Του π. Ηλία Βολονάκη

Μέσα στο πέρασμα των αιώνων και τις εναλλαγές των πολιτισμών απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη τη γη δεσπόζει η μορφή της ΜΗΤΕΡΑΣ.

Στις 2 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο η Εκκλησία μας γιορτάζει την Υπαπαντή του Κυρίου μας, το Σαραντισμό ή εκκλησιασμό του παιδιού Ιησού από τη Μητέρα του και το θετό πατέρα, όπως αλλιώς λέγεται. Δεσποτική αλλά και η θεομητορική γιορτή της Θείας Οικογένειας επέλεξε η οικογένεια για να τιμήσει το ιερό πρόσωπο της Μητέρας που είναι προσωποποίηση της στοργής, της αγάπης, της θυσίας.

Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, το έτος 1907, καθιερώθηκε η εορτή της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Μέρα θανάτου της μητέρας, της Αμερικανίδας Αννας Τζέρβις από τη Φιλαδέλφεια, η οποία τιμώντας τη μνήμη της δικής της μητέρας, κατόρθωσε να την επιβάλλει διεθνώς. Ετσι απομακρύνεται ένας λαός, ο ελληνικός λαός, από τη δική του παράδοση! Καλό θα είναι τα γυναικεία σωματεία να σέβονται τις παραδόσεις.

Την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου η Ανατολή τιμούσε τη Μάνα, την πηγή της ζωής. Και πραγματικά. Είναι αυτή που πρώτα απ’ όλους και πάνω απ’ όλους εμπιστεύθηκε ο Θεός τον Υιό του για να οδηγήσει στη θέωση κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι αυτή που ο Θεός την έκανε συνεργάτη στο μεγάλο θαύμα της ανθρώπινης ζωής. Είναι αυτή που αντιπροσωπεύει το συνεχή θρίαμβο της ζωής επί του θανάτου.

Είναι αυτή που μας έμαθε τις πρώτες λεξούλες, μας έμαθε να θαυμάζουμε την ανείπωτη ομορφιά της φύσης, με σημείο αναφοράς στο δημιουργό. Μας έμαθε πώς να γελούμε και να χαιρόμαστε, να αγαπάμε και να δημιουργούμε.

Μητέρα. Είσαι η πιο γλυκιά, η πιο ιερή, η πιο λατρεμένη μορφή της πλάσης. Μητέρα, μας οδηγείς προς την επιτυχία, την πρόοδο, την αληθινή κατάκτηση της ζωής. Η τρυφερότητα, η στοργή σου, το αληθινό σου ενδιαφέρον, η άπειρη αγάπη, το τρυφερό σου βλέμμα, το απαλό σου χάδι έφεραν την ισορροπία στον ψυχικό μας κόσμο, μας έδωσαν τη δύναμη να σταθούμε γερά στα πόδια μας. Η επίδραση της γλυκιάς σου παρουσίας στάθηκε καθοριστική για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας.

Η μεγάλη χριστιανική και κοινωνική αποστολή της μητέρας δεν περιορίζεται στο περιβάλλον της οικογένειάς της. Αρχίζει από τη δική της οικογένεια και εκτείνεται στον απέραντο χώρο της κοινωνίας. Ετσι ασκεί την ευεργετική της επίδραση στη διαμόρφωση του κόσμου.

Μητέρες είναι καιρός να γνωρίσετε τη δύναμή σας αλλά και το χρέος σας. Αξιοποιείστε τα χαρίσματα που είναι δικά σας.

Εκείνο το χέρι της μάνας που “κινεί το λίκνο της ανθρωπότητας” περισσότερο από ποτέ άλλοτε το ζητά σήμερα η εποχή μας. Κατέχετε σεις σε μεγαλύτερο βαθμό τα χαρίσματα που στερείται ο κόσμος. Τις πολύτιμες αρετές της καρδιάς, της αγάπης, της προσφοράς, τη σιωπηλή γενναιότητα, την αφοσίωση που φθάνει ως την θυσία, την εξυπνάδα που δεν έρχεται από το δυνατό μυαλό μόνο.

Αισθάνεστε πιο εύκολα και πιο ζωηρά τη χαρά και να ξέρετε να τη μεταδίδετε, τη λύπη και ξέρετε να παρηγορείτε, την ομορφιά και ξέρετε να σκορπίζετε τον ενθουσιασμό.

