Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΜΥΛΩΝΑ
«Είναι πολύ σκληρό να είσαι ολομόναχος στη σκηνή, αλλά συγχρόνως έχει και αξεπέραστη γοητεία»
Σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας μεταφέρει τους θεατές η παράσταση “Νίνα 2” της Κάτιας Σπερελάκη που ανεβαίνει την ερχόμενη Κυριακή 1η Απριλίου στον Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.
«Νίνα 2»
Μια ζόρικη μέρα είναι αρκετή για να έρθει αντιμέτωπη μια ηθοποιός με τον εαυτό της, τις επιλογές και τη ζωή της;
Είναι άραγε αργά για να συμφιλιωθεί με το παρελθόν, να αποδεχτεί το παρόν και να εξευμενίσει το μέλλον;
Και αν το να παίξει Τσέχωφ αποτελεί πλέον ένα μακρινό όνειρο, πώς μπορεί να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να συνεχίζει να ονειρεύεται;
Το παιχνίδι των ρόλων ασκεί αξεπέραστη γοητεία ακόμα και εκεί που θεωρείται αυτονόητο, δηλαδή μέσα στο ίδιο το θέατρο. Η Νίνα 2 δεν αρκείται στην μετά τριάντα έτη ταύτισή της με την αρχετυπική Νίνα του Τσέχωφ, που κι αυτή άλλωστε, ηθοποιός ήταν... Ούσα ρόλος η ίδια, ανασύρει την ώρα της κρίσης τους ρόλους που θα σημάδευαν κάθε θεραπαινίδα αυτής της τέχνης που χάνεται όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής, αλλά παραμένει αιώνια ζωντανή περιμένοντας την επόμενη ερμηνεία.
Το έργο "Νίνα 2" είναι ο μονόλογος μιας γυναίκας που θέτει αναπάντητα ερωτήματα και μας παρασύρει σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Ανασύρει μνήμες και πρόσωπα, εκτίθεται συνομιλώντας με τον εαυτό της αλλά αναπόφευκτα και με το κοινό, μόνη και ευάλωτη, όπως κάθε ηθοποιός πάνω στη σκηνή...
Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Θέμης Μουμουλίδης
Σκηνικά - Κουστούμια: Παναγιώτα Κοκκoρού
Μουσική Επιμέλεια: Κώστας Θωμαΐδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Σήφης Μάινας
Φωτογραφίες: Τάσος Βρεττός
Φωτογραφίες πρόβας: Μελίνα Δοσίου
Ερμηνεύει η Κάτια Σπερελάκη
Είσοδος: 10?
Η κ. Κάτια Σπερελάκη ερμηνεύει τη «Νίνα 2» και μιλά στην «Π» για τη ζωή, που ποτέ δεν είναι αργά για κάποιον να την αλλάξει. «Ξέρω από προσωπική πείρα πόσο αναζωογονητικό είναι να μηδενίζεις το κοντέρ και να ξαναρχίζεις από την αρχή», τονίζει.
Η συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής
Θεωρείτε πως οι πιο κρίσιμες αποφάσεις στη ζωή μας λαμβάνονται σε μία ανύποπτη στιγμή;
«H ζωή είναι γεμάτη ανύποπτες στιγμές, ευτυχώς, γιατί αλλιώς δεν θα είχε ενδιαφέρον! Ποτέ δεν ξέρεις την ώρα που αποφασίζεις να κάνεις κάτι την έκταση των επιπτώσεων που θα έχει στη ζωή σου. Αποφάσεις που τις θεωρείς κρίσιμες μπορεί να αποδειχτούν εύκολα αναστρέψιμες από τη ροή των γεγονότων, και τις συνέπειες άλλων που τις παίρνεις ελαφρά την καρδία καταλήγεις να τις κουβαλάς μέχρι να πεθάνεις. Και για να αναφερθώ στην ηρωίδα μου, τη Νίνα, τη στιγμή που τη βλέπουμε μάλλον πρέπει να πάρει μια ήδη ειλημμένη απόφαση, αφού βαθιά μέσα της ξέρει πως το παιχνίδι έχει χαθεί, τουλάχιστον όπως το έπαιζε μέχρι τότε. Πρέπει να θέσει καινούριους κανόνες, και μέσα από αυτούς να επαναπροσδιορίσει τους στόχους και τις προσδοκίες της.»
