Φροντισμένες παραγωγές, που όμως προδίδουν εύκολα τις καταβολές τους.

W.E.

Σκην.: Μαντόνα

Πρωτ.: Άμπι Κόρνις, Άντρεα Ράισμπορο, Τζέιμς Ντ’Άρσι, Όσκαρ Άιζακ, Ρίτσαρντ Κόιλ, Τζέιμς Φοξ, Τζέφρι Πάλμερ, Τζούντι Πάρφιτ, Χαλούκ Μπιλγκινέρ

Στη Νέα Υόρκη του 1998, η Γουόλι είναι μια νέα γυναίκα σ’ έναν αποτυχημένο γάμο μ’ έναν διάσημο άλλα άπιστο και βίαιο επιστήμονα. Μόνη της διαφυγή, η ιστορία ενός από τους πιο διάσημους έρωτες στον 20ο αιώνα, του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου του 8ου με την αμερικανίδα διαζευγμένη Γουόλις Σίμσον, για χάρη της οποίας ο ηγεμόνας παραιτήθηκε απ’ τον θρόνο του το 1936. Με αφορμή μια δημοπρασία αντικειμένων του ζευγαριού στον οίκο Sotheby’s όπου εργαζόταν παλιά, η Γουόλι ξεκινά να φαντασιώνεται τη ζωή τους και μέσα απ’ αυτή θα προσπαθήσει να βρει το κουράγιο για μια καινούρια δική της αρχή.

Ένα ρομαντικό δράμα βασισμένο στην αληθινή ιστορία του βασιλικού έρωτα που προκάλεσε παγκόσμιο σκάνδαλο στην εποχή του, κι εδώ αποτελεί αφορμή για την ηρωίδα να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει ν’ αποκτήσει το θάρρος ν’ ακολουθήσει τον έρωτα, να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή χωρίς φόβο. Στη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα μετά το «Filth and wisdom» του 2008, η Μαντόνα στήνει ένα όμορφο, κομψό, αλλά τετριμμένο, στομφώδες και προβλέψιμο ποπ μωσαϊκό, που δανείζεται το γενικότερο ύφος του από το πρόσφατο κινηματογραφικό ντεμπούτο του σχεδιαστή ρούχων Τομ Φορντ, «Ένας άντρας μόνος» («A single man»).

Οι πιο προφανείς ομοιότητες μεταξύ των δύο ταινιών αφορούν τη συνεχή εναλλαγή ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, και κυρίως ένα είδος αισθητισμού βασισμένου στον άσπιλο σχεδιασμό παραγωγής: απόλυτη τάξη και καθαρότητα στις συνθέσεις των κάδρων, εύστοχα συνδυασμένα και ευκρινώς διαχωρισμένα χρώματα, ‘πρωταγωνιστική’ μουσική που διατρέχει τις σκηνές σε μιξαρισμένη ή αυθεντική εκτέλεση, και ενδυματολογία σαν βγαλμένη από τις σελίδες της Vogue, για την οποία η αμερικανίδα σχεδιάστρια Αριάν Φίλιπς προτάθηκε για Όσκαρ. Χαρακτηριστικό είναι, ότι τόσο η Φίλιπς όσο και ο πολωνός σύνθετης Άμπελ Κορζενιόφσκι βρίσκονταν επίσης στο συνεργείο του Φορντ, γεγονός που ενισχύει την υφολογική σύνδεση ανάμεσα στις δύο ταινίες.

Στο αφηγηματικό τμήμα της πλοκής που αφορά την ιστορία της Σίμσον, υπάρχει μια σκηνή χορού που παρότι εκτυλίσσεται στον Μεσοπόλεμο, συνοδεύεται από ένα ροκ κομμάτι. Σε μία από τις πολλές προεξέχουσες χρήσεις της μουσικής στην ταινία, η Μαντόνα ενδεχομένως δηλώνει μ’ αυτόν τον αναχρονισμό ότι γοητεύτηκε από το ζευγάρι επειδή τους θεωρεί πολύ ροκ: παθιασμένους, γενναίους, μεγαλόψυχους, και αδιάφορους όχι απλώς για τις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά και για τη θελκτικότερη ίσως ιστορική σύμβαση απ’ όλες: τον βασιλικό θρόνο. Παρότι το σενάριο δείχνει να ενδιαφέρεται για τις δύσκολες στιγμές της ιστορίας κι επιχειρεί να διασκεδάσει την ίδια του τη μυθοποίηση (η απεγνωσμένη διαβεβαίωση της Γουόλις προς τη Γουόλι ότι δεν πρόκειται για παραμύθι), δεν επιθυμεί να κάνει κάτι άλλο εκτός από το να μυθοποιήσει και μάλιστα να προσφέρει υλιστική διαφυγή στον θεατή, λατρεύοντας την τρυφή και τον κοσμοπολιτισμό της ιστορίας της.

