Πλέον τέτοιες ειδήσεις είναι καθημερινές. Καταντά σχεδόν μια είδηση «ρουτίνας»: άνθρωποι δίνουν τέρμα στη ζωή τους απελπισμένοι από τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκαν… Νιώθοντας τον εξευτελισμό της ζωής τους… Η κρίση και τα μνημόνια σκοτώνουν…
Μεσοβδόμαδα ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε πέφτοντας από το μπαλκόνι όταν ο δικαστικός επιμελητής τού επέδωσε την έξωση από το σπίτι του. Δεν είχε να πληρώνει τα νοίκια. Ακολούθησε τη διαδρομή απόγνωσης και ήττας στην οποία προηγήθηκαν τόσοι και τόσοι…
Ένας άλλος, γνωστός επιχειρηματίας του Ηρακλείου, με πήρε στο τηλέφωνο και με δραματικό τόνο μού ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος είναι μπροστά σε τέτοια αδιέξοδα. Κι αν ακούσω την «είδηση» γι αυτόν, να ξέρω ότι τα οικονομικά αδιέξοδα θα είναι η αιτία…
Λίγες εβδομάδες πριν, ένας άλλος επιχειρηματίας, πατέρας τεσσάρων παιδιών, με είχε πάρει στο τηλέφωνο για να μου πει κάτι αντίστοιχο. Έκλεισε την επιχείρησή του, οι οφειλές του είναι τεράστιες. Η απογοήτευση και η ντροπή που νιώθει απέναντι στα παιδιά του, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους, θόλωσαν το μυαλό του τρεις φορές, όσες έφτασε κοντά στην αυτοκτονία… Την τελευταία στιγμή το ξανασκέφτηκε. Για χάρη των παιδιών του…
Μακάρι ν’ αντέξουν μέχρι το τέλος…
Οι άνθρωποι που έχουν δώσει τέρμα στη ζωή τους τα τελευταία δύο χρόνια ξεπερνούν τους 2.000. Δεν μαθαίνουμε καν πόσοι άλλοι έφτασαν στο τέλος για «παθολογικούς λόγους» από το άγχος, τη θλίψη, την απογοήτευση.
Πριν λίγες ημέρες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε στη δημοσιότητα την τριμηνιαία έκθεσή της για την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Με την εφαρμογή των μνημονίων, το 68% των Ελλήνων ζει κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι άνεργοι μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2012 αυξήθηκαν κατά 8,7%, σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2011. Χάθηκαν, δηλαδή άλλες 400.000 θέσεις εργασίας! Οι άστεγοι αυξήθηκαν σε δύο χρόνια κατά 25%. Άστεγοι εμφανίζονται ακόμη και σε περιοχές που άλλοτε θεωρούνταν ευημερούσες, όπως το Ηράκλειο και τα Χανιά… Ναι, έτσι το καταγράφει η ίδια η ΕΕ στην έκθεσή της.
Και το δεύτερο εξάμηνο, προσθέτει η Κομισιόν, τα πράγματα θα επιδεινωθούν, θα γίνουν ακόμη χειρότερα…
Τα στοιχεία – επαναλαμβάνω- παρουσίασε η Κομισιόν, εκείνη που εποπτεύει τα μνημόνια, εκείνη που θα είχε κάθε λόγο να δείξει μια ωραιοποιημένη κατάσταση και να αναφερθεί στην «επιτυχία» του προγράμματος… Δεν τα παρουσίασε κάποιος αναξιόπιστος δημοσιογράφος, που δεν θέλει το μνημόνιο, κάποιος που θέλει να αλλοιώσει την πραγματικότητα…
Φυσικά, αυτά τα στοιχεία δεν τα δημοσιοποίησαν προεκλογικά. Τότε μας έλεγαν μόνο για τον «κίνδυνο» να βγούμε από το ευρώ. Έτσι για να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν, να πιέσουν τον Έλληνα ώστε να κάνει επιλογές που τους βόλευαν. Ουδέποτε ένας λαός εκβιάστηκε τόσο πολύ από τόσους πολλούς για να κάνει τις επιλογές του ανελεύθερα. Τι σόι «γιορτή της Δημοκρατίας» ήταν άραγε οι ελληνικές εκλογές όταν οι ψηφοφόροι ψήφισαν με το πιστόλι στον κρόταφο; Όταν τους έλεγαν ψέματα; Όταν τους έκρυβαν την αλήθεια που τώρα τους παρουσιάζουν;