Βρίσκεστε πιο κοντά στα μυστικά της ζωής και είναι ευκολότερο για σας να αντλείτε από τις πιο βαθιές πηγές. Μπορείτε σεις να ακούτε καλύτερα τις φωνές της γης και του ουρανού. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να μάθουν από την αρχή να χαίρονται, να πονούν, να σκύβουν στοργικά πάνω από τα αδύνατα πλάσματα, να θαυμάζουν, να αγαπούν, να πιστεύουν, να ελπίζουν. Η αγκάλη η μητρική θερμαίνει, απαλύνει, γίνεται θεράπων ακόμη στις δυσκολίες και τα προβλήματα των ψυχοσωματικών εκδηλώσεων του παιδιού. Ο Ελβλετός ψυχολόγος και ψυχίατρος Κάρολος Γιουγκ λέει: “Το μέλλον του πολιτισμού θα εξαρτηθεί από τη συμβολή της μητέρας”.

Τελειώνοντας τις παραπάνω παρατηρήσεις για το έργο και τη συμβολή της Μητέρας στη ζωή μας, ως έκφραση ευγνωμοσύνης, αναφέρουμε δύο παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

Α’ Από την Παλαιά Διαθήκη (Α’ Βασιλ. 3, 16-26)

Κάποτε, στην εποχή του σοφού βασιλιά Σολομώντα, παρουσιάστηκαν μπροστά του δύο γυναίκες οι οποίες διεκδικούσαν το ίδιο παιδί.

- Δικό μου είναι, έλεγε η μία.

- Οχι, δικό μου, έλεγε η άλλη.

Κι ο σοφός βασιλιάς έδωσε τη λύση. Εδωσε διαταγή στους στρατιώτες του να χωρίσουν το παιδί στη μέση και να δώσουν το ένα κομμάτι στη μια και τ’ άλλο στην άλλη. Τότε η πραγματική μητέρα σκεπτόμενη ότι το σπλάγχνο της θα στερηθεί το φως της ζωής, προτίμησε να ζήσει έστω και με ξένη μητέρα. Αυτό είναι το μεγαλείο της μητρικής αγάπης.

Β’ Από την Καινή Διαθήκη (Μάρκου, 7,24-30)

“Ω! Γύναι μεγάλη σου η πίστις”. Αυτά είναι τα λόγια που είπε ο Κύριός μας σε μια γυναίκα ειδωλολάτρισσα στο θρήσκευμα, που ομιλεί τη συριακή γλώσσα και κατάγεται από το γένος των Φοινίκων. Είναι γυναίκα πονεμένη. Εχει ένα παιδί άρρωστο.

Γι’ αυτό προσέρχεται στο Χριστό και λέγει: “Ελέησον με Κύριε, υιέ Δαυΐδ. Η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται”. Αλλά γιατί ο Κύριος της ψάλλει το εγκώμιο, γιατί επιβραβεύει την γυναίκα αυτή;

Πρώτον, γιατί η γυναίκα που βρίσκεται μπροστά του είναι μητέρα και πονάει για το παιδί της. Η μητέρα αυτή ανησυχούσε για το παιδί της, γιατί είχε καταληφθεί από δαιμόνιο. Ηταν μητέρα, λοιπόν, και την επιβραβεύει για το ενδιαφέρον, για τον πόνο και την αγάπη που είχε στο παιδί της γιατί ήταν μια άξια μητέρα.

Δεύτερον, επιβραβεύεται ακόμη η μητέρα αυτή γιατί είχε βαθιά ταπείνωση. Ο Κύριος της δείχνει αδιαφορία. Την περιφρονεί. Αλλά εκείνη δεν κάμπτεται. Δεν αντιδρά. Δεν θίγεται ο εγωισμός της. Δεν διαμαρτύρεται. “Ναι, Κύριε, δεν ομιλείς. Αλλά εγώ θα συνεχίσω να φωνάζω”. Και ο Κύριος εξακολουθεί να την δοκιμάζει. Την επιπλήττει και την υποτιμά.

Και η γυναίκα - μητέρα έχει υπομονή και επιμονή. Πιστεύει ότι ο Χριστός μπορεί να θεραπεύσει την κόρη της και επιμένει: “Κύριε βοήθησέ με, Κύριε δώσε μου το έλεός σου”.

Κι έτσι, μπροστά στο μεγαλείο της πίστεώς της, η γυναίκα - μητέρα έσεισε τον ουρανό, πάλεψε με το Χριστό και τον νίκησε. Το θαύμα έγινε.

“Ω! Γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γεννηθήτω σοι ως θέλεις”.

Οποιος πιστεύει, προσεύχεται και νικά.

Τέλος, είναι ανάγκη να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με την παράδοσή μας, η τεκνογονία είναι το υψηλότερο και ευγενέστερο από τα καθήκοντα της έγγαμης γυναίκας γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος ρητά βεβαιώνει ότι “η γυνή σωθήσεται δια της τεκνογονίας” (Α’ Τιμοθ. β, 15) και ο ίδιος θα προσθέσει στην επιστολή του προς Εφεσίους (στ’4) το μεγάλο χρέος που έχουν οι γονείς έναντι των παιδιών τους:

“Μη παροργίζετε τα τέκνα υμών, αλλά εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου”.