγκελάριο υπό αίρεση. Το σφυροκόπημα που δέχθηκε την περασμένη Παρασκευή στην Γερμανική Βουλή δείχνει πώς θα αποδομηθεί. Η κ. Μέρκελ θα κάνει από δω και μπρος λάθη και συνεχείς υποχωρήσεις που θα βοηθήσουν την Ευρώπη, μέχρι - σταδιακά - να φύγει. Και να επιστρέψει, ως γηραιά κυρία, από εκεί που ξεκίνησε σαν επιστημονική συνεργάτης, στην Ακαδημία των Επιστημών του Βερολίνου. Μόνο που θα είναι προτιμότερο να μην μελετάει πια Φυσική, την επιστήμη της, αλλά ιστορία, κάτι που θα την βοηθήσει να καταλάβει τους λόγους της πολιτικής της αποτυχίας.
Υ.Γ.: Εννοείται ότι αυτά που παράβλεψε η γερμανίδα Καγκελάριος πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ΄ όψη από τους Έλληνες πολιτικούς αν θέλουν να βοηθήσουν την πατρίδα μας σε αυτήν την δύσκολη συγκυρία.
* Η Ειρήνη Βασιλάκη είναι Δ.Ν. Δικηγόρος, υφηγήτρια Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Göttingen
