Μάιος μήνας ήτανε
μια αποφράδα μέρα
όπου φανήκαν οι εχθροί
στης Κρήτης το αέρα

Συγκουνηθήκαν τα βουνά
και τρίξανε οι βράχοι
μονάχη η κόρη θ’αδινε
και ετούτη να τη μάχη

Αιώνες τώρα πολεμά
και δίνει τα παιδιά της
και ξένος δεν εστέριωσε
στα άγια χώματα της

Ήρθανε με αερόπλανα
την Κρήτη να πατήσουν
για να τήνε σκλαβώσουνε
και να την κατακτήσουν

Φαίνεται δεν εκάτεχαν
δεν ξέραν ιστορία
μα πάθανε και μάθανε
τι πα να πει αντρεία

Οι Kρητικοί πολέμησαν
τα εχθρικά τα στίφη
μπροστά στα όπλα βάλανε
τ’ αντρειωμένα στήθη

Δασκαλογιάνη, Κόρακα
θυμήθηκαν και πάλι
σαν ήρωες πολέμησαν
και πέσανε ομάδι

Ο Κρητικός σαν πολεμά
τον γράφει η ιστορία
δε λογαριάζει τίποτε
για την ελευθερία

Οι Κρήτες πάντα πολεμούν
εχθρούς και ξενομπάτες
πάντα στα μάτια τους κοιτούν
δεν τους γυρίζουν πλάτες

Τη μάχη τούτη δώσανε
λίγοι μ’ αντρειωμένοι
λεύτεροι όμως πέσανε
και όχι ντροπιασμένοι

Και μέσα από το σύθαμπο
ωσάν τους Δροσουλίτες
τη μάχη ευλογούσανε
και οι παλιοί οι Κρήτες

Στη μάχη τούτη λείπανε
δεν μπόραγαν να ρθούνε
μα χαίρονταν που οι κατοπινοί
τα χνάρια τους κλουθούνε

Τα χνάρια που χαράξανε
με περισσή ανδρεία
στα μονοπάτια των καιρών
για την ελευθερία

Ένας μονάχα δάκρυσε
ο γέρο Ψηλορείτης
για τους λεβέντες απού χασε
στη Μάχη αυτή της Κρήτης

Στη μάχη αυτή που έστειλε
μήνυμα ματωμένο
πως το νησί μας δεν μπορεί
να μένει σκλαβωμένο

Και ας μην ξεχάσουνε ποτέ
οι φίλοι κι’ οι εχθροί μας
μικρούλα είναι η Κρήτη μας
μεγάλη η ψυχή μας

Μιχάλης Ναλετάκης