Πολυσήμαντη ήταν η επιστροφή του Εργοτέλη στις νίκες μετά από 8 αγωνιστικές, στο παιχνίδι με την Κέρκυρα.

Οι τρεις βαθμοί ήταν βέβαια το ζητούμενο για να ανασάνει η κρητική ομάδα, όμως πέρα από το ποθητό αποτέλεσμα, στην πλευρά των «κιτρινόμαυρων» επανήλθε ξανά η «φλόγα» και ο τσαμπουκάς που τόσο πολύ είχαν λείψει στις αναμετρήσεις τους στο δεύτερο γύρο.

Αν μάλιστα διαβάσουμε πιο προσεκτικά τον αγώνα που έγινε στο Παγκρήτιο το προηγούμενο Σάββατο διαπιστώνουμε ότι η εξέλιξη του, κάθε άλλο παρά ευνοϊκή ήταν για τον Εργοτέλη.

Το γρήγορο γκολ που έψαχναν οι «κιτρινόμαυροι» για να «ελαφρύνουν» τα πόδια που είχαν λυγίσει από το άγχος, δεν ήλθε ποτέ.

Το ημίχρονο έκλεισε με την Κέρκυρα να διατηρεί ανέπαφη την εστία της και τον Εργοτέλη να μη μπορεί να εκμεταλλευτεί τον «αέρα» του γηπεδούχου.

Στο δεύτερο ημίχρονο οι στιγμές της απόλυτης υπεροχής της κρητικής ομάδας του απέφεραν με μεγάλη ευκολία ευκαιρίες στα αντίπαλα καρέ, όμως με την ίδια ευκολία οι φάσεις αυτές «σπαταλούνταν».

Και στο συγκεκριμένο σημείο όμως που τα όρια της πίεσης από την απογοήτευση είναι λεπτά, ο Εργοτέλης δε λιγοψύχησε αλλά συνέχισε με την ίδια ένταση να κυνηγάει το λυτρωτικό γκολ που τελικά ήρθε με την κεφαλιά του Λεάλ.

Στο τελευταίο μέρος του αγώνα όταν οπισθοχώρησε, κατάφερε έστω και με όχι τόσο ορθόδοξο τρόπο να «φάει» τη μπάλα και να διατηρήσει το προβάδισμα μέχρι το τελευταίο σφύριγμα.

Εν ολίγοις ο Εργοτέλης ήταν αποφασισμένος και μπόρεσε να «δαμάσει» τις αντιξοότητες όποτε αυτές παρουσιάστηκαν στη διάρκεια του αγώνα.

Με τα παιχνίδια που υπολείπονται μέχρι το φινάλε να είναι μόλις 5 και τη βαθμολογική ρευστότητα να αυξάνεται, είναι δεδομένο ότι τα ίδια στοιχεία απαιτούνται σε καθεμιά από τις αποστολές που θα βρει μπροστά της η κρητική ομάδα, που έστω και καθυστερημένα καλείται να κάνει μέσα στο γήπεδο αυτό που αποδεδειγμένα μπορεί.

Και ο Εργοτέλης που έπαιξε και κέρδισε την Κέρκυρα ήταν καλύτερος από αυτόν που κέρδισε τον ΠΑΟΚ τη 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος όταν τα πράγματα ήταν ακόμα ασχημάτιστα και οι στόχοι διαφορετικοί.

Γιατί υπερείχε σε θέληση και νταηλίκι. Εκεί δηλαδή που πάνω απʼ όλα κρίνεται κάθε στόχος παραμονής.

Αντώνης Σαριδάκης