Το 1834 η Αθήνα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ελλάδας.Από τότε έχουν διαδραματιστεί πολλά και σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της χώρας μας που ξεκινούσαν, σχεδόν πάντοτε από την Αθήνα.
Οι περισσότεροι από τους Έλληνες που ζουν στην επαρχία και ιδιαίτερα στα νησιά πριν λίγες δεκαετίες δεν είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Αθήνα χωρίς να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος, γιατί τότε ούτε τα μέσα συγκοινωνίας ήταν όπως αυτά που βλέπουμε σήμερα ούτε υπήρχε η οικονομική ευχέρεια που βιώναμε ως πρόσφατα.
Οι περισσότεροι πήγαιναν στην Αθήνα για λόγους υγείας αφού δεν υπήρχε στην επαρχία η κατάλληλη ιατρική υποδομή και οι ασθενείς φιλοξενούνταν σε συγγενικά ως επί το πλείστον ή φιλικά σπίτια.
Το ίδιο συνέβαινε για όσους είχαν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν, έπρεπε να πάνε στην Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη. Στην περιφέρεια πανεπιστήμια δεν υπήρχαν.
Οταν άρχισε η δεκαετία του ‘50 τα πράγματα σιγά-σιγά πήραν το δρόμο της ανάπτυξης και η πρωτεύουσα μας να επανέρχεται, όπως και όλη η χώρα μας, σε ρυθμό δημιουργίας.
Δυστυχώς ο ρυθμός ανάπτυξης διεκόπη βίαια από τα γεγονότα του 1967 και του 1974 ως την πολυπόθητη αποκατάσταση της Δημοκρατίας που έφερε την ηρεμία και στην Αθήνα.
Το 1979 με την είσοδο της χώρας μας στην Κοινή Αγορά, άρχισε πάλι η Αθήνα να προσελκύει κυρίως ξένους επισκέπτες, που έφθαναν στην πρωτεύουσα για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους και να επισκεφθούν σαν προσκυνητές τις αρχαιότητες και τα μουσεία μας, τους τόπους που γεννήθηκαν και έζησαν οι μεγάλοι δάσκαλοι της ανθρωπότητας.
Να απολαύσουν τον αττικό ουρανό και το θαυμάσιο κλίμα της Αθήνας αλλά και έχοντας ως ορμητήριο την πρωτεύουσα να επισκεφθούν και άλλες περιοχές της πατρίδας μας.
Ηλθαν ξένοι επενδυτές και άρχισε να αναπτύσσεται ο μαζικός τουρισμός, που αποτέλεσε και αποτελεί τον σημαντικότερο οικονομικό παράγοντα της χώρας μας.
Στην Αθήνα άρχισαν να σκέπτονται σοβαρά για κάποια εκδήλωση με την οποία η πρωτεύουσα μας θα μπορούσε να προβάλει την ιστορική, πολιτιστική και σύγχρονη ταυτότητά της.
Οταν θέλουμε όλοι μαζί μπορούμε και αυτό συνέβη το 200, όταν η χώρα μας, λίγο νωρίτερα, είχε ορισθεί από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να αναλάβει η γενέτειρα χώρα των ολυμπιακών αγώνων τη διοργάνωση τους.
Οι χιλιάδες εθελοντές, όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από πολλά άλλα κράτη, θεώρησαν ότι ήταν τιμή τους να βρεθούν στους ιερούς χώρους των προγόνων μας για να βοηθήσουν με την προσπάθεια τους, τους Έλληνες διοργανωτές να παρουσιάσουν αυτό που ήξεραν, που ήταν ελληνικό σε μια κοινή προσπάθεια Ελλήνων και φίλων μας.
Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία και κατά κοινή ομολογία Ελλήνων και ξένων, αποτέλεσε γεγονός ανεπανάληπτο, για να ακουστεί ξανά το γνωστό: Οταν οι Έλληνες θέλουν, μπορούν.
Δεν ήταν μόνο οι εγκαταστάσεις και οι χώροι όπου έγιναν τα αγωνίσματα. Ουτε η τελετή έναρξης και λήξεως των αγώνων που εντυπωσίασαν και λειτούργησαν τέλεια.
Ηταν το ανθρώπινο συναίσθημα που κυριαρχούσε στην πόλη των Αθηνών. Μια Αθήνα που είχαμε χρόνια να δούμε τόσο όμορφη και νοικοκυρεμένη, καθαρή με πρόθυμους κατοίκους.
