Δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνο η λαϊκή ρήση: “Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα”. Θα μου πείτε” εσύ τι έχεις καλύτερο να σου βγει το όνομα; “όχι φυσικά, αλλά να τα έχουμε και τα δύο και να τα προσέχουμε “σαν τα μάτια μας”. Ας ευχηθούμε λοιπόν από τη στήλη μας αυτή περαστικά τόσο στον πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά, όσο και στον συμπαθέστατο πρώην υπουργό Οικονομικών κ. Βασίλη Ράπανο για τις περιπέτιες που τους επεφύλαξε η υγεία τους, και η ανάρρωσή τους να είναι ταχεία. Ετσι μόνο μπορεί να καταλάβει κανείς την αξία των πολιτικών μας. Μια αρρώστια τελικά, πόσα δεινά επιφυλάσσει... Για παράδειγμα γκάφα στη Σύνοδο Κορυφής, αναζήτηση τσάρου, και γενικά κυβέρνηση και χώρα να είναι καθηλωμένες μετά την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου. Και το κυριότερο να καλείται ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλας να θυμηθεί και να ασκήσει την παλιά του δουλειά. Πάνω από δέκα χρόνια υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, ας ευχηθούμε να καταφέρει το καλύτερο. Το ότι θα πάει ο ίδιος διαβασμένος και αρκετά προετοιμασμένος κανένας δεν το αμφισβητεί, εκείνο που μας ανησυχεί και αυτό χάρη στην αδιαλλαξία του Ευρωπαϊκού βορρά είναι μήπως εμείς ως χώρα και ως λαός πάμε στο τέλος αδιάβαστοι! Η ελπίδα όμως πάντα υπάρχει και πάντα πεθαίνει τελευταία. Θα γυρίσω όμως όπως το συνηθίζω στα παλιά... Προβλήματα και τότε και μάλιστα όταν η χώρα μας είχε περάσει μια μεγάλη πολεμική δοκιμασία και είχαν αφήσει κατάλοιπα τα δύσκολα χρόνια της κατοχής αφενός και αφετέρου τα χρόνια του Εμφυλίου. Δύσκολες εποχές και δύσκολες καταστάσεις που σημάδεψαν το λαό μας! Θα αναφερθώ στο βιβλίο του Γιάννη Καιροφύλα με τίτλο: Η Αθήνα μετά τον πόλεμο. Ο τίτλος του άρθρου είναι: “Σκάνδαλα και καταχρήσεις”.
“Ολες όμως αυτές οι ευχάριστες σκηνές της αθηναϊκής ζωής χαλάνε από τον σκοτεινό πολιτικό ορίζοντα. Η κυβέρνηση έχει προβλήματα. Η φαγωμάρα των πολιτικών συνεχίζεται. Καβγάδες μέσα κι έξω από τη Βουλή.
Κατηγορίες, επιθέσεις, συμβούλια, διαβούλια και πολύ παρασκήνιο. Στις 4 Νοεμβρίου 1946 γίνεται ανασχηματισμός και μπαίνουν στην κυβέρνηση 12 νέοι υπουργοί, όλοι από τους κόλπους του Λαϊκού κόμματος. Προσπαθούν να διατηρήσουν μια ισορροπία, αλλά όσο φουντώνει ο εμφύλιος πόλεμος στην επαρχία τόσο μεγαλύτερες γίνονται οι δυσκολίες για μια πολιτική ισορροπία.
Οι απεργίες απορρυθμίζουν το Κράτος στη δύσκολη περίοδο της ανασυγκρότησης. Απεργούν οι υπάλληλοι των τραπεζών και ο αντίκτυπος στις συναλλαγές είναι έντονος. Απεργούν οι τροχιοδρομικοί και παραλύουν κι αυτές οι λίγες και κακές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας. Η απεργία των δημοσίων υπαλλήλων παραλύει τελείως το Κράτος. Οσες προσπάθειες κι αν γίνονται για να λειτουργήσουν τα υπουργεία ακόμη και με απεργοσπάστες πέφτουν στο κενό.
Η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, αλλά δεν είναι και τόσο ισχυρή. Οι νέοι υπουργοί ανέλαβαν τα καθήκοντά τους και προσπάθησαν να δείξουν κάποια ξεχωριστή δραστηριότητα. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να περιοριστούν τα σκάνδαλα, γιατί γινόταν πολύς λόγος για ρεμούλες.
