Αγαπημένε μας Σμηναγέ Κώστα Ηλιάκη...
...Πέρασαν έξι χρόνια που λείπεις από τους ελληνικούς ουρανούς, αλλά δεν έφυγες ποτέ από την καρδιά και τη σκέψη μας.
Ήταν 23 Μαΐου 2006 όταν σε γνώρισε η Πάρος και η Ελλάδα ολόκληρη. Ήσουν ο «αγνοούμενος πιλότος» που έκανε την καρδιά μας να χτυπήσει με αγωνία, καθώς ακούγαμε άναυδοι το δελτίο ειδήσεων: «Ελληνικό μαχητικό αεροσκάφος F-16 κατέπεσε στο πέλαγος, ανοιχτά της Καρπάθου, κατά την αναχαίτιση τουρκικών μαχητικών που κατευθύνονταν προς την Κρήτη. Ο πιλότος αγνοείται. Γίνονται έρευνες για τον εντοπισμό του»!
Παραβιάσεις, αναχαιτίσεις, Αιγαίο, F-16, Κάρπαθος, και, πάνω απ’ όλα, η αγωνία για τον εντοπισμό σου, έγιναν για μας, που διάγουμε ήσυχο βίο στα σπίτια μας, το θέμα της ημέρας. Το όνομά σου ήταν καθημερινά στα χείλη μας. «Βρέθηκε ο Ηλιάκης;». Έγινες ο αδελφός, ο γιος, ο φίλος μας.
Η ιδιαίτερη πατρίδα σου, η Κρήτη, σε ήξερε και σε καμάρωνε στους ουρανούς της. Σε ήξερε καλύτερα η ιπτάμενη «οικογένειά» σου, η Πολεμική Αεροπορία, της οποίας ήσουν επίλεκτο μέλος: επιμελής Ίκαρος και μετά αξιωματικός, αγαπητός στους συναδέλφους σου, σεμνός και άξιος, που κατακτούσες πρωτιές υπηρετώντας στην 343 Μοίρα, τη μοίρα «ΑΣΤΕΡΙ», στη Σούδα, άριστος χειριστής των F-16 και εκπαιδευτής, ανάμεσα στους δέκα καλύτερους! Ένας από τους «φύλακες αγγέλους» της Ελλάδας...
Εμείς, τα υπόλοιπα εκατομμύρια των Ελλήνων, σε αγνοούσαμε ως τότε. Εσύ όμως μας ήξερες καλά. Όλους. Και ειδικά εμάς, τους νησιώτες. Μας είχες δει πολλές φορές από ψηλά. Αναγνώριζες εύκολα το κάθε νησί. Πόσες φορές θα είπες: «Να η Πάρος και η Αντίπαρος». Ίσως να είδαμε κι εμείς το αεροπλάνο σου... «Μαχητικό», θα είπαμε, παρακολουθώντας το με δέος. Μας είχες υπό την προστασία σου, χωρίς να το ξέρουμε...
Το μάθαμε, όταν είχες δώσει και τη ζωή σου για μας. Όταν δεν μπορούσαμε πια να σε δούμε, να σε καμαρώσουμε, να σε αγκαλιάσουμε, και να σου πούμε «ευχαριστώ!». Από τις 23 Μαΐου δεν ήσουν πια «άγνωστος» στους Έλληνες. Ήσουν ο Κώστας Ηλιάκης από την Κρήτη. Που εκείνο το πρωί είχες φύγει από το σπίτι σου, φιλώντας τη γυναίκα σου και τα δυό σου παιδιά – 1,5 και 5 ετών – για να πας στη «δουλειά». Και η δική σου «δουλειά» ήμασταν εμείς! Οι Έλληνες, η Ελλάδα. Και προπαντός τα νησιά! Η δική σου «δουλειά» ήταν να κινδυνεύεις διαρκώς, αναχαιτίζοντας στον ουρανό τη θρασύτητα των γειτόνων, που θέλουν σώνει και καλά «το Αιγαίο στη μέση»!
Εκείνη τη μέρα, αντιμετώπισες για μια ακόμα φορά τις απειλές των Τούρκων πιλότων. Θα γέλασες: φωνάζει ο κλέφτης να φύγει ο νοικοκύρης! Η εθνική ασφάλεια και αξιοπρέπεια ήταν για άλλη μια φορά στα χέρια σου. Αγνόησες τις απειλές, και συνέχισες τη στενή παρακολούθηση των εχθρικών μαχητικών, πιστός στο καθήκον σου. Και ξαφνικά ... το φονικό χτύπημα! Που δεν το περίμενες γι’ αυτό εσύ, ο έμπειρος χειριστής και εκπαιδευτής, δεν πρόλαβες να αντιδράσεις...
Οι έρευνες για τον εντοπισμό σου κράτησαν πέντε ημέρες. Κι ας μετέδιδε η τουρκική τηλεόραση από την πρώτη στιγμή ότι «ο Έλληνας πιλότος είναι νεκρός». Πού το ήξεραν; Το ήξερε ο πιλότος που σε χτύπησε και είδε το αεροσκάφος σου να εκρήγνυται στον αέρα...
Η είδηση ότι χάθηκε και η τελευταία ελπίδα για τον εντοπισμό σου βύθισε τη χώρα στο πένθος και συγχρόνως της υπενθύμισε με τον πιο οδυνηρό τρόπο τι συμβαίνει καθημερινά πάνω από το Αιγαίο. Της υπενθύμισε ότι υπάρχουν νέα παιδιά, άξια και ικανά, με ανώτατες σπουδές, στους πρώτους πρώτοι, που επέλεξαν για «δουλειά» τους την προστασία της πατρίδας τους, διακινδυνεύοντας καθημερινά ό,τι πολυτιμότερο έχουν, τη ζωή τους! Μόνο γιατί τους περισσεύει η αρετή!
Αυτό έκανες κι εσύ, αητέ της Κρήτης, αξέχαστε σμηναγέ Κώστα Ηλιάκη: έταξες τον εαυτό σου στις επάλξεις του Αιγαίου, και εκτέλεσες το καθήκον σου στο ακέραιο, χωρίς να υπολογίσεις τη ζωή σου!
...Ας δέχτηκε το σώμα σου ο ουρανός και η θάλασσα, που τόσο αγάπησες και προάσπιζες. Εσύ, χαίρεσαι τώρα μαζί με τους δικαίους και τους αγίους. Αυτό μας παρηγορεί και διώχνει τα σύννεφα της θλίψης από την καρδιά μας.
Χαίρε και αγάλλου, αγαπημένε μας Κώστα. Εύχου για τους συναδέλφους σου - τα ακριβά μας παιδιά- και για την επίγεια πατρίδα σου... Εμείς, δεν σε ξεχνάμε ποτέ!
Υ.Γ. Κι ένα επίγραμμα (του Γ. Λαμπράκη) αφιερωμένο στην Ελλάδα:
A! Πατρίδα! Τον ήρωα δες, τον Κώστα Ηλιάκη, και μιμήσου τον:
Σήκω! Πέτα! Αντρέψου λιγάκι!
* Η Μπέτη Ν. Μπιζά είναι Εκπαιδευτικός στην Πάρο