Σ’ αυτά τα στοιχεία προσθέστε τους χιλιάδες άλλους που μπαίνουν στην ουρά για τα συσσίτια ή ψάχνουν τους κάδους έξω από τα σούπερ μάρκετ για ένα χτυπημένο φρούτο. Τα παιδιά που λιποθυμούν πεινασμένα, τα μαγαζιά που κλείνουν, τους νέους που μεταναστεύουν. Τα εκατομμύρια των εργαζομένων που είναι επί καιρό απλήρωτοι. Τους συνταξιούχους που δεν τους φτάνουν τα λεφτά για φαγητό και φάρμακα… Τα σχολεία και τα νοσοκομεία που κλείνουν ή υπολειτουργούν, επειδή θα πρέπει να κάνουμε «οικονομία» και να πληρώσουμε τους τοκογλύφους… «Οικονομία» στη γνώση και στην υγεία του ανθρώπου…
Κι ακόμη, προσθέστε την κατάθλιψη των ανθρώπων που δεν βρίσκουν δουλειά ή δεν μπορούν να επιβιώσουν. Στοιχείο που δεν καταγράφεται σε καμιά έκθεση…
Για περιμένετε, όμως… Συνειδητοποιούμε ότι όλα αυτά αφορούν στον Άνθρωπο; Καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι απλά άψυχα νούμερα σε ένα κομμάτι χαρτί;
Αν μας “σώζουν” και τα πράγματα γίνονται τόσο δραματικά ενώ προβλέπεται να γίνουν ακραία τραγικά, τότε τι είδους “σωτηρία” είναι αυτή;
Περικοπές στις ζωές και το μέλλον…
Περικοπές, δραματικές περικοπές, δηλαδή, από το αύριο του ανθρώπου και της χώρας… Για ποιο λόγο; Για να πληρωθούν τα χρέη; Ποια χρέη; Μας είπαν ποτέ ποια είναι τα χρέη, πώς και ποιοι τα δημιούργησαν, πόσα πληρώσαμε μέχρι τώρα από το αίμα μας, με τις περικοπές, τους φόρους, τα χαράτσια; Μας έδωσαν κανένα λογαριασμό; Πώς ζητούν και παίρνουν ανθρώπινες ζωές, αξιοπρέπεια και μέλλον από μια χώρα, χωρίς να δίνουν καν λογαριασμό; Πληρώνουμε με ανθρώπινες ζωές και από το μέλλον μιας πατρίδας, χωρίς να ξέρουμε καν τι γίνεται με το λογαριασμό. Ούτε ο πιο αιμοβόρος τοκογλύφος μπορεί να λειτουργεί έτσι… Κι όμως εμείς το δεχτήκαμε… Και πρώτη το δέχτηκε η ηγεσία, που ενώ έχει μπροστά της το πρόβλημα, συνεχίζει να δίνει όρκους πίστης σ’ αυτό… Κι ας έλεγε άλλα μόλις πριν λίγες ημέρες. Κι ας αφορά στην απώλεια ζωών το μνημόνιο… Ποιος νοιάζεται;
Μετράμε νεκρούς, μετράμε πεθαμένες ζωές, μετράμε πόνο και δυστυχία. Μετράμε θλίψη… Πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα σε έναν πραγματικό πόλεμο;
Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που είναι «υπεράνω»… Άνθρωποι που όταν μιλάς για την καταστροφή μιας χώρας, επειδή ακριβώς χάνεται ο κόσμος της στο όνομα των χρεών, σε κατηγορούν για λαϊκισμό ή για υποστηρικτή της δραχμής… Εκείνοι οι «σώφρονες»… Εκείνοι που ακόμη δεν τους αγγίζει το πρόβλημα… Εκείνοι οι «λογικοί» που νομίζουν ότι επιβιώνουν ακόμη, χωρίς να νοιάζονται για τη δυστυχία του διπλανού… Εκείνοι που δεν έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι ότι όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, κινδυνεύει άμεσα και το δικό σου…
Ο νεοφιλελευθερισμός απέναντι στον άνθρωπο…
Μιλούν για χρέη, μιλούν για ευρώ, μιλούν για ομόλογα, μιλούν με όρους του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος. Μιλούν για επιτόκια, για οφειλές κι υποχρεώσεις. Και ξέχασαν να μιλούν για τους ανθρώπους… Ξέχασαν ότι οι κοινωνίες συγκροτήθηκαν για να υπηρετούν τον άνθρωπο και τις αξίες του. Τον άνθρωπο και την πρόοδό του, τον άνθρωπο και τη δημιουργία του… Κι όχι ο άνθρωπος το χρήμα και τα συμφέροντα των αγορών… Δεν είναι γρανάζι μιας μηχανής που παράγει κέρδη για μερικούς άπληστους ο άνθρωπος.