Οι Αθηναίοι άκουγαν για κλοπές, καταχρήσεις, αληθινές ληστείες που γίνονταν στο δημόσιο τομέα. Η εξαφάνιση ενός ταμία του επί της οδού Αμερικής γραφείου αποκαταστάσεως της Αγροτικής Τράπεζας ήταν, όωπς έλεγαν, η σταγόνα στον ωκεανό. Είχε αυτός ο κύριος εξαφανιστεί, αφού καταχράστηκε 35 μετοχές της Εθνικής αξίας 80 εκατομμυρίων δρχ. τις οποίες είχε καταθέσει ως εγγύηση ένας εργολάβος.
Τι είχε ακριβώς συμβεί μ’αυτή την εξαφάνιση του ταμία της Αγροτικής; Ο ίδιος είχε αφήσει επιστολή και ομολογούσε την πράξη του. Η αστυνομία είχε πληροφορίες ότι ο καταχραστής τραπεζικός είχε χάσει τις μετοχές στο Χρηματιστήριο και στα χαρτιά. Έπρεπε, λοιπόν, να μπει κάποιο φρένο σ’αυτή την ασυδοσία. Έπρεπε να περιοριστεί το κακό. Και υπήρχαν συγκεκριμένες πληροφορίες ότι μεγάλες λοβιτούρες γίνονταν με τον ιματισμό, που είχε έρθει από το εξωτερικό για διανομή στο λαό. Εκεί φαίνεται πως γίνονταν οι περισσότερες κομπίνες.
Ο τότε υφυπουργός Εφοδιασμού Θεοχαρίδης, θέλησε να βρει την άκρη. Ξεκινάει, λοιπόν, μια μέρα χωρίς να πει σε κανέναν τίποτε, χωρίς συνοδεία και ακολουθία και πηγαίνει σε μια από τις αποθήκες όπου γινόταν διανομή ιματισμού. Κάθεται στην ουρά, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, και περιμένει τη σειρά του με υπομονή. Εκεί που περίμενε ο υπουργός Θεοχαρίδης σπρωχνόμενος και διαπληκτιζόμενος με υπαλλήλους, οι οποίοι φέρονταν στον κόσμο σκαιότατα, βλέπει μια κομψευόμενη κυρία να μπαίνει με τουπέ στην αποθήκη, να δίνει κάτι παλιά κουρελιασμένα ρούχα και να τις δίνουν οι υπάλληλοι καινούργια.
Ο υπουργός μόλις αντικρίζει αυτό το θέαμα, φεύγει βιαστικά από την ουρά, μπαίνει στην αποθήκη και λέει την ιδιότητά του. Μένουν όλοι οι υπάλληλοι κόκαλο. Δε φαντάζονταν μια τέτοια υπουργική επιδρομή.
Ο υπουργός βλέπει μέσα στην αποθήκη εκατοντάδες δέματα με πολύτιμα είδη ιματισμού, που ανέμεναν όμως τους ευνοούμενους της επιτροπής. Ο κοσμάκης έπαιρνε τα κουρέλια και μόνο όσοι είχαν κάποιο σημείωμα έπαιρναν τα εκλεκτά δέματα.
Στην αποθήκη εκείνη του ιματισμού, όπως διαπιστώθηκε από την έρευνα που έκανε ο υπουργός, τα ρούχα χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν. Τα καλά ρούχα, ανάμεσα στα οποία ήταν μέχρι γούνινα παλτά, διαπιστώθηκε ότι διοχετεύονταν στην ελεύθερη αγορά και οι υπάλληλοι έβγαζαν τεράστια κέρδη απ’ αυτό το παράνομο εμπόριο.
Η σπείρα των απατεώνων αποκαλύφθηκε. Κατασχέθηκαν οι φάκελοι και οι ένοχοι απομακρύνθηκαν από την υπηρεσία. Δεν χρειάστηκε μάλιστα να γίνει εξονυχιστική έρευνα. Με τις αλληλοκατηγορίες των ενόχων αποκαλύφθηκε γρήγορα όλο το δίκτυο της κλοπής των ειδών ιματισμού, που προοριζόταν για τον ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό”.
Ελλάδα 2012... Ισως αυτή η εξονυχιστική έρευνα που άρχισε από τότε να μην έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Ισως τα τόσα δίκτυα κλοπής και τα κέντρα της διαφθοράς να μην έχουν εντοπισθεί. Ισως τα τόσα σκάνδαλα που τις τελευταίες δεκαετίες πολλαπλαστιάστηκαν και διαιωνίσθηκαν να μην έχουν εντοπισθεί...
Όμως κάτι πρέπει να γίνει. Ευθύνη έχουμε όλοι μας.
