ΑΡΘΡΟ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Αντιπρόσωποι του λαού ή καταχραστές της εμπιστοσύνης του;
Αποθρασυνθήκατε και ξεχάσατε ότι στον πολίτη χρωστάτε, κύριοι και κυρίες εκπρόσωποι, και δε σας χρωστά...
Κι ότι ουδείς είναι ισόβιος και ανεξέλεγκτος...
Το δημοκρατικό (θεωρητικά πλέον…) πολίτευμά μας λειτουργεί με βάση την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και της αντιπροσωπευτικότητας. Οι πολίτες –ψηφοφόροι επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους, σε όλα τα επίπεδα, και μέσω αυτών, στο όνομα του κυρίαρχου λαού, λαμβάνονται οι αποφάσεις και ασκείται η εξουσία. Με ένα και μόνο κριτήριο. Το δημόσιο συμφέρον που δεν μπορεί παρά να ταυτίζεται με το λαϊκό και το εθνικό.
Σ’ αυτή τη διαδικασία των τελευταίων δεκαετιών πολλοί από τους ψηφοφόρους, καταλύοντας την έννοια του δημοσίου συμφέροντος με βάση το οποίο θα έπρεπε να κάνουν τις επιλογές τους ως μέλη της οργανωμένης κοινότητας, επέλεξαν πρωτίστως να αναδεικνύουν αντιπροσώπους που θα τους εξυπηρετούσαν τα θεμιτά ή αθέμιτα, τα νόμιμα ή τα παράνομα, προσωπικά ή οικογενειακά τους συμφέροντα, σε βάρος των υπόλοιπων μελών της κοινωνίας. Και στη λογική αυτή εκχώρησαν λευκή επιταγή στους αντιπροσώπους, απεριόριστη εξουσία, κι όχι κατ’ ανάθεση αρχή, όπως είναι το πραγματικό νόημα στην αντιπροσωπευτική μας Δημοκρατία. Φυσικά για να λειτουργήσουν έτσι χιλιάδες ή εκατομμύρια ψηφοφόροι δεν υπήρξε κάποια μεταξύ τους συνεννόηση, αλλά μια «εκπαίδευση» από ένα ολοένα και περισσότερο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, τα μέλη του οποίου αναζήτησαν για λογαριασμό τους τη «λευκή επιταγή», για να εδραιώσουν μια εξουσία που τους έδινε πολυεπίπεδο κέρδος και σε αντάλλαγμα αντάμειβαν παράνομα τους ψηφοφόρους που εκχωρούσαν την ανεξέλεγκτη εξουσία. Μια βασική συνέπεια για το αλισβερίσι αυτό ήταν η εξαφάνιση της απαίτησης οι αντιπρόσωποι να είναι άξιοι και ικανοί αντιπρόσωποι, αφού αρκούσε ο βουλευτής, ο νομάρχης ή ο δήμαρχος να είναι απλώς εκείνος που εξυπηρετούσε πιο αποτελεσματικά, κυρίως τα παράνομα … Κι αυτό το κάνει κι ο πιο μέτριος, αρκεί να ξέρει να κάνει την αθέμιτη συναλλαγή…
Έχοντας την απεριόριστη και ανεξέλεγκτη εξουσία, το πολιτικό σύστημα αποθρασύνθηκε. Έφτασε στα όρια της κατάχρησης της εμπιστοσύνης, ακυρώνοντας κάθε στοιχείο της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Τα φαινόμενα γνωστά. Οικονομικά σκάνδαλα ατιμώρητα και βασική στόχευση του αντιπροσώπου όχι η διαχείριση των προβλημάτων για το δημόσιο όφελος, αλλά για το ιδιωτικό. Από την πολιτική κάποτε πέθαιναν στην ψάθα. Πλέον πολλοί στην πολιτική έμπαιναν στην ψάθα για να βγουν στα παλάτια…
Η αποθράσυνση αυτή έκανε γενικό κανόνα το ψέμα στην πολιτική. Την μπαγαποντιά, την κοροϊδία, την απατεωνιά. Καλός πολιτικός – μάθαμε τις τελευταίες δεκαετίες- είναι αυτός που μπορεί να πει το πιο καλό ψέμα και να πείσει όσο το δυνατό περισσότερους ψηφοφόρους. Να κλάψει στις κηδείες, να «συμπαρασταθεί» στον πόνο και να τάξει, να τάξει τα πάντα. Κι αν δεν τα κατάφερνε και μ’ αυτό τον τρόπο, είχε άλλη οδό εξαγοράς συνειδήσεων. Ακόμη και φαγοπότια χιλιάδων ψηφοφόρων επιστρατεύονταν για να εξασφαλιστεί η ψήφος! Κι ο ψηφοφόρος, είτε αναζητώντας ακόμη και την μάταιη ελπίδα είτε επειδή είχε ελαστική συνείδηση, ακολουθούσε και διαρκώς εκχωρούσε περισσότερη και ανεξέλεγκτη εξουσία στον βουλευτή, το νομάρχη ή το δήμαρχό του…
Η βάρβαρη εποχή που ζούμε ανέδειξε ακόμη πιο χαρακτηριστικά αυτές τις συμπεριφορές που περιέγραψα παραπάνω. Αντιπρόσωποι, όχι όλοι φυσικά, αλλά σε όλα τα επίπεδα, που εργάζονται για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους (κάποιος, εκτός των άλλων, κατάφερε με τις υψηλές επαφές και γνωριμίες να κάνει φοιτητή το παιδί του, χωρίς αυτό να έχει περάσει σε κάποιο ΑΕΙ, μεταγράφοντάς το από ιδιωτικό κολλέγιο του εξωτερικού σε σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών...). Ανεξέλεγκτοι. Που δίδουν μόνο λογαριασμό στο κόμμα, κι όχι στον ψηφοφόρο στον οποίο, έστω και με τον συμφεροντολογικό τρόπο επιλογής, χρωστούν ό,τι είναι σήμερα. «Αντιπρόσωποι» που νιώθουν την ανάγκη να ξεχρεώσουν στο κόμμα, για να έχουν και την επόμενη ημέρα τη στήριξη και την εύνοιά του… Στην κρίσιμη ώρα ξέχασαν αυτούς στους οποίους χρωστούν την ανέλιξή τους.
