Του Ν. Τσαγκαράκη

Χαρακτήρες που αγωνίζονται να δημιουργήσουν νέα ζωή ή να διατηρήσουν τη δική τους.

ΚΟΛΛΗΤΟΙ ΜΕ ΠΑΙΔΙ

FRIENDS WITH KIDS

Σκην.: Τζένιφερ Γουέστφελντ

Πρωτ.: Τζένιφερ Γουέστφελντ, Άνταμ Σκοτ, Μάγια Ρούντολφ, Κρίστεν Γουίγκ, Κρις Ο Ντάουντ, Τζον Χαμ, Έντουαρντ Μπερνς, Μέγκαν Φοξ

H Τζούλι και ο Τζέισον είναι καλοί φίλοι από τα χρόνια του κολλεγίου, και πλέον έχουν απομείνει οι μοναδικοί εργένηδες και χωρίς παιδί της εξαμελούς παρέας τους. Αποφασίζουν λοιπόν να εκμεταλλευτούν την πολύχρονη γνωριμία και οικειότητα μεταξύ τους και να αποκτήσουν ένα παιδί μαζί, χωρίς όμως να δεσμεύονται συναισθηματικά. Αρχικά το ‘πείραμα’ λειτούργει, αλλά στην πορεία συνειδητοποιούν ότι είναι ιδανικοί ο ένας για τον άλλον.

Ρομαντική κωμωδία γραμμένη από την πολυτάλαντη σκηνοθέτρια, η οποία επίσης πρωταγωνιστεί στον ρόλο της Τζούλι. Χωρίς ιδιαίτερη σεναριακή πρωτοτυπία, η Γουέστφελντ παρόλαυτά δημιουργεί μια προσγειωμένη, έξυπνη και ώριμη ιστορία, που ενισχύεται από το κωμικό ταλέντο που την υποστηρίζει. Ρομαντικές ελπίδες και συζυγική πραγματικότητα συναντώνται στην παρέα των έξι, με εύστοχο κάστινγκ που άλλοτε εκμεταλλεύεται την κωμική του εμπειρία και δυναμική (Ρούντολφ, Ο Ντάουντ), κι άλλοτε το υποκριτικό εύρος του για να ξεπεράσει την τυποποιημένη εικόνα του (Χαμ, Γουίγκ). Η εξαμελής παρέα γίνεται μια αναγνωρίσιμη ευτράπελη μικρογραφία της γονικής και συζυγικής ζωής, ενώ ο σταθερά γρήγορος ρυθμός και η σπιρτάδα των διαλόγων, οι καλές ερμηνείες και οι φροντισμένοι χαρακτήρες κάνουν την ταινία μια ευχάριστη προσθήκη στο είδος, έστω κι αν αυτά που προσθέτει δεν είναι ιδιαιτέρως καινούρια.



ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ

THE HUNGER GAMES

Σκην.: Γκάρι Ρος

Πρωτ.: Τζένιφερ Λώρενς, Τζος Χάτσερσον, Γούντι Χάρελσον, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Λένι Κράβιτς, Λίαμ Χέμσγουορθ, Στάνλεϊ Τούτσι, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Τόμπι Τζόουνς

Σ’ έναν κόσμο που είναι χωρισμένος σε περιοχές και κυριαρχείται από μια αυταρχική κυβέρνηση, κάθε χρόνο διεξάγονται οι λεγόμενοι Αγώνες Πείνας, για τους οποίους επιλέγονται 24 νέοι, κλείνονται μέσα σ’ ένα εικονικό φυσικό περιβάλλον, και καλούνται να σκοτώσουν τους υπόλοιπους ώστε στο τέλος να μείνει μόνο ένας που ανακηρύσσεται νικητής. Εκεί θα προσπαθήσει να επιβιώσει η νεαρή όμορφη και εξαιρετικά ικανή Κάτνις, μαζί με τον φίλο της, Πίτα.

