Θεία μου καλημέρα.
Σε βρίσκω πάλι μετά τις τελευταίες εκλογές, πιστεύω υγιή, και θέλω να σου πω ένα ευχαριστώ.
- Που θα ήταν, γιε μου, υποθέτω μεγάλο αν είχαμε και κυβέρνηση.
-Όχι, θεία μου, το ευχαριστώ πάντα είναι μεγάλο, όταν βγαίνει μέσα από την καρδιά. Έκανες ένα βήμα, μεγάλο ή μικρό δεν εξετάζω, γιατί λίγο με ενδιαφέρει. Μου φτάνει που είναι βήμα θετικό. Και πάλι σε ευχαριστώ. Εσύ την είπες την άποψή σου. Κι είναι συνήθως σοφή, όταν σ' αφήνουν ανεπηρέαστη (χωρίς ψέματα και απειλές). Εκείνοι προσπαθούν να διαστρέψουν τη σοβαρότητα και την ειλικρίνεια της απόφασής σου, χαρακτηρίζοντάς την οργισμένη. Όμως, όταν κάποιος σε οδηγεί ή σε σπρώχνει στο γκρεμό και του ανοίγεις νηφάλια το δρόμο να πέσει αυτός και όχι εσύ, αποτελεί στοιχειώδη πράξη αυτοσυντήρησης και όχι οργής.
Δεν πρέπει ,θεία μου, να θυμώνεις. Ούτε κατάρες ,ούτε βλαστήμιες να προφέρεις, γιατί προδίδουνε θυμό κι ίσως σ' αυτόν να μείνεις. Ούτε στο φόβο, που προδίδουνε τα λόγια σου να επιμείνεις, γιατί είναι πέρα για πέρα αδικαιολόγητος. Μη φοβάσαι. Μετά από τέτοιες αποφάσεις σίγουρα κάτι καλό προμηνύεται. Τούτη την ώρα, νηφαλιότητα, ψυχραιμία και λογική μας πρέπει, για να πάρουμε (ξανά, που όπως φαίνεται θα χρειαστεί) απόφαση σωστή, που θα ‘ναι κι η τιμωρία τους.
Μέρες τώρα μετά τις εκλογές βλέπουμε τον βασιλιά γυμνό και τρομάζουμε! Εκεί και η αιτία του φόβου σου.
Χρόνια τώρα τον γνωρίζαμε με όλα τα φτερά, που του στολίζαμε και τον χειροκροτούσαμε καμαρώνοντας για το κέλυφος, την επιφάνεια. Ποτέ δε μας δόθηκε η ευκαιρία ή δεν θελήσαμε να τον δούμε όπως είναι, χωρίς αρματωσιές, κορώνες και τα ρέστα. Έτσι μας άρεσε. Να τον βλέπουμε περιποιημένο, με τα στολίδια του τα παρδαλά, γιατί προτιμούσαμε το ψέμα απ' την αλήθεια, την ησυχία από την ελευθερία. Ιδού λοιπόν!
Μπροστά μας ο βασιλιάς, που υμνήσαμε! Γυμνός, αμήχανος αλλά και τρομαγμένος περιφέρεται, προσπαθώντας, με απίστευτα γελοίες και αδέξιες κινήσεις, να καλύψει τη γύμνια του και το ισχνό, αδύναμο σαρκίο του! Είναι το δικό μας κατασκεύασμα, που το συνθέταμε χρόνια τώρα. Μια γκροτέσκα κωμικοτραγική φιγούρα.
Σαν άλλοι Φρανγκεστάιν παρακολουθούμε το τέρας τώρα, που καταρρέει, και απορούμε για το μέγεθος του δέους, που νιώθαμε μπροστά του. Εκλιπαρεί για βοήθεια, συμπάθεια, συμπόνια, με τα μάτια του κουρασμένα, γλαρά και με βλέμμα απλανές. Μοιάζει να μη συνειδητοποιεί τις καταστροφές, που έχει προκαλέσει γύρω του και κάποτε, εκτός τόπου και χρόνου, απειλεί! Ναι, ακόμη απειλεί, το τέρας! Ελπίζει στο δικό μας μπέρδεμα, στη δική μας πλάνη, που προκαλούν οι απειλές του. Εκεί ακριβώς ενεδρεύει ο κίνδυνος για μας, θεία μου. Είναι ακόμη πολύ επικίνδυνο το τέρας στην προσπάθειά του να επιβιώσει!