Ένας θαρραλέος έρωτας λοιπόν αλλά και γυναικεία χειραφέτηση, αφού η Γουόλι πρέπει να ελευθερωθεί από τα δεσμά του απαράδεκτου συζύγου της, ενώ η Γουόλις σκιαγραφείται ως επίσης μια ταλαιπωρημένη ύπαρξη που αρπάζει την ευκαιρία να ζήσει το παραμύθι.

Το ζήτημα είναι ότι ολ’ αυτά αναδεικνύονται μέσα από σεναριακή και σκηνοθετική κοινοτοπία και στόμφο, εξαιτίας των οποίων ο Εδουάρδος καταλήγει να απεικονίζεται σαν καρικατούρα (π.χ. το πλάνο της αποφασιστικής δήλωσης στο τέλος της επίσκεψής του στη φτωχογειτονιά), πάρα την αφελή επιμονή της ταινίας να τον προβάλει σαν μεταρρυθμιστή απλώς μέσα από προφορικές νύξεις στους διαλόγους με τη Γουόλις και να ισχυροποιεί την εικόνα του αποδυναμώνοντας εκείνη του αδελφού και διαδόχου του, Γεωργίου του 6ου- για τη σχετικότητα της απεικόνισης του οποίου μπορεί κανείς να δει το περσινό οσκαρικό πορτρέτο του στον «Λόγο του βασιλιά». Παρομοίως χρησιμοποιείται το μοντάζ και η φωτογραφία που μεγεθύνουν χωρίς λόγο στιγμιότυπα όπως οι ενέσεις της Γουόλι και οι καυγάδες με τον σύζυγό της. Ευτυχώς τουλάχιστον, παρότι το σενάριο δεν τους προσφέρει πολλά να εκμεταλλευτούν, οι δύο πρωταγωνίστριες Κόρνις και Ράισμπορο δίνουν πολύ καλές ερμηνείες, όπως και ο Άιζακ στον ρόλο του φύλακα.



ΤΟ ΚΡΥΣΦΗΓΕΤΟ

SAFE HOUSE

Σκην.: Ντάνιελ Εσπινόζα

Πρωτ.: Ράιαν Ρέινολντς, Ντενζέλ Γουάσινγκτον, Μπρένταν Γκλίσον, Σαμ Σέπαρντ, Βέρα Φαρμίγκα, Ρόμπερτ Πάτρικ, Λίαμ Κάνινχαμ

Ένας άπειρος πράκτορας της CIA τοποθετημένος σε κρησφύγετο της υπηρεσίας στη Νότια Αφρική, αναγκάζεται να φυγαδεύσει έναν υπόδικο πρώην πράκτορα που απειλεί να διαρρεύσει σοβαρά μυστικά υπηρεσιακής διαφθοράς.

Ακόμα μία από τις πολλές ταινίες δράσης στις οποίες ο Γουάσινγκτον αναλώνει το ταλέντο του, πάντα με γοητευτική, επιβλητική παρουσία αλλά σε πλαίσιο αισθητικής και σεναριακής κοινοτοπίας, που αυτή τη φορά συνδυάζει την επιτήδευση του Τόνι Σκοτ και τη μηχανορραφία των ταινιών Μπορν. Οι σκηνές δράσης έντονες και θορυβώδεις, περιλαμβάνουν μια χωροθετικά ακατάληπτη εισβολή στο κρησφύγετο και ένα θεαματικό αυτοκινητο-κυνηγητό, αλλά οι χαρακτήρες και η πλοκή παραμένουν συνηθισμένοι, με πιο ενδιαφέροντα φυσικά τον Φροστ του Γουάσινγκτον που σταδιακά όσο αντιστρέφονται οι ρόλοι συνδυάζει την ευφυΐα του με ευαισθησία. Ο πάντα συμπαθής Ρέινολντς έχει λίγα να κάνει πέρα από τις υψηλές φυσικές απαιτήσεις του ρόλου του, ενώ το αξιόπιστο υπόλοιπο καστ χαραμίζεται σε τυποποιημένους δεύτερους ρόλους, κυρίως κακών της υπόθεσης.