Το κίνημα των αγανακτισμένων έχει μετακινηθεί και στις εξέδρες των γηπέδων οπως είδαμε και το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, ωστόσο κανείς δεν είναι σίγουρος πώς θα εξελιχθεί κι αν μέσω των μηνυμάτων των οπαδών θα έρθουν καλύτερες μέρες ή θα ενταθούν τα φαινόμενα βίας.

Τα κοινωνικά και τα πολιτικά μηνύματα στα ελληνικά γήπεδα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο και από τον Οκτώβριο του 2011 και μετά έγιναν συνήθεια. Το θέμα ωστόσο είναι το πώς θα εξελιχθεί αυτή η τάση. Δεν είναι κανείς σίγουρος πως θα συνεχιστούν ήπιες οι διαμαρτυρίες και θα περάσουν στο υποσυνείδητο των πολιτών τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν οι οπαδοί. Σίγουρα, οι ομοιότητες με άλλες χώρες που αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα και που έζησαν υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ είναι πάρα πολλές, σε μερικές όμως περιπτώσεις… τρομάζουν.

Η ιστορία των πολιτικών μηνυμάτων στα γήπεδα μόνο καινούρια, όπως στην Ελλάδα, δεν είναι. Στην Λατινική Αμερική κυρίως, το κίνημα των Barras Bravas είχε αναπτύξει έντονο πολιτικό λόγο και μέσα από τα συνθήματα, τα πανό και τις φωνές στα γήπεδα φρόντιζε κάθε φορά να στέλνει το μήνυμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Ειδικότερα τις δεκαετίες του ʼ60 και του ʼ70, όταν και στις χώρες αυτές την ηγεσία είχαν στρατιωτικά καθεστώτα, η δράση των οργανωμένων «Barras Bravas», ήταν αξιοσημείωτη και σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα… ενοχλητική για την κάθε χούντα.

Έκτοτε, στα γήπεδα της Αργεντινής, αλλά και του κόσμου γενικότερα, ήταν πολλές οι φορές που στάλθηκαν μηνύματα.

Όσο και να αντέδρασε ο κόσμος, στο δρόμο και στα γήπεδα, η Αργεντινή δεν απέφυγε την εμπλοκή του ΔΝΤ στα δημοσιονομικά και οικονομικά της δεδομένα. Η χώρα δεν γλίτωσε την εξαθλίωση και την χρεοκοπία με αποτέλεσμα να υπάρξουν φαινόμενα εξαθλίωσης ενός μεγάλου ποσοστού των πολιτών της και πρωτοφανούς αποδόμησης του κοινωνικού της ιστού.

Έτσι, φαινόμενα βίας και χουλιγκανισμού, τα οποία προϋπήρχαν παρά την πολιτικοποιημένη παρουσία των «Barras Bravas», δεν άργησαν να ενταθούν. Σήμερα, καμία σχέση δεν έχει η δράση τους με την αξιοθαύμαστη δράση τους στα χρόνια του «Τσε». Με τον έλεγχο των εισιτηρίων στα γήπεδα, των θέσεων πάρκινγκ έξω από αυτά, των θέσεων για τους μικροπωλητές, μερικές φορές έχουν λόγο ακόμα και σε πωλήσεις ή αγορές παικτών, έχουν γίνει η… μαφία του ποδοσφαίρου και σε καμία περίπτωση δεν προκαλούν το θαυμασμό, εκτός αν είναι κανείς ένας νέος που έχει μοναδική διέξοδό του μια Κυριακή στο «Μπομπονέρα» για να δει το λάβαρο της Μπόκα να ανεμίζει…

Στην Ελλάδα το πρόβλημα της βίας είναι άλυτο και ιδιαίτερα σοβαρό. Πρόσφατα, ο ίδιος ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος, εξέφρασε το φόβο του να μην γίνουμε… Αίγυπτος. Κι εκεί τα αιματηρά επεισόδια, που κόστισαν τη ζωή δεκάδων ανθρώπων σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, είχαν πάρει πολιτική προέκταση όπως αποδείχθηκε. Η πολιτικοποίηση των οπαδών πάντως, ευτυχώς για την ώρα, δείχνει να είναι στη σωστή κατεύθυνση.

Τα μηνύματα είναι κοινά, οι οπαδοί δείχνουν διάθεση συσπείρωσης και δεν έχουν αναφερθεί περιστατικά κόντρας λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Η πορεία της κοινωνίας θα είναι σίγουρα κι αυτή που θα καθορίσει και την πορεία των «αγανακτισμένων» των γηπέδων. Ελπίδα όλων είναι τα κοινωνικά μηνύματα των οπαδών να αποτελέσουν εφαλτήριο για ένα καλύτερο αύριο κι όχι την αρχή μιας πρωτοφανούς αποδόμησης που θα πλήξει πρώτα την κοινωνία και στη συνέχεια τα υπόλοιπα κομμάτια του ιστού της όπως το ποδόσφαιρο…

Αντώνης Παπουτσάκης