Μια θεματικά φτωχή προσθήκη στις ταινίες με θέμα τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο.

ΔΕΜΕΝΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ

Σκην.: Κώστας Χαραλάμπους

Πρωτ.: Θάνος Σαμαράς, Τάσος Νούσιας, Στεφανία Γουλιώτη, Έφη Γούση, Βασίλης Χρηστίδης, Ντίνα Μιχαηλίδου, Γιώργος Γαρνάβος, Μαρία Φιλίππου, Χρήστος Λιακόπουλος, Γιώργος Γεροντιδάκης, Τάσος Παλαντζίδης, Ανέστης Βλάχος, Σπύρος Μπιμπίλας

Η βία του ελληνικού εμφυλίου μέσα από τη διαμάχη των κατοίκων ενός ορεινού χωριού το 1945.

Η συντομία της περίληψης φανερώνει την απλοϊκότητα της ταινίας κυρίως σε σεναριακό και σκηνοθετικό επίπεδο. Η πλοκή αποτελείται από συρραφή σύντομων επεισοδίων βίας ανάμεσα στους Αριστερούς και τους Δεξιούς του χωριού και της ευρύτερης περιοχής, στα οποία συμβαίνουν συνεχώς οι ίδιες αποτρόπαιες πράξεις: ταπεινώσεις, ξυλοδαρμοί, βιασμοί, κομμένα λαρύγγια, εκτελέσεις. Σκοπός της ταινίας να παρουσιάσει τη βιαιότητα της σύγκρουσης χωρίς να μεροληπτήσει και το καταφέρνει, αφού δείχνει τις δύο πλευρές εξίσου εκδικητικές, χωρίς την παραμικρή διάθεση για υποχωρήσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι το σενάριο δεν έχει να δείξει τίποτε άλλο πέρα απ’ αυτό. Αναλώνεται στη βία που καταγγέλλει, ώστε τελικά η όλη προσπάθεια υπονομεύεται κυρίως από την επαναληπτικότητά της. Η διάρκεια των σκηνών είναι πολύ μικρή και η διάρθρωση τους τόσο υποτυπώδης που δεν επιτρέπει ποτέ σε κανέναν ήρωα να εξελίξει κίνητρα και συναισθήματα πέρα από τα εξαρχής γνωστά και στοιχειώδη.

Επίσης, δε βοηθούν οι τετριμμένοι, σχεδόν τυποποιημένοι διάλογοι που απλώς εκφράζουν αυτονόητα και μάλλον περιττά συναισθήματα μίσους μεταξύ των χαρακτήρων, αφού οι πράξεις μιλούν μόνες τους και μάλιστα με περισσότερο προφανή τρόπο απ’ ό,τι χρειάζεται.

Η τυποποίηση είναι το άλλο μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, αφού οι χαρακτήρες απλώς αποτελούν ακατέργαστους τύπους που βρίσκονται στην ταινία μόνο για να εναλλάσσουν ρόλους θύτη/ θύματος. Κι εδώ δυστυχώς δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα είδος ‘αγγελοπουλικού’ κινηματογράφου, όπου κάτι τέτοιο θ’ αποτελούσε ένα από τα βασικά στοιχεία του σεναριακού ύφους, αλλά με μια αφήγηση που από τη μία αποσκοπεί στον ρεαλισμό κι από την άλλη αποτυγχάνει να παράσχει μια περίπλοκη και στο ελάχιστο πρωτότυπη ιστορία. Tο εξαιρετικά πρόσφορο αλλά παραγνωρισμένο καστ, αφού οι ηθοποιοί δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο στις σκηνές τους έκτος από το να δείχνουν οργισμένοι και να υποφέρουν σωματικά. Η επιμελημένη φωτογραφία του Διονύση Πετρουτσόπουλου καταφέρνει να δημιουργήσει θλιμμένη, σκοτεινή, φοβισμένη ατμόσφαιρα στα πλάνα, αλλά δε φτάνει για να ισοσκελίσει τις ανεπάρκειες του φιλμ, μία ακόμη από τις οποίες είναι τα αναληθοφανή οπτικά εφέ στις σκηνές μάχης (πυροβολισμοί, φωτιά) καθώς και ο άστοχος ηχητικός σχεδιασμός που καταλήγει σε αστειότητες (τυποποιημένοι και ακατάλληλοι ήχοι για τις γροθιές γραμμένοι χωρίς διαφορά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τα χτυπήματα να ακούγονται όλα το ίδιο ανεξάρτητα από τη δύναμη και τον τρόπο τους, ενώ σε κάποιο σημείο το μαχαίρωμα ενός σώματος ακούγεται σαν να χτυπάει το μαχαίρι στο πάτωμα).