Αυτή τη φορά μια δραματική, περιπετειώδης εκδοχή του γνωστού παραμυθιού, δυστυχώς χωρίς εκπλήξεις.

Η ΧΙΟΝΑΤΗ ΚΑΙ Ο ΚΥΝΗΓΟΣ

SNOW WHITE AND THE HUNTSMAN

Σκην.: Ρούπερτ Σάντερς

Πρωτ.: Κρίστεν Στούαρτ, Σαρλίζ Θίρον, Κρις Χέμσγουορθ, Σαμ Κλάφλιν, Μπομπ Χόσκινς, Τόμπι Τζόουνς, Ρέι Γουίνστοουν, Ίαν Μακσέιν, Έντι Μαρσάν

Η κακή βασίλισσα Ραβένα σκοτώνει τον βασιλιά και κρατάει φυλακισμένη την πριγκίπισσα Χιονάτη, την οποία χρειάζεται για να αποκτήσει αιώνια νεότητα. Όταν η Χιονάτη δραπετεύει, η βασίλισσα αναθέτει σ’ έναν κυνηγό να τη βρει και να τη φέρει πίσω.

Η δεύτερη φετινή ταινία που βασίζεται στο παραμύθι της Χιονάτης, μετά από το «Mirror mirror» του Τάρσεμ Σινγκ που είδαμε πριν από έναν μήνα. Η ταινία του Σινγκ ήταν μια αμιγώς κωμική εκδοχή, ενώ εδώ έχουμε μια ‘σκοτεινή’ περιπέτεια με ελάχιστο χιούμορ και περιστασιακά ‘φωτεινά’ διαλείμματα. Πλούσια κι επιμελημένη παραγωγή, με λειτουργικότερα, πλουσιότερα και θεαματικότερα στοιχεία τη φωτογραφία και τον σχεδιασμό της παραγωγής (π.χ. όταν η πλοκή μεταφέρεται στο ανθισμένο κομμάτι του δάσους), ενώ η σκηνοθεσία άλλοτε παρουσιάζει έξυπνες στιγμές έμπνευσης (η ιδέα του ανθρωπόμορφου καθρέφτη, η χρήση του σκελετού της Θίρον στο πλάνο όπου κάθεται με το γυμνό σώμα της μαζεμένο κ.α.), κι άλλοτε δημιουργεί συνειρμούς που προδίδουν την έλλειψή της (η στιγμή «King Kong» όταν το τέρας δε σκοτώνει τη Χιονάτη, η στιγμή Batman όταν τα κοράκια πετάνε γύρω από τη μάγισσα, η στιγμή Terminator όταν μεταμορφώνεται ο καθρέφτης, η στιγμή «Lord of the Rings» στο πλάνο όπου η ομάδα περπατάει στην άκρη του βουνού). Επίσης εμπνευσμένη επιλογή οι νάνοι να ενσαρκωθούν από γνωστούς ηθοποιούς όπως ο Χόσκινς, ο Τζόουνς, ο Γουίνστοουν, ο Μαρσάν κι ο Μακσέιν, που δίνουν βαρύτητα σ’ ένα σημαντικό στοιχείο του παραμυθιού, ενδεχομένως επισκιάζοντας τη βασική πρωταγωνιστική τριάδα, η οποία απλώς διεκπεραιώνει τα καθήκοντά της, αφού το σενάριο δεν της προσφέρει συναρπαστικό υλικό (Στούαρτ, Χέμσγουορθ) και η σκηνοθεσία αρκείται σε μανιερισμούς (Θίρον). Η μεγαλύτερη ανεπάρκεια όμως, είναι ίσως ότι η πλοκή δεν προσφέρει καμία απολύτως ένταση ή έκπληξη πέρα από τις εξαρχής καθορισμένες και εκ των προτέρων γνωστές και αναμενόμενες. Εξίσου συνηθισμένες και οι σκηνές δράσης, με γρήγορο μοντάζ και ικανοποιητικό πλήθος κομπάρσων, αλλά χωρίς να προκαλείται ιδιαίτερος εντυπωσιασμός, έκτος ίσως για τους πραγματικά απειλητικούς φρουρούς της βασίλισσας, φτιαγμένους από εξαιρετικά ψηφιακά εφέ, αλλά όχι αξιοποιημένους στην πλήρη δυναμική τους.