Αλλά κάνουμε λάθος αν θεωρούμε ότι στην Ελλάδα εφαρμόζεται μια λαθεμένη πολιτική. Κάνουμε λάθος αν πιστεύουμε ότι απέτυχε ένα πρόγραμμα. Αυτή η πολιτική είναι στοχευμένη. Είναι η συνταγή των ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, εκείνων που δεν υπολογίζουν την παρουσία του ανθρώπου, παρά μόνο ως μιας μονάδας που παράγει κέρδη γι αυτές. Οι αγορές είναι πάνω απ’ όλα. Οι «αξίες» του χρήματος, των συμφερόντων και των κερδών των αγορών…
Στην Ελλάδα οι νεοφιλελεύθεροι της Ευρώπης βρήκαν πρόθυμες ηγεσίες να εφαρμόσουν τα πειράματά τους. Έκαναν τη χώρα ένα απέραντο πείραμα και τους ανθρώπους της πειραματόζωα. Όπως τα ποντίκια στα επιστημονικά εργαστήρια… Αλλά εδώ πειραματίζονται με την αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης ζωής… Πόσο ακόμη μπορεί να το δεχόμαστε αυτό; Πότε θα υπάρξει μια ηγεσία που θα υπερασπιστεί τον άνθρωπο κι όχι τα συμφέροντα των αγορών και της Μέρκελ;
Χαμηλοϋψείς ελληνικές ηγεσίες, ανάξιες κι ανίκανες να ορθώσουν έναν υπερασπιστικό λόγο για την πατρίδα και τους ανθρώπους της… Μας έλεγαν πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου για την ανάγκη εφαρμογής του μνημονίου, προκειμένου να «σωθεί» η χώρα. Λες και μπορεί να υπάρξει χώρα με νεκρούς ή ατιμασμένους, χωρίς αξιοπρέπεια, ανθρώπους… Κι ενόψει των δεύτερων εκλογών, επειδή είδαν την αντίδραση των Ελλήνων, οι ίδιοι που μας έδειχναν το δάκτυλο, οι ίδιοι που έσκυψαν τη μέση και εφάρμοσαν στη χώρα την πιο απάνθρωπη πολιτική, είπαν να μας χαϊδέψουν λίγο και να αρχίσουν να μιλούν για «επαναδιαπραγμάτευση», μπας και πείσουν τους Έλληνες να τους ξαναδώσουν την ευκαιρία να συνεχίσουν την καταστροφή, όπως κάνουν δεκαετίες τώρα… Το πέτυχαν, με τη βοήθεια του αντιδημοκρατικού, του κάλπικου εκλογικού νόμου… Όμως το ίδιο το βράδυ των εκλογών, οι ίδιοι που για μερικές μέρες μίλησαν για «επαναδιαπραγμάτευση», ξέχασαν κάθε σχετική αναφορά (ούτως ή άλλως προεκλογική μπαλοθιά ήταν…) κι έδωσαν όρκους πίστης προς τη Μέρκελ, τα μνημόνια και την απάνθρωπη πολιτική. Όχι προς τον Έλληνα που ατιμάζεται, αλλά προς τη Μέρκελ… Οι ίδιοι οι καταστροφείς, οι φορείς της βάρβαρης πολιτικής, ξαναβγήκαν μπροστά και ξέχασαν όλα τα προεκλογικά τους, ξέχασαν και πάλι τον άνθρωπο…
Πίστη στην καταστροφή…
Και, αφού βρήκαν και άλλους συνεργάτες, ξανάκαναν μια κυβερνητική συμμαχία, η οποία μόλις πριν λίγα 24ωρα δήλωσε με τον πιο κατηγορηματικό κι επίσημο τρόπο την πίστη της στην ίδια καταστροφική πολιτική. Ενόψει του Συμβουλίου Κορυφής ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, ο ίδιος που λίγο πριν διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό για «σκληρή επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου», έστειλε επιστολή στους ηγέτες των χωρών της ΕΕ και τους διαβεβαίωνε ότι είναι πιστός και πλήρως δεσμευμένος στο μνημόνιο και σ’ αυτή την πολιτική… Ούτε λέξη για επαναδιαπραγμάτευση. Η προεκλογική «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου» έγινε «επαναβεβαίωση της συμφωνίας διάσωσης»… Διάσωση ποιου, άραγε; Και γιατί με τέτοια ευκολία οι πολιτικοί να παίρνουν πίσω τα λόγια τους… Πώς με τέτοια ευκολία αρνούνται τους ανθρώπους τους…
«Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να σας επαναβεβαιώσω ότι η Ελλάδα είναι απόλυτα αποφασισμένη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την πρόσφατη συμφωνία διάσωσης», έγραφε ο κ. Σαμαράς. Και πρόσθετε:
«Η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης και είναι πλήρως δεσμευμένη στους στόχους, στους αντικειμενικούς σκοπούς και σε όλες τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος.
