Είναι τιμή για μένα να διαλέγομαι με το φίλο μου το Σταύρο. Με χαρά λοιπόν επανέρχομαι να δευτερολογήσω και εγώ.
Κατανοώ πλήρως την ειλικρινή αγωνία και το φόβο του για τη «ζαριά» στην οποία, κατά τη γνώμη του, υπάρχει κίνδυνος να παίξουμε το μέλλον της χώρας. Ποτέ δε συμμετείχε στα χαρτιά και στα ζάρια που παίζαμε, όσες Πρωτοχρονιές στα νιάτα μας κάναμε μαζί.
Δυστυχώς όμως με ευθύνη, συνολικά, του ανώριμου και αναντίστοιχου με τις ανάγκες των καιρών, πολιτικού μας συστήματος δεν έχουμε εναλλακτικές επιλογές.
Λίγο έως καθόλου πειστικός και αξιόπιστος, ακούγεται ο προγραμματικός λόγος των ποικίλων, αντιφατικών έως και επικίνδυνων, παλαιών και νεοπαγών, «κομμάτων» που καταγράφηκαν με διάφορα ποσοστά στις εκλογές της 6ης Μαΐου.
Πλήρως αναξιόπιστοι όμως αυτοί που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα τον τόπο.
Αυταπόδεικτες οι ευθύνες τους, μη συμψηφιζόμενες, αντικειμενικά από το καταστροφικό αποτέλεσμα, με τις όποιες πρόσκαιρες «επιτυχίες» τους.
Απόλυτα φυσικό να ξεχνιούνται οι «καλές εποχές» της ψεύτικης ευημερίας που συμφωνώ ότι όλοι ζήσαμε, αναισθητοποιημένοι από αυτούς ακριβώς που κατέφαγαν τον παραχθέντα «πλούτο» ρίχνοντας και λίγα κόκκαλα , με λίγο έως πολύ κρέας είναι αλήθεια, στο πόπολο.
Στο ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή δραχμή» αναλογικά, και όχι λογικά, αντιπαρατίθεται το επίσης ψεύτικο «σωτηρία με ΣΥΡΙΖΑ ή καταστροφή με μνημόνιο».
Υπάρχει βέβαια, για να είμαι δίκαιος, μια διαφορά.
Το πρώτο το βάζει ο καθημαγμένος δικομματισμός των μνημονίων σε αγαστή σύμπνοια με ΕΕ και ΔΝΤ για να φοβίσουν, ενώ το δεύτερο προέκυψε ως απάντηση για τις ανάγκες των εκλογών και κανείς από το ΣΥΡΙΖΑ δεν το πιστεύει, τουλάχιστον ως προς το πρώτο σκέλος του (άλλο το σύνθημα και άλλο η ανάλυση που το στηρίζει).
Δέχομαι λοιπόν, εκ των προτέρων, ότι υπάρχει ρίσκο στη επιλογή που υποστηρίζω.
Επαναλαμβάνω, την πίστη μου ότι, οι βεβαιότητες είναι για τους αφελείς.
Αλλά δεν υπάρχει και περιθώριο αλλαγής της ατζέντας μέχρι τις 17 Ιουνίου.
Μιας ατζέντας στην οποία δεν ήταν κανένα κόμμα έτοιμο να συμπεριλάβει τα μύρια όσα προβλήματα, στρεβλώσεις και παθογένειες της κοινωνίας και των θεσμών μας, η επίλυση των οποίων έχει να κάνει αποκλειστικά με εμάς και είναι αδήριτη ανάγκη να αντιμετωπίσουμε είτε στη μοναξιά μας (ΚΚΕ), είτε σε όποιο υπερεθνικό σύνολο βλέπει κανείς το μέλλον μας.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν είναι καθόλου έτοιμα να ξεπεράσουν τις δουλείες που τους επισώρευσε το πελατειακό κράτος που συνοικοδόμησαν.
Δεν αυτοκαθάρθηκαν, αλληλοκουκούλωσαν τα σκάνδαλά τους, προστάτευσαν και προστατεύουν τους «δικούς» τους, δεν ανέδειξαν νέα πρόσωπα και «νέο πρόσωπο» για να «…δικαιούνται μια ακόμη ευκαιρία επανεκλογής…».
Καθόλου δεν σημαίνει αυτό ότι «…δεν δικαιούνται να διεκδικήσουν ρόλο στην επίλυση της κρίσης..» όπως μου αποδίδει ,έστω και δια της εις άτοπον απαγωγής, ο φίλος Σταύρος. Υποχρεούνται, είναι η πραγματική μου άποψη, να συμβάλλουν, με την ανασύνταξη, σε νέες βάσεις, του υπαρκτού μεγάλου δεξιού και κεντρώου χώρου.
Κανείς δεν περίσσεψε ποτέ, πολύ περισσότερο σήμερα.
Η αριστερά από την άλλη, έτσι απότομα που της παραδίνεται η εξουσία, ακόμα και αυτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από το σύστημα διακυβέρνησης που κατέρρευσε αφ΄ εαυτού, δεν έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της τις καλύτερες των προϋποθέσεων για να τα καταφέρει.
Διατηρεί όμως σε μεγάλο βαθμό το αμόλυντο από την κυβερνητική εξουσία, τη μικρότερη εξάρτησή της από συμφέροντα, το ήθος των ανθρώπων της και ότι άλλο μπορεί να θρέψει μικρές ή μεγάλες ελπίδες, ότι δεν θα τα κάνει το ίδιο χάλια με τις «δυναστείες» και τα «τζάκια» που γνωρίσαμε.
Αυτός είναι ο λόγος που θα επιλεγεί από πολλούς, (που θα ξεπεράσουν μύθους τε και φόβους), «η μικρή ακτίνα φωτός αντί το σκοτάδι».
…Και αν είναι (και μακάρι να είναι..) εξ αριστερών το φως, ας προστατευτεί από την παραμόρφωση, και να ανθίσει ,μια «νέα εφηβεία του έθνους»…, όπως λες εσύ φίλε Σταύρο.
Εμείς, και δεκάδες χιλιάδες άλλοι μαζί μας, εδώ να είμαστε, ελεύθεροι, ανεξάρτητοι, αυστηροί κριτές , σε εγρήγορση να συμβάλλουμε «λόγω και έργω» στην προοδευτική αναγέννηση που χρειάζεται η Ελλάδα των πολλών Ελλήνων, η Ελλάδα μας.
* Ο κ. Κασαπάκης Κώστας είναι γεωπόνος.