Πιστεύετε πώς ποτέ δε είναι αργά να αλλάξει κάποιος τη ζωή του;
«Α, αυτό το πιστεύω ακράδαντα! Ξέρω από προσωπική πείρα πόσο αναζωογονητικό είναι να μηδενίζεις το κοντέρ και να ξαναρχίζεις από την αρχή και αυτό ελπίζω πως θα κάνει και η Νίνα αφού σβήσουν τα φώτα της σκηνής. Άλλωστε η έννοια της αλλαγής είναι ευρεία και προσδιορίζεται από τις επιπτώσεις που έχει. Μερικές φορές μια ανεπαίσθητη αλλαγή βάζει σε κίνηση μια αλυσίδα γεγονότων και τελικά εξελίσσεται σε χιονοστιβάδα που παρασύρει τα πάντα. Η Νίνα δεν είμαι εγώ, είναι ένα πλάσμα της φαντασίας μου, αλλά τη χρησιμοποίησα για να πω πράγματα που πιστεύω και ελπίζω πως εκφράζουν και το κοινό. Η ζωή λοιπόν είναι μικρή και τη ζούμε μόνο μια φορά, άρα δεν αξίζει τον κόπο να σπαταλάς πολύτιμο χρόνο περιμένοντας. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, για να εκφραστώ κι εγώ με παροιμίες, όπως κάποια άλλη μέσα στο έργο...»
Γιατί από όλες τις ηρωίδες η πρωταγωνίστρια του έργου ταυτίζεται με τη Νίνα του Τσέχωφ;
«Γιατί η Νίνα του Τσέχωφ είναι αρχετυπική ηρωίδα για όλες τις ηθοποιούς και επιπλέον είναι ηθοποιός και γυναίκα που σε μια οριακή στιγμή της ζωής της συνειδητοποιεί τη ματαίωση των ονείρων της νιότης της. Ωστόσο δεν είναι η μοναδική ηττημένη θεατρική ηρωίδα που εμφανίζεται στο έργο, μια και τη δική μου Νίνα τη στοιχειώνουν κι άλλοι ρόλοι αλλά και προσδοκίες, δικές της και των άλλων, που διαψεύστηκαν. Η Νίνα -και η "2" και του Τσέχωφ- ξέρει ότι πρέπει να προχωρήσει, όποιο κι αν είναι το τίμημα.»
“Το στοίχημα, όταν είσαι μόνος στη σκηνή, είναι να κρατήσεις το ενδιαφέρον του κοινού”
Tελικά, η παράσταση αποπνέει αισιοδοξία;
«Έτσι θέλω να πιστεύω. Η Νίνα λέει ότι "οι ωραίες μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί", αλλά κατά βάθος ξέρει πως στο κάτω -κάτω, δεν ήταν και τόσο ωραίες. Οι περισσότερες τουλάχιστον. Βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση γιατί τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν όπως περίμενε, και κυρίως γιατί το μέλλον δεν προδιαγράφεται φωτεινό. Όμως σε ποια ζωή τα πράγματα εξελίσσονται σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο; Πρέπει να το παίρνουμε απόφαση, να δεχόμαστε την πραγματικότητα και να προχωράμε παρακάτω. "Για μια αξιοπρέπεια ζούμε", όπως λέει και η ηρωίδα μου στο είδωλό της στον καθρέφτη, και αυτή είναι μια αισιόδοξη θεώρηση της ζωής...».
Ποιο είναι το «κλειδί» για να μπορέσει ένας ηθοποιός να στηρίξει πάνω του μία ολόκληρη παράσταση;
«Είναι πολύ σκληρό να είσαι ολομόναχος στη σκηνή, αλλά συγχρόνως έχει και αξεπέραστη γοητεία. Το θέατρο βέβαια είναι ομαδικό σπορ, και ο ηθοποιός χρειάζεται αυτό το "πάρε δώσε" με τον συμπαίκτη του πάνω στο σανίδι. Όμως υπάρχει και η επικοινωνία με το κοινό, και το στοίχημα είναι να μπορέσεις να κρατήσεις το ενδιαφέρον του και να το κάνεις να μην αισθάνεται την έλλειψη των άλλων ηθοποιών, αλλά αντίθετα να βλέπει μέσα από σένα όλους τους ρόλους. Και χρειάζεται τρομακτική αυτοσυγκέντρωση. Αν χάσεις τον ειρμό σου, δεν είναι εκεί κανείς για να σε βοηθήσει!».
“Ο “γυναικείος” μονόλογος δεν απευθύνεται και δεν αφορά μόνο τις γυναίκες”
Μετά την παράσταση, υπάρχουν θεατές που «εξομολογούνται» ότι ταυτίστηκαν με την ηρωίδα σας;
«Η ανταπόκριση των θεατών είναι συγκινητική. Και όχι μόνο των γυναικών, όπως ίσως θα περίμενε κανείς, μια και η ηρωίδα είναι γυναίκα. Οι γυναίκες βέβαια ομολογούν ότι ανακαλύπτουν ένα κομμάτι του εαυτού τους, ίσως και κάποιες μύχιες σκέψεις τους που δεν έχουν ποτέ τολμήσει να συμμεριστούν με κανένα. Όμως αυτός ο "γυναικείος" μονόλογος σε καμιά περίπτωση δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, ούτε απευθύνεται αποκλειστικά σ' αυτές. Υπάρχουν και άντρες μέσα στο έργο, και σε πολλούς κάτι θυμίζουν!».
