Ως πολίτης που παρακολουθεί με κάποιο ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι η αντιπολίτευσή μας δεν συμπεριφέρεται πάντοτε τίμια και σύμφωνα με το εθνικό μας συμφέρον. Στη Βουλή δεν συζητά υπεύθυνα. Την βλέπουμε πολλές φορές να εμποδίζει ύπουλα το έργο της κυβέρνησης με παραποίηση της αλήθειας ή με συκοφαντίες και διαστρεβλώσεις των γεγονότων και υπερβολές, επιδιώκοντας αποκλειστικώς το κομματικό της συμφέρον, αντί να προτείνει βελτιώσεις στις λαμβανόμενες αποφάσεις και να προλαμβάνει αδικίες. Και αυτό έχει καταντήσει συνήθεια για όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα.
Συνήθης τακτική της αντιπολίτευσης στη χώρα μας είναι να ξεσηκώνει εντέχνως τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες είναι πάρα πολλές και πανίσχυρες και ικανές να ρίξουν και την κυβέρνηση. Σαμποτάρει το έργο της κυβέρνησης, με σκοπό να ρίξει το κυβερνών κόμμα και να αναρριχηθεί η ίδια στην εξουσία, χωρίς να σκέφτεται τη ζημιά που με τις ανωμαλίες αυτές κάνει στην πατρίδα.
Λαϊκίζει και υπόσχεται πράγματα ψεύτικα, που στην πραγματικότητα δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν. Και με την παραπληροφόρηση και τις ψεύτικες υποσχεσεις γίνεται αιτία αναταραχών: οργανώνει μέσω των συνδικαλιστών αδικαιολόγητες μερικές φορές διαδηλώσεις, που καταλήγουν σε σοβαρά επεισόδια που αναστατώνουν το κράτος ολόκληρο και το εξευτελίζουν στα μάτια των ξένων. Δεν λογαριάζει το κόστος της ανωμαλίας. Την ενδιαφέρει μόνο να κερδίσει δυσαρεστημένους. Σε πολλές από τις ενέργειές της λείπουν η τιμιότητα, η σωφροσύνη, η λογική, η φιλοπατρία.
Αυτό π.χ. συμβαίνει όταν η κυβέρνηση προτείνει μια νομοθετική μεταρρύθμιση και η αντιπολίτευση την καταπολεμά, πολλές φορές λυσσαλέα, ακόμη και αν η μεταρρύθμιση είναι ολοφάνερα αναγκαία και επωφελής για τη χώρα. Η αντιπολίτευση την παρουσιάζει ως επιζήμια. Ακολουθούν οι απεργίες, οι διαδηλώσεις, η αναστάτωση. Χάος. Και η κυβέρνηση τότε αναγκάζεται να υποχωρήσει και αποσύρει το νομοσχέδιο. Και όμως η πρόοδος έρχεται με τις αλλαγές, τις μεταρρυθμίσεις και τις βελτιώσεις, από τις οποίες πολλές φορές κάποιες μειοψηφίες θίγονται. Και αυτούς ξεσηκώνει η αντιπολίτευση.
Το ίδιο γίνεται και όταν η κυβέρνηση με την κατάλληλη προβολή στο εξωτερικό και τη διαφήμιση προσελκύει κάποιους επενδυτές. Ακόμη και αν η επένδυση είναι οφθαλμοφανώς επωφελής, συνήθως η αντιπολίτευση στη Βουλή, διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα και παραποιώντας τα δεδομένα, προσπαθεί να την παρουσιάσει ως επιζήμια.
Και τελικώς βλέπομε ότι η αντιπολίτευση, αντί να ελέγχει για λάθη και αδικίες, στην πραγματικότητα μάχεται, ώστε το κυβερνών κόμμα να μην έχει επιτυχίες.
Ετσι δημιουργούνται προβλήματα στη διακυβέρνηση, επικρατεί στασιμότητα, εμποδίζεται η πρόοδος. Ακυβερνησία.
Και μετά από όλα αυτά η αντιπολίτευση έχει, θα έλεγα, το θράσος να εμφανίζεται και στην τηλεόραση και να παρουσιάζει ως δίκαιη και λογική την παρέμβαση και την αντίδρασή της και ως σωτήρια τα κωλύματα που δημιουργεί. Και ο τηλεπαρουσιαστής καλεί και κάποιους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, τους αντιπαραθέτει και τους βάζει να μαλώνουν μεταξύ τους. Και χάνουν τότε όλοι την ψυχραιμία τους. Πέφτει το επίπεδο. Και μιλούν όλοι μαζί σαν απολίτιστοι φωνάζοντας νευριασμένοι. Και κανείς τους δεν ακούγεται και κανείς δεν καταλαβαίνει τι λένε. Δεν σέβονται ούτε τους συνομιλητές τους, ούτε τους ακροατές τους. Και η συζήτηση καταλήγει σε έναν χυδαίο τηλεοπτικό καβγά, απότον οποίο δεν λείπουν ούτε οι ύβρεις. Πιο βάρβαρο τηλεθέαμα δεν έχω δει.
Και ο τηλεπαρουσιαστής χαίρεται για την κατάσταση. (Τι πλάκα που είχαν!). Το θεωρεί τηλεοπτική επιτυχία, που ανεβάζει την τηλεθέαση, άσχετο αν έτσι εξευτελίζονται και οι πολιτικοί μας και η πολιτική τους και η υπόληψη της χώρας μας. Λείπει η σοβαρότητα.
Τέτοιοι μας κυβερνούν.
Ο Ελληνας πολίτης ζητά δραστήριο κυβερνών κόμμα, αλλά και τίμια αντιπολίτευση με εποικοδομητικές αντιπροτάσεις και όχι ύπουλες ενέργειες και λαοπλάνες υποσχέσεις.
* Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
