Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Δεν είμαστε από αυτούς που αιθεροβατούν, πιστεύοντας ότι έχουμε καμιά σπουδαία Εθνική ομάδα μόνο και μόνο επειδή συμμετέχει την τελευταία δεκαετία περίπου σχεδόν σε όλα τα μεγάλα ραντεβού του διεθνούς ποδοσφαίρου.

Ασφαλώς και πρόκειται για επίτευγμα, στο οποίο δεν ήμασταν συνηθισμένοι, ωστόσο δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οφείλεται εν πολλοίς στις ευνοϊκές κληρώσεις που είχαμε στα προκριματικά. Με τη σειρά τους βέβαια, οι καλές κληρώσεις έχουν τη βάση τους στην υψηλή μας θέση στην παγκόσμια κατάταξη, η οποία «εκτινάχθηκε» μετά τον άθλο του 2004 κι έκτοτε παρέμεινε σταθερή.

Προχωράμε στο σήμερα και σε αυτά που βλέπουμε στο τρέχον ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Με σχεδόν ολοκληρωμένη τη 2η αγωνιστική των ομίλων στα γήπεδα της Πολωνίας και της Ουκρανίας, είναι σαφές ότι το πιο αποκρουστικό θέαμα από όλες τις ομάδες, το παρουσίασαν η Ιρλανδία ( δεν υπολογίζουμε το χθεσινό ματς με τους Ισπανούς) και η Ελλάδα. Από την Εθνική μας, τι μπορούμε να κρατήσουμε μέχρι τώρα; Το ψυχωμένο δεύτερο ημίχρονο με τους Πολωνούς όπου ο Έλληνας έπαιξε με φιλότιμο επειδή αδικήθηκε και έβγαλε το πείσμα για κάτι θετικό. Πέραν τούτου, δυστυχώς το απόλυτο κενό.

Στο αποφασιστικό ματς με τους Τσέχους, το πλέον απογοητευτικό δεν ήταν το αρνητικό αποτέλεσμα ή τα δυο γκολ που δεχθήκαμε στα πρώτα 6 λεπτά. Ήταν ο τραγικός τρόπος με τον οποίο προσπαθήσαμε να φθάσουμε στην ισοφάριση, η οποία επί της ουσίας δε θα ήταν βαθμολογικά ωφέλιμη. Μια ομάδα χωρίς κανένα αγωνιστικό πλάνο που προσπαθούσε με γιόμες να απειλήσει. Αυτή φυσικά είναι η μεγαλύτερη ευθύνη του Σάντος και όχι οι επιλογές προσώπων στις οποίες επίσης έχει κάνει λάθη.

Επειδή όμως αυτή η Εθνική ομάδα έχει υπογράψει συμβόλαιο ζωής με την τύχη, έχει ακόμα την ευκαιρία να προκριθεί στα προημιτελικά, κερδίζοντας αύριο τους Ρώσους. Θεωρητικά μπορεί να τα καταφέρει καθώς σε έναν «τελικό» όλα μπορούν να συμβούν. Στο κάτω κάτω οι Ρώσοι μπορεί να είναι φορμαρισμένοι αλλά μεγάλες προσωπικότητες δε διαθέτουν. Μια νίκη λοιπόν αρκεί για να συνεχίσουμε στους «8» και να διαγράψουμε τα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα. Πρέπει όμως να τα διαγράψουμε; Ως πότε αυτή η Εθνική ομάδα θα στηρίζεται στο πάθος, τη μαχητικότητα και το φιλότιμο των παικτών της;

Πότε επιτέλους θα τη δούμε να παίζει σωστό ποδόσφαιρο ,εκμεταλλευόμενη τους λίγους έστω ποιοτικούς παίκτες που διαθέτει; Oποτε –και αν- συμβεί αυτό, οι Έλληνες φίλαθλοι θα είναι περισσότερο περήφανοι για την ομάδα που τους εκπροσωπεί στις μεγάλες διοργανώσεις...

Μαρίνος Βασιλάκης