Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη
[email protected]

Τελικά, πότε ερωτήθηκαν οι Έλληνες για τις βάρβαρες πολιτικές τις οποίες εφαρμόζουν στη χώρα μας τροϊκανοί και κυβερνήσεις τα δύο τελευταία χρόνια; Πότε ζητήθηκε η γνώμη τους για το μέλλον τους, για τα παιδιά και την πατρίδα τους;
Κατά την προεκλογική περίοδο του 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου υπέκλεψε την ψήφο της πλειοψηφίας προκειμένου να εκλεγεί πρωθυπουργός. Και μάλιστα με δόλιο και ύπουλο τρόπο, αφού σε μια χώρα που ήδη βρισκόταν στην αρχή της κρίσης και της εποπτείας των αγορών, εκείνος διαλαλούσε ψευδώς ότι χρήμα υπάρχει… Το σύνθημα του από τις προεκλογικές εξέδρες «Λεφτά υπάρχουν», πέρασε τόσο γρήγορα στην ελληνική ιστορία ως ένα άθλιο κι ανέντιμο ψέμα που στόχο είχε να παραπλανήσει τους Έλληνες ώστε να παραχωρήσουν την εξουσιοδότηση τής εν λευκώ διακυβέρνησης… Κι όμως γνώριζε, και μάλιστα γνώριζε καλά, τι ερχόταν… Γνώριζε τόσο καλά ώστε, όπως έχει αποδειχτεί, ο ίδιος έκανε επαφές με το ΔΝΤ για την ένταξη της χώρας στους απάνθρωπους μηχανισμούς του…
Ούτε ο προκάτοχός του Κ. Καραμανλής είπε φυσικά την αλήθεια. Εκείνος μάλιστα φαίνεται ότι ουδέποτε ασχολήθηκε στα σοβαρά, και αντιθέτως, σκόρπισε χρήμα, διόρισε χιλιάδες από το παράθυρο, έκανε πολιτικά παιγνίδια, μιλώντας, μαζί με τους «τσάρους» του οικονομικού του επιτελείου, για την «ισχυρή ελληνική οικονομία», όπως επίσης παραπλανητικά τη χαρακτήριζε… Ενώ την ίδια ώρα έκανε κι εκείνος επαφές με το ΔΝΤ, όπως αποδεικνύεται τώρα. Μόνο την ύστατη ώρα, λίγο πριν την κάλπη, κι ενώ φαινόταν ότι ερχόταν η κατάρρευση και η εποπτεία, αποφάσισε να ψελλίσει μερικά μισόλογα για τις δυσκολίες της κατάστασης, ώστε να μην πάρει πάνω του το βάρος. Μετά άρχισε τις διαρκείς διακοπές, σα να ήταν απλώς ένας παρατηρητής των πραγμάτων…
Σήμερα εφαρμόζεται μια πολιτική την οποία ουδέποτε ενέκρινε ο λαός. Οι Έλληνες, συνταγματικώ αλλά κυρίως ηθικώ δικαίω, είναι αυτοί που θα έπρεπε να είναι οι αφέντες στον τόπο τους και να παίρνουν τις αποφάσεις. Όπως κάθε λαός, κάθε έθνος, άλλωστε.
Δεν ερωτήθηκαν όμως για τίποτε απ΄ όσα εφαρμόζονται. Όπως δεν ερωτήθηκαν αν θέλουν να τους κυβερνά σήμερα ένας πρωθυπουργός που διορίστηκε παρά τις συνταγματικές επιταγές και προβλέψεις, και προφανέστατα παρά τη λαϊκή βούληση, την κυρίαρχη σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, και επομένως στο ελληνικό, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα. Καταφανώς, λοιπόν, έχουμε κατάλυση της έννοιας, του γράμματος και του περιεχομένου, της Δημοκρατίας… Την υπεράσπιση της οποίας ορθώς το ακροτελεύτιο συνταγματικό άρθρο έχει εναποθέσει, μαζί με την ακεραιότητα της πατρίδας, στον Έλληνα Πολίτη.
