Νίκου Μάλλιαρη
Μέλος F. C. Barcelona, Συνιδρυτής Μπαρτσελόνα Μονοφατσίου

“Το να αναφερθεί κανείς στο πόσο επιτυχημένο είναι το μοντέλο των «μπλαουγκράνα» σε αγωνιστικό επίπεδο είναι μάλλον περιττό, καθώς αυτό φροντίζει να το υπενθυμίζει η πλούσια τροπαιοθήκη του συλλόγου, που ειδικά τα τελευταία χρόνια και με τη βοήθεια κυρίως ποδοσφαιριστών από τα δικά της σπλάχνα, γίνεται ολοένα και πιο ζηλευτή.
Εκείνο που παρουσιάζει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως παράλληλα με τις επιτυχίες στο χορτάρι, η Μπαρτσελόνα έχει να επιδείξει μια κουλτούρα και μια φιλοσοφία που ξεπερνά κατά πολύ τις τέσσερις γραμμές ενός γηπέδου. Κύριος σύγχρονος εκφραστής της, ο προπονητής της Pep Guardiola. Ένας άνθρωπος με κοινωνικές ανησυχίες, αίσθηση ευθύνης, συμμετοχή και λόγο που δεν περιορίζεται στα στενά ποδοσφαιρικά όρια. Με τον Καταλανό τεχνικό είχα την ευκαιρία να συζητήσω σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στη Ciutat Esportiva Joan Gamper και έτυχε ιδιαίτερης προβολής από τα Μέσα της χώρας, λόγω του περιεχομένου της και της διαφορετικής πρότασης για το χώρο που –τελικά- έχει να καταθέσει.
Ποια είναι αυτή; Η διαπίστωση πως το ποδόσφαιρο είναι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε στα χέρια κάποιων διεφθαρμένων παραγόντων και μιας χούφτας οπαδικών στρατών που λεηλατούν τα γήπεδα αλλά και τα όνειρα εκείνων που το οραματίζονται στενά συνδεδεμένο με την κοινωνία και τους αγώνες της, τον πολιτισμό, τις τέχνες, τα γράμματα.
Κύριο θέμα συζήτησης αποτέλεσε η εξεύρεση τρόπων για στενότερη επικοινωνία και επαφή προκειμένου να περάσει και στην Ελλάδα το μοντέλο ανάπτυξης της Μπαρτσελόνα η συμμετοχή φιλάθλων, το μοντέλο διοίκησης, η ανάδειξη ταλέντων από τις Ακαδημίες και η ανάπτυξη κουλτούρας που να βασίζεται στο σεβασμό και τη χαρά του παιχνιδιού αλλά και την ανάδειξη του κοινωνικού ρόλου του ποδοσφαίρου ως μέσο που δεν διχάζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους.
Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει οι άνθρωποι που αγαπούν το ποδόσφαιρο να μη μείνουν μόνοι τους απέναντι σε αυτούς που βολεύονται από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Εκείνους που το προτιμούν μικρό, περιχαρακωμένο και το έχουν καταστήσει απεχθές και απρόσιτο (όπως μαρτυρούν και οι εικόνες των άδειων γηπέδων) στις πλατιές λαϊκές μάζες. Κι εδώ –όπως συζητήθηκε και στη συνάντηση- φτάνουμε στο ρόλο του πνευματικού κόσμου, της διανόησης και των ανθρώπων των τεχνών που οφείλουν να πρωτοστατήσουν. Έχουν υποχρέωση να αφουγκραστούν τις ανάγκες της κοινωνίας και να συντονίσουν τις προσπάθειές τους προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός κοινού μετώπου με στόχο αυτή η αλλαγή να γίνει ορατή και αντιληπτή, να βρει υποστηρικτές και τελικά να μετουσιωθεί σε μια νέα πραγματικότητα.
Στην Ελλάδα –και αφού για χρόνια η πλειοψηφία του πνευματικού κόσμου απείχε από τα κοινά του ποδοσφαίρου- αφήνοντάς το στην τύχη του, κάποια βήματα έγιναν με στόχο οι δύο κόσμοι να έρθουν πιο κοντά και από αυτήν τη σύγκλιση να προκύψει μια νέα γενιά.
Το παράδειγμα της Καταλονίας, το μοντέλο της Μπαρτσελόνα είναι πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε. Οφείλουμε να πιστέψουμε πως εμείς θα αλλάξουμε όσα δεν μας αρέσουν, χρησιμοποιώντας τη βρωμιά και τη σαπίλα γύρω μας ως λίπασμα για κάτι καλύτερο”.