Η συμπεριφορά όλων δεν ήταν προσποιητή, ούτε φόρεσαν οι άνθρωποι κάποια μάσκα. Ούτε ευσταθεί η άποψη ότι δεν έπρεπε να γίνουν οι αγώνες, λόγω κόστους στη χώρα μας.
Το λάθος ήταν η έλλειψη προγραμματισμού για την μετά των αγώνων εκμετάλλευση των εγκαταστάσεων.
Οι εντυπώσεις αυτές αποτελούν παρελθόν. Ομως κάνοντας μια σύγκριση του τι συνέβη το 2004 με ό,τι συμβαίνει σχεδόν καθημερινά στην Αθήνα και την πρόσφατη Κυριακή το βράδυ, δημιουργείται ένα έντονο συναίσθημα βαθιάς αδικίας που απογοητεύει κάθε άνθρωπο, κάθε ηλικίας, ιδιαίτερα τους νέους, που αντιλαμβάνονται ότι τα όνειρα τους δεν υπάρχει περίπτωση να πραγματοποιηθούν, βλέπουν το μέλλον τους αβέβαιο, αισθάνονται αβοήθητοι στην ίδια την πατρίδα τους. Οι περισσότεροι νέοι παίρνουν την απόφαση να εγκαταλείψουν τη χώρα μας μήπως μπορέσουν να σταδιοδρομήσουν στη ξενητιά εκεί όπου μετράει η αξία, απαλαγμένοι από κομματικές προκαταλήψεις, που ο χρόνος δεν σπαταλάται σε άσκοπες δραστηριότητες, εκεί όπου το εκπαιδευτικό ίδρυμα, σε όποια βαθμίδα και αν ανήκει θεωρείται χώρος ιερός.
Η Αθήνα μας που αγαπήσαμε και αγαπάμε, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλες πρωτεύουσες, που έχει πολλά να προσφέρει ακόμα, γέμισε συντρίμμια και αποκαϊδια, καταστράφηκαν οικοδομήματα που κτίστηκαν με μεράκι και με υλικά που δεν μπορούν να αποκατασταθούν, όπως θα συνέβαινε σε σύγχρονα οικοδομήματα. Καταστράφηκαν επιχειρήσεις και επιχειρηματίες που είναι αμφίβολο αν θα επανέλθουν στους ίδιους χώρους.
Είχαμε τη φτώχεια μας που δεν μας έφτανε και μπήκαμε σε νέες περιπέτειες.
Η ζημιά που θα προκληθεί στη χώρα μας από γεγονότα όπως τα είδαμε την Κυριακή το βράδυ θα είναι τεράστια.
Σε λίγες εβδομάδες αρχίζει η νέα τουριστική περίοδος. Μας έχουν ήδη εκφράσει τα συναισθήματα τους οι φίλοι μας από την Ευρώπη. Η μόνη ελπίδα που μας μένει είναι ο τουρισμός.
Αν δεν λάβει το κράτος άμεσα μέτρα πρόληψης, όχι καταστολής, παρόμοιων σκηνών χάους σαν αυτές που είδαμε αρκετές φορές στην Αθήνα να τρέπονται σε φυγή από τα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος και όχι μόνο, οι ξένοι επισκέπτες με τις βαλίτσες στο χέρι, τότε θα χάσουμε τον τουρισμό.
(Δυστυχώς σκηνές παρόμοιου κάλλους διαδραματίστηκαν και στο αεροδρόμιο της πόλης μας κατ’ επανάληψη τον περασμένο χρόνο).
Πριν μερικά χρόνια συζητώντας με μερικούς ρομαντικούς φίλους, από τα χρόνια του στρατού, αναφερόμασταν σε μεγάλες πόλεις, πρωτεύουσες του εξωτερικού και είχαμε αποφασίσει ότι η Γαλλία δίχως το Παρίσι δεν θα άξιζε πολλών εγκωμίων, ούτε η Ιταλία χωρίς τη Ρώμη. Νομίζαμε και δεν αλλάξαμε γνώμη ότι και η Αθήνα μας μπορούσε να χαρακτηριστεί το ίδιο σημαντική για όλη τη χώρα μας και να αποτελέσει πόλο έλξεως για επισκέπτες από όλο τον κόσμο αφού έχει προσφέρει πολύ περισσότερα από άλλες πρωτεύουσες και έχει το προνόμιο να είναι και θα είναι είτε το θέλουν οι βόρειοι είτε όχι τον τίτλο της πρώτης ευρωπαΪκής πόλης από την αρχαιότητα.
