Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, εγκαταλήφθηκε από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες της, τώρα όμως ζει μια ευτυχισμένη ζωή στο Ηράκλειο, παρέα με τον Αυστραλό ζωγράφο Mathew Halpin.
H Κίττυ, η γάτα που παλαιότερα είχε το όνομα Χάιντι, αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα νεφρά της, όμως ο κρητικός ήλιος που απολαμβάνει κάθε μέρα της έκανε τόσο καλό, που διέψευσε τους γιατρούς οι οποίοι της έδιναν μόνο λίγους μήνες ζωή.
Αυτή είναι η ιστορία της:
“Με λένε Kitty και είμαι γειτόνισσα της Sage, για την οποία γράψατε στην στήλη σας πριν λίγες εβδομάδες.
Όταν η Πόλυ, η μάνα της, διάβασε το άρθρο στον πατέρα μου, πρέπει να το παραδεχτώ, με έπιασε απίστευτη ζήλεια! Καλή είναι η γειτόνισσα, εγώ όμως έχω πολύ πιο ενδιαφέρον παρελθόν.
Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Γεννήθηκα στην Αυστραλία και οι πρώτοι μου γονείς με παράτησαν σε ένα κέντρο για εγκαταλελειμμένες γάτες στο Σίδνεϊ, λίγο πριν φύγουν για την Ευρώπη. Τότε το όνομα μου ήταν Χάιντι. Πριν περάσει ένας μήνας με είδε και με αγάπησε με την πρώτη ματιά ο τωρινός μου πατέρας, ο Μάθιου. Από τότε έχουν περάσει πέντε χρόνια και δεν με έχει αφήσει ποτέ από κοντά του. Μετά από ενάμισυ χρόνο στο Σίδνεϊ, φύγαμε για το Τάλλιν στην Εσθονία, μία πανέμορφη πόλη, στην οποία όμως δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσω. Έκανε πολύ κρύο και για έξι μήνες το θερμόμετρο δεν έλεγε να ξεπεράσει τους μηδέν βαθμούς! Α, ξέχασα να σας πω, ο πατέρας μου είναι ζωγράφος, από την Αυστραλία κι αυτός.
Στο Τάλλιν μείναμε τρία χρόνια σχεδόν και από τον περασμένο Ιούλιο μένουμε στο Ηράκλειο. Αν και δεν έχω δει και πολλά απο την πόλη, σχεδόν ποτέ δεν αφήνω το μπαλκόνι του σπιτιού μας, ο καιρός της Κρήτης είναι ο καλύτερος που μου έχει τύχει. Μου αρέσει να περνάω όλη τη μέρα ξαπλωμένη σε μια από τις καρέκλες του μπαλκονιού και να αφήνω τον χρόνο να περνάει... Ο πατέρας μου λέει ότι είμαι περίεργη. Ποτέ του δεν είχε άλλη γάτα που να μην της αρέσει το ψάρι και να προτιμάει το μπρόκολο από το κοτόπουλο. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που ξεκίνησαν τα προβλήματα με τα νεφρά μου, είμαι και νεφροπαθής, δεν τολμάω να φάω τίποτα άλλο πέρα απο την ειδική ξηρά τροφή που μου αγοράζουν. Δεν παραπονιέμαι όμως, οι γιατροί, δύο χρόνια πριν, όταν πρωτοεμφανίστηκε η αρρώστια, δεν μου έδιναν περισσότερους απο λίγους μήνες ζωής και να που η θέληση μου για ζωή και ο ήλιος της Κρήτης τους έβγαλε ψεύτες”.