-Μη μου μιλάς, γιόκα μου, με υπονοούμενα και παραβολές. Πες μου μόνο, πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα της ηλικίας μου, που πασχίζει για το καθημερινό της, χωρίς γιατρό και φάρμακα, χωρίς δουλειά για τα παιδιά της, που της αναθέτουν, όχι μόνο να διαλέξει αυτούς που θα μας κυβερνήσουν, αλλά της χρεώνουν και την απειλούμενη ακυβερνησία , πες μου, πώς να μη θολώσει ο νους της; Μόνο μου μιλάς μια γλώσσα δύσκολη για μένα, την αγράμματη. Βάλθηκες και συ να με τρελάνεις; Πες μου πώς είναι δυνατόν να μη βγουν κατάρες απ'το στόμα μου κι αναθεματισμοί; Ποια νηφαλιότητα, ποια ψυχραιμία και ποια λογική θα με οδηγήσει στην ελπίδα; Ποιοί βασιλιάδες τσίτσιδοι μου λες πως με τρομάζουν; Τίποτα δεν καταλαβαίνω. Πες μου τα καθαρά, γιατί θα τρελαθώ. Τους είδα, τους βλέπω κάθε μέρα να βγαίνουνε πάλι μερικοί από τους παλιούς στην τηλεόραση και να μιλούν μια γλώσσα, που δεν είναι του κόσμου τούτου. Ακούω, πως είναι άλλοι ψεύτες, άλλοι κλέφτες κι όλοι μαζί προδότες! Ακούω, επίσης, πως βαφτίζουν εαυτούς σωτήρες αυτής της άμοιρης πατρίδας! Μου φαίνεται, παιδί μου, πως τίποτα δεν κατάλαβαν από την ψήφο μας, κι ας λες εσύ. Ας κουβεντιάζουν για μηνύματα και κουραφέξαλα. Δυστυχώς τώρα ο φόβος μου είναι πλέον συνειδητός και συγκεκριμένος. Φοβάμαι αυτούς , φοβάμαι μην ξαναγυρίσουν. Πες μου, μίλησέ μου. Μόνο εσένα έχω πια να εμπιστεύομαι.
-Αγράμματη μπορεί να λες πως είσαι, μα αμόρφωτη δε σε θεωρώ γι' αυτό και κουβεντιάζω μαζί σου. Ησύχασε λοιπόν, θεία Κατίγκω, μα να επαγρυπνείς, κάθε μέρα και για όσο θα ζεις. Για την ακυβερνησία ,που λένε, θα σου πω μόνο τούτο: Πιο ακυβέρνητη χώρα από τη δική μας τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπήρξε. Κυβερνήσεις δημοκρατικά, δε λέω, εκλεγμένες, έβαζαν μόνο υπογραφές σε κείμενα, που άλλοι έγραφαν, ψήφιζαν νόμους, που ούτε οι ίδιοι τηρούσαν ποτέ. Και συ ήσουν ήσυχη και καμάρωνες το βασιλιά σου με τη στολή από φτερά και πούπουλα, (με πλάκα τα παράσημα “επ' ανδραγαθία”και τις στραταρχικές ράβδους). Αυτόν που τώρα έχεις μπροστά σου με την αποκρουστική του γύμνια. Και θυσίασες την ελευθερία και την προκοπή, εξαργυρώνοντάς τες με την ησυχία (και τη ραστώνη που φέρνει η καλοπέραση). Τα περασμένα χρόνια ζήσαμε ακυβέρνητοι, θεία μου. Ουσιαστικά! Για ποια ακυβερνησία μιλάνε και τους ακούς και φοβάσαι κι από πάνω; Και εν πάσει περιπτώσει το φταίξιμο δεν είναι δικό σου. Μη σε μπερδεύουν πάλι. Η αδυναμία τους να συνεννοηθούν οφείλεται στο ότι οι πιο πολλοί από αυτούς υπηρετούν άλλους αφεντάδες κι όχι εσένα, όπως σου λένε, θεία μου ευκολόπιστη. Εξού και η δυστοκία σχηματισμού κυβέρνησης (όπως τη θέλουν), την οποία χρεώνουν επιδεξιότατα σε σένα. Αν πεις για τους απ' έξω φίλους μας, τους τοκογλύφους (δανειστές στη γλώσσα του συρμού), τα περασμένα χρόνια μας κρατούσαν ήσυχους ,δανείζοντάς μας. Τώρα διαπίστωσαν πως τους κόστισε πολύ αυτό και απαιτούν να μας κρατήσουν ήσυχους και πεινασμένους, για να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους (τα δικά τους συμφέροντα πάνω απ' όλα). Και ανελεύθερους και πένητες μας θέλουν οι αθεόφοβοι από την εσπερία.
Να μη φοβάσαι για το μέλλον αν από δω και πέρα νοιάζεσαι και ενεργείς γι'αυτό. Μην ακούς τι σου λένε, μη θολώνεις. Μάθε να κρίνεις με σκέψη και λογική. Την παρόρμηση και την οργή άστες για άλλες ώρες και για άλλες πράξεις. Μόνο έτσι θα πάει ο τόπος μπροστά. Κανείς ποτέ δε θα σου χαριστεί. Αν δεν κοπιάσεις, να μην ελπίζεις. Κι αν το μέλλον σου στους άλλους - όποιοι κι αν είναι αυτοί - το αφήνεις, μαύρο για σε και τα παιδιά και των παιδιών σου τα παιδιά προβλέπεται να είναι. Υπομονή, λοιπόν και ηρεμία. Μόνο καλύτεροι καιροί μας περιμένουν, αν το πρώτο βήμα σου αυτό ακολουθήσουν κι άλλα. Εύχομαι να είσαι γερή και άγρυπνη. Και να θυμάσαι πως αν σεβαστούμε και φροντίσουμε τον άλλον, το μέλλον το ελέγχουμε και το ορίζουμε εμείς. Σε κούρασα όμως πάλι και θα σ' αφήσω. Αν κατάφερα ψήγμα ελπίδας να σου μεταδώσω, δεν το ξέρω. Εσύ όμως να ξέρεις, πως αυτός ήταν ο σκοπός μου. Εξάλλου, ελπίδα μας είναι ο εαυτός μας και η λογική, που τον διαφεντεύει. Αν χρειαστεί στο μέλλον θα τα ξαναπούμε.
Με σεβασμό κι αγάπη ο ανηψιός σου
* Ο Μανόλης Ευκλ. Χρονάκης είναι γιατρός
