Του Μανόλη Καρέλλη

Είναι μερικές μέρες τώρα που έχω μπροστά μου το άρθρο του συνεργάτη της εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” κ. Γρηγόρη Ρουμπάνη (δημοσιεύθηκε με τον προκλητικό τίτλο “Διπλά βιβλία, διπλά ταμεία”).

Μια φράση του με προβλημάτισε έντονα και μου δημιούργησε την ακατανίκητη επιθυμία να αντιδράσω απαντώντας.

Η επίμαχη φράση:

“Πόσοι είναι αυτοί που ανακατεύθηκαν με την πολιτική (προφέρεται όπως το “ανακατεύθηκαν με τα πίτουρα” της γνωστής παιγνιώδους και παροιμιώδους έκφρασης, που τους τρώνε τελικά πανελληνίως μεν οι κότες, παρ’ ημίν δε οι όρνιθες) και δεν πλούτισαν;”

Και η απάντηση όπως την δίνει ο ίδιος ο κ. Γρηγόρης Ρουμπάνης:

“Ελάχιστοι”.

Κατά συνέπεια, αν το άρθρο του τακτικού συνεργάτη της εφημερίδας υπακούει σε λογικούς και συντακτικούς κανόνες, επλούτισαν, περιφρονώντας νόμους και προφήτες, ασφαλώς το 99% των 1386 Ελλήνων βουλευτών και ευρωβουλευτών που εκλέχτηκαν σε μια μόνο περίοδο, την καλούμενη μεταπολιτευτική, στις 12 εθνικές εκλογές και στις 6 ευρωεκλογές που έγιναν στην Ελλάδα, από το 1974 έως σήμερα.

Γιατί εκείνοι οι “ελάχιστοι”, στους οποίους ο κ. Γρηγόρης Ρουμπάνης δίνει, μεγαλόψυχα φερόμενος, “το τεκμήριο της αθωότητας” δεν αντιπροσωπεύουν εννοιολογικώς σύμφωνα με όλα τα ερμηνευτικά λεξικά που επιστράτευσα, περισσότερο από το 1% του συνόλου.

Βαρύτατη, λοιπόν η κατηγορία που ο κ. Γρηγόρης Ρουμπάνης επιχειρεί εναντίον του συνόλου των Ελλήνων πολιτικών - στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε και όσους “ανακατεύθηκαν” με την τοπική Αυτοδιοίκηση, πολιτικούς κι αυτούς εν ευρεία εννοία, κατά την κρατούσα άποψη.

Βαρύτατη αλλά και αθεμελίωτη ταυτόχρονα. Και άκρως επικίνδυνη για το δημοκρατικό μας πολίτευμα, άθλιο, αυτό καθ’ εαυτό, αλλά “το καλύτερο απ’ όλα όσα έχει εφεύρει μέχρι σήμερα η ανθρώπινη διανόηση”, όπως το θέλει η γνωστή ρήση.

Είναι βαρύτατη η κατηγορία γιατί δύσκολα μπορεί να βρεθεί κάτι πιο ταπεινό και πιο “ανακόλουθο” για έναν πολιτικό: να πλουτίσει παράνομα όταν εκείνοι που τον αναδεικνύουν στερούνται και των στοιχειωδών.

Είναι αθεμελίωτη η κατηγορία, όπως αθεμελίωτη ήταν η εγγραφή στο ημερολόγιο εκείνου του παλιού καπετάνιου που κοιμήθηκε για ένα βράδυ στο ξενοδοχείο της Μασαλίας και έτυχε σε χωλό ρεσεψιονίστα και σε αλλήθωρη καμαριέρα: οι Γάλλοι είναι κουτσοί και οι Γαλλίδες αλλήθωρες, ήταν η εγγραφή του.

Δεν πλουτίζουν παράνομα από την πολιτική (που είναι ο ευφημισμός του είναι κλέφτες) οι Ελληνες πολιτικοί, οι περισσότεροι, οι πολλοί περισσότεροι τουλάχιστον.

Και το γνωρίζω αυτό και εξ ιδίας πείρας από τις εγγραφές στη μερίδα μου του υποθηκοφυλακείου, όπου οι πωλήσεις υπερέχουν συντριπτικά της μιας και μόνης αγοράς, του σπιτιού που χρησιμοποιούμε η οικογένειά μου κι εγώ.

Αλλά και από την προσεκτική εποπτεία του χώρου, με την επισήμανση των πάρα πολλών περιπτώσεων πολιτικών που φέρθηκαν τίμια, χωρίς να βουτήξουν στο μέλι τα δάχτυλά των, ούτε να τα φέρουν στο στόμα τους στη συνέχεια για να τα γλείψουν.