Ουδείς θεώρησε αναγκαίο να ενημερώσει τον Έλληνα για τις οφειλές και τα δάνεια του ελληνικού κράτους. Μας λένε ότι χρωστάμε. Αν και αντιλαμβάνομαι μόνον ως πρόφαση για να περάσουν οι βάρβαρες πολιτικές αυτή την μόνιμη επωδό, καθώς είναι φανερό ότι οι ελληνικές περιπέτειες δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πείραμα των διεθνών αγορών για την αναζωογόνηση του καπιταλιστικού συστήματος, ένα πείραμα που ετοιμάζονται να εφαρμόσουν και σε άλλες, γειτονικές καταρχήν, κοινωνίες, δέχομαι ως υπόθεση εργασίας τις «ελληνικές οφειλές». Χρωστάμε, λοιπόν. Πού και πόσα; Πώς προέκυψαν οι οφειλές; Ποίοι και πόσα δανείστηκαν; Πόσα πληρώσαμε μέχρι τον Μάιο του 2010, όταν αποφασίστηκε το πρώτο μνημόνιο; Πόσα πληρώσαμε τους επόμενους 22 μήνες; Πόσα εισπράχτηκαν από τη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόστηκε; Από τους τακτικούς φόρους, τα χαράτσια, τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, τις απολύσεις, την ανεργία, το κλείσιμο των καταστημάτων; Πόσα εισπράχτηκαν από την ανέχεια και την πείνα, τη φτώχια εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων; Ουδείς θεώρησε αναγκαίο και αυτονόητο να ενημερώσει έναν λαό, που καλείται να πληρώσει με το μέλλον των παιδιών του, για το λογαριασμό; Μα και ουδείς σκέφτηκε να το ρωτήσει αυτό στη βουλή ή σε μια συνέντευξη με τον πρωθυπουργό, τον αρμόδιο υπουργό ή τους ξένους αξιωματούχους που πάνε κι έρχονται στη ζωή μας; Μας καλούν να πληρώνουμε χωρίς καν να μας λένε τι χρωστάμε, τι πληρώσαμε, πού πήγαν όσα πληρώσαμε ως τώρα. Δεν είναι ύποπτο αυτό;
Δεν μας ενημέρωσαν για τα αυτονόητα.
Δεν μας ρώτησαν για τα αυτονόητα. Αφού στις εκλογές η υπόσχεση και το ερώτημα ήταν παγίδες και όχι η πραγματικότητα, δεν όφειλαν να ερωτήσουν τους Έλληνες τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους; Δεν είχαν υποχρέωση – αφού η (θεωρητική) Δημοκρατία μας είναι αντιπροσωπευτική- να ρωτήσουν τον «κυρίαρχο λαό» και να του θέσουν υπόψη τα σχέδια των αγορών και της Μέρκελ, πριν τα θέσουν σε εφαρμογή; Διάβολε, για τις ζωές μας, των γονιών μας, των παιδιών μας, για την πατρίδα μας, πρόκειται! Πώς εφαρμόζουν μέσω ημών, αγνοώντας τη θέση και τη διάθεσή μας; Δεν είμαστε παρατηρητές, δεν είμαστε απλοί θεατές στην πατρίδα μας. Η Ελλάδα είναι ο λαός της.
Φοβούνται το λαό; Πώς τον αγνοούν;
Αγνοούν την ιστορία;
Αγνοούν την κοινωνική διαδικασία;
Αγνοούν την ανθρώπινη αντίδραση ή το ανακλαστικό της αυτοπροστασίας; Δεν κατανοούν τι θα ακολουθήσει, πόσο ανεξέλεγκτη θα είναι κάποια στιγμή η κοινωνική έκρηξη; Δεν μπορεί να θεωρούν ότι ο Έλληνας θα είναι για πάντα φοβισμένος, αδιάφορος ή σκυμμένος. Ξέρουν καλά πως είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή η οργή που κοχλάζει στα στήθη του καθένα θα γίνει ένα ποτάμι που θα πνίξει ό,τι βρει στο δρόμο, δικαίως ή αδίκως…
Είναι ώρα να απαιτήσουμε να μιλήσουμε. Όχι μόνο με εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων ήδη μεθοδεύεται με ακόμη μια κυβερνητική συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ή με εκβιασμούς των Ευρωπαίων αξιωματούχων προς τον ελληνικό λαό για το ποια κυβέρνηση θα πρέπει να αναδείξουν ώστε να συνεχιστεί η ευρωπαϊκή «αρωγή». Όχι μόνο με εκλογές στις οποίες τίθενται παραπλανητικά διλήμματα, δίδονται πλαστές υποσχέσεις, λέγονται ψέματα για να παραπλανηθούμε και πάλι. Όχι μόνο με εκλογές που μοιάζουν στημένο παιγνίδι με ένα δεδομένο, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα (περίπου μας ανακοινώνουν τον Α. Σαμαρά ως επόμενο πρωθυπουργό και την κυβερνητική συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κι ενδεχομένως ΛΑΟΣ ή ΔΗΣΥ, στην οποία θα στηριχτεί, αφού είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να υπάρξει αυτοδυναμία). Πιστεύει κανείς άραγε ότι αυτοί που μας έβαλαν σ’ αυτή την κρίση μπορούν να μας βγάλουν απ’ αυτή;
