Γέμισε η χώρα «δικαιωμένους» « αντιμνημονιακούς», που αυξάνονται και πληθύνονται όσο πλησιάζουν οι εκλογές (έστω και αν των περισσότερων έτρεμε μέχρι πρότινος το φυλλοκάρδι μήπως και καταψηφιστεί κάποια διάταξη του μνημονίου και επέλθει η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία….).
Πάσης μορφής και προελεύσεως οι αντιμνημονιακοί, πολιτικοί που ως χαμαιλέοντες προσαρμόζονται σε κάθε μέτρηση κοινής γνώμης , άλλοι που ως ηλεκτρόνια περιστρέφονται γύρο από τον πυρήνα της αλήθειας χωρίς να τον αγγίζουν, για να μην καταρρεύσουν τα δημοσκοπικά πυργάκια τους, καθηγητές που μέχρι πρόπερσι «δεν είχαν αντιληφθεί» ότι έχουμε μια κατεστραμμένη οικονομία και ξαφνικά προτείνουν «λύσεις» εφαρμόσιμες όχι από πολίτες αλλά από κομάντος αυτοκτονίας, τηλεοπτικοί παντογνώστες ινστρούχτορες που , αντί ενημέρωσης , μας προσφέρουν ως αξιώματα τις αντιφατικές απόψεις τους, επαναστάτες του «δεν πληρώνω», εραστές χρεοκοπίας τύπου Αργεντινής, που θα θυσίαζαν πρόθυμα εκατομμύρια Ελλήνων, για λιγότερα από τα 100 δις του psi. «επαχθούς χρέους»…
Ευτυχείς οι περισσότεροι, βέβαιοι ότι κανείς δεν θα τους καλέσει να εφαρμόσουν τις φαεινές ιδέες τους. Όμως, βαθύτατα ανήσυχοι παραμένουν όσοι κινδυνεύουν να κληθούν να αποδείξουν στην πράξη την ορθότητα της «δικαιωμένης» πολιτικής τους. Την διαπραγματευτική δεινότητα του απελπισμένου δανειολήπτη απέναντι στο μοναδικό δανειστή, την ικανότητά τους να φέρουν ανάπτυξη κολυμπώντας απροστάτευτοι στον παράδεισο των αγορών.
Οι τελευταίοι, πρώην πλέον αντιμνημονιακοί αφού σύρθηκαν στην υπογραφή του δευτέρου, αξιοποιώντας την Βαβέλ του σύγχρονου πολιτικού λόγου, θεμελιώνουν τώρα το άλλοθι της κατακορύφου αναστροφής τους λέγοντες «εκεί που μας οδήγησε ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει επιστροφή. Ιδού λοιπόν ο ένοχος. Γελοιοποιείστε τον, μηδενίστε τον, δικάστε τον .Δεν φταίει το έλλειμμα, το τεράστιο χρέος, η έλλειψη παραγωγικής βάσης, οι παγκόσμιες απάτες του νεοφιλελευθερισμού, το ότι κανείς ηγέτης δεν πήρε μέτρα να σταματήσουν, η κυριαρχία των συντηρητικών στην Ευρώπη. « Αυτός» τρόμαξε τις κοιμισμένες αγορές. Αυτός έκοψε μισθούς και συντάξεις. Αυτός είχε τέσσερις μήνες καιρό, να αποφύγει το μνημόνιο , να πάρει μέτρα, να μείνουμε στις αγορές και να αναστρέψουμε την ύφεση».
Αντιθέτως «Εκείνοι», πρώην και νυν, παλαιοί και όψιμοι αντιμνημονιακοί, ήξεραν τη λύση, είχαν στο τσεπάκι την ορθή συνταγή και θα την επέβαλαν αν είχαν την λαΐκή εντολή (την οποία μόλις έντρομοι είχαν παραδώσει), αλλά «αυτός», συνωμοτώντας με τους σκοτεινούς υπερατλανικούς κύκλους, έφερε το ΔΝΤ στην Ελλάδα και την Ευρώπη για να κουρσέψει τα πλούτη μας και υπέγραψε χωρίς να διαπραγματευτεί, το «προδοτικό» μνημόνιο. Στο Γουδί λοιπόν, αφού φούσκωσε και το χρέος, όπως δηλώνουν οι έντιμοι πρώην διαχειριστές που επιμελώς το απέκρυπταν….
Τούτη η «βολική» θεώρηση των πραγμάτων είναι δυστυχώς ακόμη – με μικρές διαφοροποιήσεις -πλειοψηφική, συμφωνούν πολιτικοί, καθηγητάδες, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, και βέβαια, μεγάλο κομμάτι του λαού, εκείνο που γονατίζει απ τα σκληρά μέτρα, τους ακούει και ψάχνει ελπίδα να πιαστεί.
Προσωπικά, δεν είχα στηρίξει τον Γ.Παπανδρέου το 2007, δεν υπήρξα «οπαδός» του, χρεώνω στον ίδιο και το περιβάλλον του πολλούς λαθεμένους χειρισμούς..
Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι (ο ίδιος και το ΠΑΣΟΚ) αξίζει την τύχη του αποδιοπομπαίου, που αίρει τις αμαρτίες όλων μας. Πολύ περισσότερο όταν η αποδοχή αυτής της αφελούς αφήγησης σημαίνει διαζύγιο με την κοινή λογική.
Στην περίπτωση αυτή, «ο υπέρ αδυνάτου λόγος», είναι η φωνή της απλής λογικής.
Τι είναι λοιπόν το μνημόνιο; Μια δανειακή σύμβαση, με τους όρους που τη συνοδεύουν. Προφανώς, δεν ενοχλεί κανένα το ύψος του δανείου, το μεγαλύτερο αυτής της μορφής που δόθηκε ποτέ παγκοσμίως. Ούτε το επιτόκιο, που είναι καλύτερο από αυτό που δανείζονται οικονομικά ισχυρότερες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και χώρες που μας δανείζουν. Ενοχλούν τα σκληρά μέτρα που τη συνοδεύουν . Υπήρχε λοιπόν ο άλλος δρόμος;
Ναι απαντά, η άλλη πλευρά. Να μέναμε στις αγορές. Και θα μέναμε αν λαμβάναμε, αμέσως μετά τις εκλογές, σοβαρά μέτρα, «όχι μόνο δημοσιονομικά αλλά και μέτρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, επιχειρώντας να εξευμενίσουμε τις αγορές» (Προβόπουλος, «δικαιωμένος» επίσης)
Ποια μέτρα δηλαδή; Μα τουλάχιστον αυτά που επιβάλλουν τα μνημόνια, αφού και αυτά κύριο στόχο έχουν, «την επιστροφή στις αγορές».
Αυτό σημαίνει πως αν υπήρχε ελληνική κυβέρνηση που μπορούσε αμέσως μετά τις εκλογές, σε αυτή τη χώρα, με αυτό το διοικητικό μηχανισμό, να επιβάλλει τέτοια μέτρα, θα είχαμε «μνημονιακά» μέτρα χωρίς μνημόνιο, με χειρότερο επιτόκιο (Βλέπε Ιταλία), με μη διαπραγματεύσιμο το χρέος προς τις αγορές, που θα αυξανόταν με μεγαλύτερους ρυθμούς, που θα γινόταν ταχύτερα μη βιώσιμο, κλείνοντας και πάλι τις πόρτες των αγορών. Και τούτο, στην ευνοική περίπτωση που τα μέτρα θα «εξευμένιζαν» τις αγορές. Γιατί αν όχι, η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα ήταν άμεση.
Ιδού λοιπόν, η εναλλακτική λύση των αγορών. Κανείς δεν τόλμησε, δημοσίως τουλάχιστον , να την προτείνει τότε. Επιστρατεύτηκε, όταν εκ των πραγμάτων κατέρρευσε η θεωρία της «αναδιαπραγμάτευσης» με τους δανειστές . “Οσοι επεχείρησαν για το θεαθήναι να “διαπραγματευτούν”, εκτέθηκαν και μάλλον χειροτέρευσαν τα πράγματα. Αντίθετα, με τη «μη διαπραγμάτευση» της κυβέρνησης Παπανδρέου, οι οικονομικοί όροι του μνημονίου βελτιώθηκαν σημαντικά και μέχρι διαγραφής 100 δισ. έως τώρα χωρίς αυτό να κάνει λιγότερο δυσβάστακτο το φορτίο για τον μέσο πολίτη.
Ας μην πυροβολούμε λοιπόν τον αδύνατο που του έπεσε ο κλήρος της Ιστορίας. Μη σκιαμαχούμε , θέτοντας βολικά, εύκολα, πλην πλαστά διλήμματα. Δεν υπάρχουν μνημονιακοί. Υπάρχει ένας αγώνας επιβίωσης της χώρας που απαιτεί τη συμμετοχή όλων μας. Όποιος έχει τα κότσια, ας προτείνει και ας εφαρμόσει βιώσιμες αναπτυξιακές πολιτικές, ας εργαστεί για την αλλαγή των συσχετισμών, σε μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη.
Υπάρχουν, σήμερα, τώρα, σε αυτή τη χώρα και μέσα στην κρίση αναπτυξιακές δυνατότητες... Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα, με λόγια και πράξη. Με ρεαλιστικές προτάσεις και όχι με αρνήσεις σε προτάσεις άλλων. Δεν μπορεί να θεωρείται «αριστερή» η άποψη πως δεν πρέπει να γίνουν οι παραγωγικές επενδύσεις που μπορούν σήμερα να προχωρήσουν. Και ας συνειδητοποιήσουμε πως «είμαστε πολύ λίγοι και πολύ φτωχοί για να μην ανταγωνιζόμαστε διεθνώς τον καλύτερο, εκεί που έχομε συγκριτικό πλεονέκτημα» …
