Τα χρόνια αυτά της νιότης μας
τα πολυαγαπημένα,
πως φεύγουνε, πως γίνονται
γρήγορα περασμένα!
Τα χρόνια τα πανέμορφα
των είκοσι-εικοσιπέντε
και που μ’ αγάπη περισσή
πάντοτε γι’ αυτά λέμε.
Να ‘ναι πουλάκια όπου πετούν
στο σπάσιμο ενός κλώνου
βγάζοντας κελαηδίσματα
ενός σκιαγμένου τόνου
ή να ‘ναι ρόδα της αυγής
αγνά κι ευωδιασμένα
που σείοντάς τα ο άνεμος
γίνονται σκορπισμένα;
(Αντώνης Γεω. Λιαπάκης)