Θα επιταχύνω την εφαρμογή του Προγράμματος με έμφαση στον τομέα των Ιδιωτικοποιήσεων».
Και διαβάστε με ποιο δειλό τρόπο έφερνε το θέμα της καταστροφής των ανθρώπων της Ελλάδας και της ίδιας της χώρας. Με σκυμμένο κεφάλι. Και με βασικό στόχο την «επιτυχία» του προγράμματος… «Βεβαίως, υπάρχει το ζήτημα ορισμένων αναγκαίων τροποποιήσεων του Προγράμματος, ώστε να ελεγχθεί η άνευ προηγουμένου ανεργία και να ανασχεθεί η καταστρεπτική ύφεση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα για πέμπτο συνεχές έτος. Με τον τρόπο αυτό θα εξασφαλισθεί, επίσης, η επίτευξη όλων των στόχων». Σημασία έχουν οι στόχοι των αγορών… Όχι ο άνθρωπος…
Πόσο διαφορετικά θα έγραφαν την επιστολή η Μέρκελ ή ο Σόιμπλε;
(Φυσικά, τώρα που η ηγεσία της Ευρώπης πιέζεται, κάποιες αλλαγές είναι ενδεχόμενο να δούμε στη βιτρίνα των μνημονίων, κι όχι στην ουσία της πολιτικής, όχι αλλαγές που να υπερασπίζονται τον άνθρωπο και τη χώρα, όχι αλλαγές που θα προκύπτουν από τη «σθεναρή στάση» της ελληνικής ηγεσίας...).
Ελλάδα, σκυμμένη και ντροπιασμένη… Με ηγεσίες που δίνουν λόγο και λογαριασμό στους ισχυρούς. Και όχι στο δίκιο και στο λαό στον οποίο χρωστούν τα πάντα… Ηγεσίες που μιλούν και δρουν για λογαριασμό των αγορών και της Μέρκελ κι όχι των Ελλήνων και της χώρας… Χωρίς να υπολογίζουν καν τον άνθρωπο. Μικρή αξία ο άνθρωπος στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, στην υποταγμένη Ελλάδα…
Ανθρώπινη ζωή ίση με του ποντικού – πειραματόζωου…
Α, μωρέ Έλληνες… Κατάντησαν τη ζωή μας τόσο φτηνή… Και μας έκαναν να τρομάξουμε μήπως την αλλάξουμε, μήπως καταφέρουμε να ζήσουμε… Δεν καταλάβαμε ότι ή φοβισμένοι και δυστυχισμένοι, με σκυμμένο το κεφάλι θα είμαστε ή θα ζήσουμε πραγματικά, με αξιοπρέπεια, σε συνθήκες ελευθερίας… Αυτό που κατάλαβαν, δηλαδή, οι παλιοί Έλληνες, εκείνοι που μας παρέδωσαν ελεύθερη πατρίδα και αξιοπρεπείς ζωές…
Πώς τα καταφέραμε μωρέ εμείς οι φοβισμένοι…
Άνθρωποι και ποντίκια ίσοι στην Ελλάδα του 2012…
Υ.Γ. Η επόμενη επικοινωνία μας θα είναι στα τέλη Ιουλίου.