Όχι μόνο με εκλογές που στηρίζονται σε καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα κι άλλον ψηφίζεις κι άλλος σου προκύπτει. Όχι, με τα σημερινά δεδομένα και τον ευρισκόμενο σε σύγχυση ελληνικό λαό, η λαϊκή έκφραση δεν θα υπάρξει μόνο με εκλογές. Αλλά με τη μοναδική μέθοδο της άμεσης και γνήσιας δημοκρατικής έκφρασης. Ένα δημοψήφισμα για το αν θέλουμε αυτή την πορεία ή μια άλλη πολιτική την οποία ο Βενιζέλος δεν βλέπει. Για το αν θέλουμε να συνεχιστεί η βαρβαρότητα, ή αν θέλουμε μια άλλη πολιτική, ώστε την κρίση – αν υπάρχει- να την πληρώσουν εκείνοι που την προκάλεσαν κι εκείνοι που θησαύρισαν από αυτήν. Για το αν θέλουμε να συνεχιστεί η φτωχοποίηση και η εξόντωση των Ελλήνων, η υποθήκευση και το ξεπούλημα της Ελλάδας, ή αν θέλουμε μια άλλη πολιτική με την οποία θα υποχρεωθούν να πληρώσουν οι έχοντες και κατέχοντες, οι κλέφτες του κρατικού ταμείου. Για το αν, τελικά, έχουμε επιλογή να σκύβουμε το κεφάλι στη Μέρκελ και τις αγορές ή αν δεν θέλουμε να υποταχτούμε σε αυτές. Αν θέλουμε να συμμετέχουμε σε μια Ευρώπη που δεν υπολογίζει την ανθρώπινη αξία, αλλά μόνο στην «αξία» της συσσώρευσης του κέρδους και του χρήματος στα χέρια των λίγων και των αγορών.
Το δημοψήφισμα, ακόμη και με προσπάθειες να τεθούν παραπλανητικά ή εκβιαστικά τα ερωτήματα, ακόμη και αν οι πρωταγωνιστές των τηλε-παραθύρων αναλάβουν ακόμη πιο ενεργό ρόλο καθοδήγησης των συνειδήσεων των Ελλήνων, είναι ο μόνος γνήσιος τρόπος να εκφραστεί ο λαός μας. Ας δοθεί η μάχη των προτάσεων και να αποφασίσει εκείνος με ξεκάθαρο τρόπο για την πορεία που θέλει να επιλέξει. Αυτός είναι ο δρόμος. Έτσι ο Έλληνας θα διεκδικήσει την κυριαρχία στον τόπο του.
Το Σύνταγμα προβλέπει τους τρόπους και τις διαδικασίες. Προβλέπει τον αριθμό των βουλευτών που μπορούν να καταθέσουν την πρόταση. Είναι τα δύο πέμπτα. Προβλέπει την πλειοψηφία που μπορεί αποφασίσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Είναι τα τρία πέμπτα. Προβλέπει τον τρόπο που μπορεί να το προκαλέσουν και να το επιβάλλουν οι πολίτες. Είναι ο πατριωτισμός των Ελλήνων.
Στην πραγματική Δημοκρατία, και της αρχαίας Αθήνας που τη δίδαξε και τη διέδωσε, οι σφετεριστές της εξουσίας και της παράδοσης του τόπου σε αλλότρια πολιτικά και κυρίως οικονομικά συμφέροντα, θα ήταν καταδικασμένοι σε βαριά ποινή… Το ελάχιστο θα ήταν ο αυτονόητος εξοστρακισμός… Σήμερα, εκείνοι που στη συνείδηση των Ελλήνων είναι υπόδικοι για βαριά, ατιμωτικά, αδικήματα, συνεχίζουν να δείχνουν το δάκτυλο σε όλους μας, να μας φοβερίζουν και να μας απειλούν, με ακόμη χειρότερη βαρβαρότητα στη ζωή και στην πατρίδα μας…
Ας μιλήσει τώρα ο κυρίαρχος λαός, χωρίς πλαστογράφους «αντιπροσώπους». Χωρίς παγίδες και συναλλαγές.
Ποιος, τελικά, φοβάται, το λαό; Ιδού η πρόκληση και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που αντιπαλεύουν τα μνημόνια. Εκτός κι αν ούτε αυτά θέλουν τη γνήσια έκφραση του λαού, αρκούμενα σε εκλογές που θα αναδείξουν μια δεδομένη κυβέρνηση κι απλά θα αυξήσουν τα δικά τους ποσοστά…
Ας διεκδικήσει ο ίδιος ο λαός το δημοψήφισμα. Μην περιμένει να του το παραχωρήσουν. Κανένα κράτος δεν έδωσε ποτέ τα όπλα του για να το πολεμήσουν…