Είναι αυτοί όχι απλώς οι περισσότεροι, αλλά εκείνοι που είναι σε θέση να αντιστρέψουν την εικόνα που μας δίνει ο κ. Γρηγόρης Ρουμπάνης.

Δεν μας λέει λοιπόν, την αλήθεια ο αρθρογράφος της εφημερίδας - κι ας είναι η δουλειά του δημοσιογράφου να την τέμνει.

Μπορεί δε αυτή ακριβώς η ψεύτικη κατηγορία εναντίον των πολιτικών και της πολιτικής όταν βρίθει η τάξη των από άτομα που πλουτίζουν παρανόμως, που τα πιάνουν και ότι αυτό που αποκαλούμε πολιτική είναι η παράνομη κομπίνα και ο αμαρτωλός πλουτισμός, να αποβεί βόμβα στα θεμέλια του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Για να μη φανεί αυτό που ισχυρίζομαι ότι είναι αναπόδεικτο ή υπερβολικό, ας θυμηθούμε τι επικαλέσθηκαν οι γραφίδες της δικτατορίας όταν οι συνταγματάρχες επενέβησαν τον Απρίλιο του 1967: ότι αναγκάσθηκαν να συμπεριφερθούν όπως συμπεριφέρθηκαν, ο Παπαδόπουλος και η ελεεινή παρέα του για να μας γλιτώσουν από τους φαύλους, στο σύνολό των, πολιτικούς απ’ όσους πλούτισαν παρανόμως, απ’ όσους τα έπιαναν.

Και “έπιασε” αυτή η επιχειρηματολογία για καμπόσο καιρό, εξασφάλισε την αδράνεια των πολιτών και οδήγησε την άθλια δικτατορία σε μακροημέρευση - και στην κυπριακή τραγωδία για να μην ξεχνάμε την τραγική κατάληξή της.

Προλαβαίνω ένα ερώτημα: δεν υπάρχουν πολιτικοί που πλουτίζουν παράνομα από την πολιτική και που καμαρώνουν με τις ιδιοκτησίες που απόκτησαν με τα υπερπολυτελή αυτοκίνητα με τα οποία περιφέρονται, με τα εξοχικά, με τα πλεούμενα και με τις φανερές και ιδίως τις κρυφές προκλητικές καταθέσεις των;

Και βέβαια υπάρχουν.

Τους γνωρίζουμε ή τους έχουμε ακουστά τουλάχιστον.

Μίλησε γι’ αυτούς πριν καιρό μεγαλοστέλεχος του χώρου του ΠΑΣΟΚ, η κα Βάσω Παπανδρέου, αποκαλώντας τους “αδικαιολογήτως πλουτήσαντες”.

Και υπάρχουν ή θα υπάρξουν σίγουρα και οι ειλικρινείς και άλλων κομματικών χώρων για να μιλήσουν για τα κατορθώματα των δικών των.

Και η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να εντοπίζει αυτούς τους μασκαράδες και να τους βγάζει στο κλαρί - όπως η δουλειά της καλής νοικοκυράς είναι να εξαφανίζει τους ψύλλους από το πάπλωμα και όχι να το καίει εξαιτίας των.

Γίνεται όμως αυτό;

Οχι, στην έκταση τουλάχιστον που θα έπρεπε.

Εχω λόγου χάρη υπόψη μου τη “χτυπητή” παρανομία ενός μεγαλοστελέχους της τοπικής Αυτοδιοίκησης που πιάστηκε με αυθαίρετο αρκετών εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων και την παρανομία του οποίου έκρυψε ο τύπος της περιφέρειάς του αλλά και ο καλούμενος εθνικής εμβέλειας που έτυχε να την πληροφορηθεί.

Ενώ βέβαια αν κάτι τέτοιο συνέβαινε στη Γαλλία ή τη Δανία ή τη Γερμανία, αν δηλαδή έπιαναν δήμαρχο με αυθαίρετο, θα ήταν σαν να έπιαναν τον αρχιεπίσκοπο με επιχειρήσεις εκμετάλλευσης αλλότριας ακολασίας - και δεν θα είχε ούτε μιας ώρας (πολιτικό) βίο...

Υστερόγραφο

Εστειλα το παραπάνω κείμενο στην “Ελευθεροτυπία”, φυσικό αποδέκτη του μιας και αυτή είχε καταχωρήσει το άρθρο του κ. Γρηγόρη Ρουμπάνη.

Η εφημερίδα το δημοσίευσε μεν αλλά με καίριες περικοπές - που προσήγγιζαν τα όρια της λογοκρισίας.

Η, ας την ονομάσουμε έτσι διαχρονικότητα του θέματος, αλλά και η θεμιτή επιθυμία μου να εμφανιστεί το κείμενό μου όπως ήταν και όχι ανασκολοπισμένο με οδήγησαν στο να ζητήσω τη φιλοξενία στην “Πατρίδα”.