Γράφει ο Γιώργης Λέκκας, πρ. πρόεδρος Συλλ. Κρητών Στιχουργών

Γνήσιος απόγονος της ηρωικής - ιστορικής γενιάς των Πετράκηδων, από την Ασή-Γωνιά του Αποκορώνου, ο Γιώργης Πετράκης ή Πετρογιώργης έδινε πάντα, σ’ όλους εμάς που τον συναναστρεφόμαστε, μαθήματα ανθρωπιάς, ευπρέπειας, ευγενούς συμπεριφοράς και συνέπειας. «Έφυγε» ξαφνικά στις 26 Απριλίου, ενώ είχε κατέβει στην Κρήτη για τις διακοπές του Πάσχα, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο που του συνέβη το βράδυ της ονομαστικής του εορτής και της 3ήμερης παραμονής του στο Νοσοκομείο του Ρεθύμνου.

Σ’ όλη του τη ζωή κουβαλούσε μέσα του όλη την αρχοντιά, την παλικαριά και την λεβεντοσύνη του παλιού Κρητικού, έτσι όπως τις γνωρίσαμε στα μικράτα μας και που σήμερα αγωνιωδώς τις αναζητούμε στα ορεινά κυρίως χωριά της Κρήτης. Όμως ο Πετρογιώργης όλα τούτα τα ευγενή και αρχέγονα θα έλεγε κανείς γνωρίσματα, τα κουβαλούσε και στην Αθήνα, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, μαζί με την υπέροχη σύζυγό του Ειρήνη από τον Μυλοπόταμο, με την οποία απέκτησαν μια υπέροχη, επίσης οικογένεια.

Ο Πετρογιώργης με την πραότητα, την επιχειρηματικότητα, την καλοσύνη και την καλή διάθεση που πάντα τον διέκριναν λάμπρυνε κάθε φορά τη συνομιλία. Στήριζε κάθε τι το καλό και το δίκαιο κι έψεγε κάθε τι το κακό και το άδικο. Λάτρευε την Κρήτη και την παράδοσή της και αγωνιούσε διαρκώς γι αυτήν. Ήταν μέλος του Συλλόγου Κρητών Στιχουργών «ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΥΚΑΛΑΣ», από την ίδρυσή του, συνεπής και σωστός στις τοποθετήσεις του. Στις μαντινάδες του αποτυπώνονται όλες οι αξίες της ζωής, η σοφία και τα αισθήματα του κρητικού λαού. Κυρίως όμως στο ποίημά του «ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΙΑΝΟΠΕΤΡΟ», αποτυπώνεται κατά τον καλύτερο και πληρέστερο τρόπο ολάκερο το μεγαλείο της κρητικής ψυχής, έτσι όπως αυτή μεγαλούργησε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Το ποίημα αυτό δικαίως τιμήθηκε με το βραβείο ΚΩΣΤΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ, 3ετίας 2001-2004, το οποίο είχε θεσπίσει ο Σύλλογος Κρητών Στιχουργών αμέσως μετά την ίδρυσή του το 2001, κατ’ επιθυμίαν του εμπνευστή και θεμελιωτή του Μιχάλη Καυκαλά. Την επιθυμία του αυτή είχε εκφράσει ένα χρόνο προ του θανάτου του (απεβίωσε το 1999) θέλοντας να τιμήσει τον μεγάλο Σητειακό ποιητή, τον οποίο υπεραγαπούσε και θαύμαζε.

Μόνον από έναν γνήσιο Κρητικό, με τα ψυχικά χαρίσματα, τις βιωματικές εμπειρίες, τη συνέπεια και τη διάθεση για την σε βάθος αναζήτηση ιστορικών αφηγήσεων, θα μπορούσε να στελιώσει ένα τέτοιο ποίημα, το οποίο προσωπικά θεωρώ ότι κατατάσσεται σε μια από τις κορυφαίες θέσεις της νεότερης λογοτεχνικής δημιουργίας της Κρήτης. Και να σκεφτεί κανείς πως ο Πετρογιώργης ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τη στιχουργική στα εβδομήντα του σχεδόν χρόνια, το 1998, ενώ έκρυβε μέσα του ένα τόσο πηγαίο ποιητικό ταλέντο.

Δυστυχώς, το υπέροχο αυτό, αυθεντικό λαϊκό ποίημα, το οποίο αποτελείται από άνω των 1600 δεκαπεντασύλλαβους, ομοιοκατάληκτους κρητικούς στίχους, δεν ευτυχήσαμε να εκδοθεί όσο ζούσε και θεωρούμε πως είναι πλέον καιρός να βρεθεί ο κατάλληλος εκδότης που θα το αναλάβει, όχι απλά να το εκδώσει μα και να το προωθήσει, κυρίως στους νέους, που μέσα από αυτό μπορούν να εισδύσουν στην εποχή των προγόνων τους και να γεμίσουν από περηφάνια και συγκίνηση.

Ένα κομμάτι από αυτό, καθώς και λίγες μαντινάδες του, δημοσιεύουμε σήμερα αφιερωμένα στη μνήμη του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της κρητικής γης στην Επισκοπή Ρεθύμνου, που τον σκέπασε στα 83 του χρόνια:

ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΙΑΝΟΠΕΤΡΟ

(απόσπασμα από την εισαγωγή)

Μ’ αυτά τα λίγ’ απού ‘μαθα με σέβος θ’ αρχινίξω

και τη μ-παλιά καστρόπορτα τσ’ Ασή Γωνιάς θ΄ανοίξω.

Άδεια τω μ-προγόνω μου θα πάω να γυρέψω,

απ’ όσα ν-επεράσανε λίγα να ζωντανέψω.

Και ποίμα τσ’ ιστορίες τως θα κάμω δίχως άλλο,

απάνω σ’ άλλο τσι καημούς με τσι χαρές θα βάλω.

Πατώ τη μπένα στο χαρτί και τη μ-πηγαινοφέρνω,

θωρώ καλά τηνέ λαλιώ, καλά τα καταφέρνω.

Χορεύει, σιγοτραγουδεί, γράφει με δίχως βάρος,

γίνετ’ ο πόθος μου θεριό κι ο νους μου παίρνει θάρρος.

Και ζωγραφίζω δίστιχα ψιμυθευτά, με ρίμα,

ταιριάζω τα και κάνω τη την ιστορία ποίμα.

Ξεφεύγω, πάω στα παλιά, οπίσω σ’ ένα γάμο,

μαζί και σ’ ένα μ-ποθαμό κι ότι μπορώ θα κάμω.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΓΙΩΡΓΗ

Ο κυνηγός που ‘χει σεβντά πέρδικα δε λαβώνει,

σιργουλευτά σιργουλευτά τη μ-πιάνει και μερώνει.



Να χαίρεσαι και ν’ αγαπάς όσο γ-καιρό θα ζήσεις,

γιατί ‘σαι αφτούμενο κερί και κάποτε θα σβήσεις.



Δώσε χαρά να βρεις χαρά, άθρωπο μη μπικάρεις,

ό,τι φερες στον ερχομό, στο μισεμό θα πάρεις.



Φίλους καλούς δε βρίχνεις μπλιο γιατί ναι αραί και λίγοι,

αν έχεις μέσα και παρά, ο καθαείς ξανοίγει.



Με τα φτερά ντου ο αετός φωλιά στα ύψη στένει,

δε μοιάζει εκείνος του χοχλιού να γλύφει για να βγαίνει.

Ας είναι ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