Κινηματογραφική μεταφορά του εξαιρετικά δημοφιλούς στις Η.Π.Α. ομώνυμου μυθιστορήματος της Σούζαν Κόλινς, που διαδέχεται το επίσης λογοτεχνικών καταβολών «Λυκόφως» σαν η νέα κινηματογραφική μανία της αμερικανικής νεολαίας. Το φιλμ άνοιξε το σαββατοκύριακο που πέρασε κάνοντας τις τρίτες μεγαλύτερες εισπράξεις στην ιστορία των αμερικανικών ταμείων, με 155 εκατομμύρια, ξεπερνώντας όλα τα ανοίγματα των ταινιών του «Λυκόφωτος» και οδεύοντας ολοταχώς για να γίνει η πρώτη μεγάλη επιτυχία του 2012, εν αναμονή των καλοκαιρινών υπερ-παραγωγών.

Σε σύγκριση με το «Λυκόφως», διαπιστώνει κανείς εύκολα ότι η κλίμακα και η αξία παραγωγής των «Αγώνων» είναι μεγαλύτερες και ακριβότερες. Περισσότερα σκηνικά, οπτικά εφέ, σκηνές δράσης, και μια ιστορία που μιλάει για αντίσταση μέσα σ’ ένα τυραννικό καθεστώς. Στοιχεία που ενδεχομένως θα εντυπωσιάσουν τις ηλικιακές ομάδες στις οποίες απευθύνεται κυρίως η ταινία, αλλά που δεν αρκούν για να αποζημιώσουν για τις ανισότητές της αναφορικά με την πλοκή και τους χαρακτήρες.

Πιο αξιομνημόνευτο στοιχείο του φιλμ πάντως, η πρωταγωνίστριά του. Η 22χρονη Λώρενς βρέθηκε ήδη δυο χρόνια πριν υποψήφια για Όσκαρ με το «Στην καρδιά του χειμώνα» («Winter’s bone») της Ντέμπρα Γκράνικ, και εντυπωσίασε με την εμφάνισή της στο περσινό «X-Men: first class» του Μάθιου Βων. Εδώ αποδίδει ιδανικά τη φυσική δεξιότητα και την αγωνία για επιβίωση της Κάτνις, τον δυναμισμό και την ευαισθησία της, τον φόβο και την ελπίδα της. Η ωριμότητα στη φωνή της, η ευθύτητα του βλέμματός της, η ομορφιά της και η κοριτσίστικη διάθεσή της την κάνουν να μοιάζει με μια κοπέλα απρόθυμα ριγμένη σε συνθήκες απότομης ενηλικίωσης, στοιχείο που χαρακτηρίζει και τους προηγούμενους ρόλους της.

Η Λώρενς λοιπόν παραμένει το βασικό θέλγητρο της ταινίας, μεταδίδοντας το αίσθημα απόγνωσης που δημιουργεί η γενικότερη κατάσταση. Όμως οι σκηνές δράσης είναι αραιές και σύντομες, το καδράρισμα αδικαιολόγητα ασφυκτικό και νευρικό σε στιγμές (η σκηνή της κλήρωσης), ενώ το γενικότερο πλαίσιο των αγώνων (το ιστορικό της πολιτικής κατάστασης, οι συνθήκες καταπίεσης) δίνεται σύντομα και σχηματικά, απλώς για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του αιμοσταγούς παιχνιδιού. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, αφού ενώ επιστρατεύονται εξαιρετικοί ηθοποιοί, είτε μένουν άδικα ανεκμετάλλευτοι (Τζόουνς), είτε αδιάφορα γραμμένοι δεδομένης της σημασίας τους στην πλοκή (δείτε την εναρκτήρια αναγγελία των αγώνων που κάνει ο Σάδερλαντ), ενώ το όλο αφηγηματικό πλαίσιο εξαντλείται σε ενδυματολογικούς εντυπωσιασμούς, η εκζήτηση των οποίων ως συνήθως σε τέτοιου είδους ταινίες συμβολίζει την ηθική και πνευματική παρακμή των υπηκόων-θεατών. Τα βιβλία της Κόλινς βεβαίως είναι τριλογία, και το φιλμ προετοιμάζει την αναπόφευκτη συνέχεια, όπου ενδεχομένως θα κλιμακωθεί η αντίσταση της Κάτνις προς το καθεστώς, όπως αφήνει να εννοηθεί η θυμωμένη αποχώρηση του προέδρου Σνόου.