Η οικογένειά της ακόμη περιμένει την έκθεση των πραγματογνωμόνων, το οποίο είχε ζητήσει η ανακρίτρια με διαταγή της
Ένας χρόνος συμπληρώθηκε χθες από τον απροσδόκητο θάνατο της 16χρονης μαθήτριας Στέλλας Ακουμιανάκη, του κοριτσιού που ξεψύχησε στο νοσοκομείο Ρεθύμνου ανήμερα του Πάσχα λόγω δηλητηρίασης από κατανάλωση αλκοόλ, προκαλώντας σοκ στο πανελλήνιο.
Ένα χρόνο μετά την ανείπωτη τραγωδία, η οικογένεια της αδυνατεί να συνέλθει από το σοκ, περιμένοντας τις απαντήσεις των ειδικών που θα “φωτίσουν” τις πτυχές αυτής της πολύκροτης υπόθεσης.
Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, από την πλευρά του οικείου περιβάλλοντος της αδικοχαμένης μαθήτριας υπάρχει έντονη δυσαρρέσκεια για την πολύμηνη καθυστέρηση που έχει παρατηρηθεί όσον αφορά στην παράδοση του πορίσματος των πραγματογνωμόνων στην αρμόδια ανακρίτρια, η οποία με ειδική διάταξη είχε ζητήσει να απαντήσουν σε συγκεκριμένα κρίσιμα ερωτήματα.
Αν και η ανακρίτρια είχε ζητήσει να της παραδοθεί η έκθεση των πραγματογνωμόνων εντός 15νθημέρου, έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες και απάντηση δεν έχει λάβει, γεγονός που επιτείνει την αγωνία της οικογένειας αλλά και την οργή της.
Οι πραγματογνώμονες καλούνται από την ανακρίτρια Ρεθύμνου να απαντήσουν αιτιολογημένα και πλήρως εμπεριστατωμένα στα εξής ζητήματα:
1.Με βάση ποια στοιχεία χαρακτηρίζεται ένα περιστατικό ως «οξείας μέθης»; Χρήζει ιδιαίτερης αντιμετώπισης σε σχέση με τα υπόλοιπα περιστατικά; 2.Πώς ορίζεται ότι ένας ασθενής βρίσκεται σε κωματώδη και ημικωματώδη κατάσταση, αντίστοιχα; Με ποια εξέταση διακριβώνεται εάν ένας ασθενής βρίσκεται σε κάποια από αυτές τις καταστάσεις; Τα όρια εκτίμησης της απώλειας συνείδησης με βάση την κλίμακα Γλασκώβης (8/15) επηρεάζονται από ατομικούς παράγοντες του ασθενούς (π.χ. φύλο, ηλικία, βάρος, υποβολή του οργανισμού σε νηστεία); 3.Σε ένα περιστατικό μέθης (οποιασδήποτε μορφής), σε ποιον κλινικό και εργαστηριακό έλεγχο, καθώς και με ποια χρονική συχνότητα, πρέπει να υποβάλλεται ο ασθενής; Σε ποιο τμήμα του νοσοκομείου (π.χ. Μ.Ε.Θ., θάλαμος νοσηλείας) χρήσει νοσηλείας, με σκοπό τη βέλτιστη παρακολούθηση της πορείας της υγείας του; Πως διαπιστώνεται ότι ο ασθενής δεν αντιδρά με τον αναμενόμενο τρόπο στη χορηγηθείσα (συνηθισμένη) φαρμακευτική αγωγή; 4.Με δεδομένο ότι δεν αναφέρεται στο θεράποντα ιατρό επαρκές ιστορικό της ασθενούς, ποιες οι ενδεδειγμένες ενέργειες του ιατρού (εξετάσεις, φαρμακευτική αγωγή), υπό την εκδοχή ότι μεταφέρθηκε α) σε μη κωματώδη κατάσταση, β) σε κωματώδη κατάσταση; 5.Απαιτείται πριν τη χορήγηση γλυκόζης στον ασθενή η προηγούμενη διακρίβωση του ποσοστού γλυκόζης του οργανισμού; Επηρεάζει η χορήγηση γλυκόζης με οποιονδήποτε τρόπο την καρδιακή ή αναπνευστική λειτουργία ενός τέτοιου ασθενούς; 6.Η χορήγηση αντιεμετικών φαρμάκων δυσχεραίνει, και αν ναι, σε ποιο βαθμό και με ποιες επιπτώσεις, το μεταβολισμό της αλκοόλης από τον οργανισμό; 7.Πώς μπορεί να εξακριβωθεί ιατρικά ότι μεγάλη ποσότητα αλκοόλης (μεγαλύτερη από όση έχει ικανότητα να μεταβολίσει ο ανθρώπινος οργανισμός) έχει ήδη εισχωρήσει στο αίμα; Πως μπορεί ιατρικά να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο; 8.Με βάση ποια κριτήρια αποφασίζεται να υποβληθεί ένας ασθενής από μέθη σε αιμοκάθαρση; 9.Με βάση τις διενεργηθείσες τοξικολογικές εξετάσεις, ποιο είναι το εκτιμώμενο ποσοστό συγκέντρωσης αλκοόλης στον οργανισμό της θανούσας κατά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο (σύγκριση με το σχετικό συμπέρασμα που διατυπώνεται στην ιατροδικαστική έκθεση); Με ποιο τρόπο θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή από το θεράποντα ιατρό;
Είναι δυνατό αυτό το ποσοστό, εκτιμώμενο σε συνδυασμό και με τα λοιπά ευρήματα, να επιφέρει το θάνατο με πρόκληση εγκεφαλικού και, στη συνέχεια, εγκεφαλικού οιδήματος, όπως συμπεραίνει η ιατροδικαστική έκθεση;
