Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Παντού και πάντοτε πρέπει να προσευχόμαστε γιατί με τον τρόπο αυτό πολεμούμε τον διάβολο. Αλλο πράγμα είναι όταν ένας στρατιώτης πολεμάει τον εχθρό μόνος του και άλλο πράγμα όταν τον πολεμούν πολλοί μαζί. Ετσι γίνεται και με την προσευχή. Οταν προσευχόμαστε ο καθένας χωριστά, είμαστε ανίσχυροι· όταν όμως συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί και ελκύουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ευσπλαγχνία του Θεού.

Να δούμε ένα ιστορικό από την Καινή Διαθήκη γεγονός. Κάποτε ο Απ. Παύλος βρισκόταν αλυσοδεμένος στη φυλακή. Εγινε όμως θερμή προσευχή από τους συναγμένους πιστούς κι αμέσως ελευθερώθηκε. Τι θα μπορούσε επομένως να είναι πιο δυνατό από την κοινή προσευχή που ωφέλησε κι αυτούς ακόμα τους στύλους της Εκκλησίας; Και συνεχίζει ο Αγιος Ιωάννης πόσο ωφέλιμη είναι η προσέλευσή μας στον ναό. Σας παρακαλώ λοιπόν και σας ικετεύω ας προτιμάμε από οποιαδήποτε άλλη ασχολία και φροντίδα τον εκκλησιασμό. Ας τρέχουμε πρόθυμα όπου κι αν βρισκόμαστε, στην εκκλησία. Προσέξτε όμως, κανείς να μην μπει στον Ιερό αυτό χώρο έχοντας βιοτικές φροντίδες ή περισπασμούς ή φόβους. Αφού τ’ αφήσουμε όλα τούτα έξω, στις πύλες του ναού, τότε ας περάσουμε μέσα. Γιατί ερχόμαστε στα ανάκτορα των ουρανών, πατάμε σε τόπους που αστράφτουν.

Ας διώξουμε από την ψυχή μας πρώτα - πρώτα τη μνησικακία, για να μην κατακριθούμε, όταν παρουσιαστούμε μπροστά στο Θεό και προσευχηθούμε λέγοντας: “Πάτερ ημών... άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών”. Διαφορετικά, πως θέλεις να φανεί ο δεσπότης Χριστός γλυκός και πράος απέναντί σου αφού εσύ γίνεσαι στο συνάνθρωπό σου σκληρός και δεν τον συγχωρείς; Πώς θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον ουρανό; Πώς θα κινήσεις τη γλώσσα σου σε λόγια προσευχής;

Συνεχίζεται