Κι όχι μόνο αυτό. Κάποιοι και κάποιες αποθρασύνθηκαν τόσο πολύ ώστε θεωρούν ότι πρέπει, ας πούμε, να αποφασίζουν το ξεπούλημα της πατρίδας και των ανθρώπων της, αλλά δεν χρωστούν λογαριασμό και εξήγηση σε κανένα… Αποφασίζουν, για παράδειγμα, να στηρίξουν τα μνημόνια και τη συντριβή των Ελλήνων, κι όταν τους ζητούν το λόγο, εκείνοι μπορεί και να σηκώσουν το χέρι να σκαμπιλίσουν! Γιατί, πιθανώς, ξέχασαν ότι αναδείχτηκαν στις θέσεις τους με την προϋπόθεση του υπηρέτη του δημοσίου συμφέροντος και ουδείς υποχρεούται να τους ζει ή να τους χαϊδεύει…
Και κάτι ακόμη για τους τοπικούς αντιπροσώπους διαφόρων επιπέδων. Ας συνειδητοποιήσουν, μέσα στη μακαριότητα (και ματαιότητα) της εξουσία τους, ότι δεν είναι ισόβιοι, αιώνιοι και ανεξέλεγκτοι...
Ας το συνειδητοποιήσουν οι τοπικοί «εκπρόσωποί» μας αυτό… Ας μάθουν οι βουλευτές, οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες, οι κάθε είδους συμβουλάτορες, ότι πρέπει να δίνουν λόγο και λογαριασμό. Κι όχι απλώς να χτυπούν φιλικά τις πλάτες στις προεκλογικές περιόδους. Ούτε αρκεί, για να εξαντληθεί η ευθύνη τους, η παρουσία τους στα μνημόσυνα και τις κηδείες (πλέον στα «ορεινά» των τελετών, αφού είναι αδύνατη η παρουσία τους στην πρώτη σειρά…). Ούτε οι ανώδυνες ερωτήσεις και αναφορές...
Ας συνειδητοποιήσει ότι ουδείς της χρωστά το παραμικρό ειδικά η μαινόμενη τοπική βουλευτής κυρία Μαρία Σκραφνάκη, που δεν δίστασε ακόμη και 16χρονα παιδιά να φοβερίσει μέσα στο ναό της Δημοκρατίας (αχ…) όταν της ζήτησαν εξηγήσεις για την ψήφο της που καταστρέφει το μέλλον τους… Ας δείξει, επιτέλους, μια σεμνότητα. Δεν έκανε δα και ηρωική πράξη ψηφίζοντας την καταστροφή της χώρας και των ανθρώπων… Μην υψώνει το χέρι και τη φωνή… Δεν την τιμά η στάση της…
Ας συνειδητοποιήσει ότι ουδείς της χρωστά το παραμικρό κι ας προσγειωθεί στην πραγματικότητα και η άλλοτε νομάρχης κυρία Βαγγελιώ Σχοιναράκη. Κι ας δείξει επιτέλους σεμνότητα μπροστά σε έναν κόσμο που υποφέρει, την ώρα που εκείνη από τη μια θέση συμβούλου στην άλλη μετακομίζει. Στην αλήθεια ας μην απαντά με στριφνά «ευφυολογήματα», υψώνοντας το δάκτυλο… Ας μην αιτιάται άλλους, όσο κι αν αυτό της ενισχύει τον εγωισμό…
Ο καθένας σ’ αυτόν τον κόσμο πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει τις συνέπειες κάθε επιλογής του. Δεν μπορεί μερικοί και μερικές να έχουν αξίωση να αποτελούν την εξαίρεση… Δεν μπορεί μερικοί και μερικές, που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη ενός ολόκληρου λαού, να θεωρούν ότι αυτός ο λαός έχει την υποχρέωση να σκύβει πάντα τη μέση ή να τους ζει δια βίου… Για άλλα πράγματα σάς επέλεξαν οι πολλοί…
Κάνετε ό,τι κάνετε, δείξτε σεβασμό. Μην προκαλείτε αλαζονικά… Δεν καταλάβατε ότι πλέον η κοινωνία είναι σε πόλεμο με ό,τι σεις εκπροσωπείτε και με καθένα από εσάς χωριστά;
