Πνίγεσαι και βοήθεια ζητάς
και χάνεσαι στης θάλασας τα βάθη.
Πρόσωπα ανιστόρητα κοιτάς,
αδιάντροπα να σου γυρνούν την πλάτη.

Με τον νοτιά σε βάλαν να λυχνάς
και το λαμί ποτε να μην το στένεις,
σαν Τάνταλος τη ζήση να περνάς
και διψασμένος πάντοτε να μένεις.

Ολοι μαζί σε κύκλο χαρωπό
των τραπεζών φροντίζουν το τεφτέρι,
αδιάφοροι πόσο ιδρώτα στύψουν.

Μόνο χολή ποτίζουν το λαό
με απειλές οι φίλοι μας εταίροι.
Ανδράποδα όσοι κεφάλοι σκύψουν.
Κώστας Δ. Καναβαράκης
Μάρτης 2012