Έρωτας και θάνατος που είναι αδύνατο να αποφευχθούν, σε ευχάριστες πλην συμβατικές ταινίες.

ΕΡΩΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

THE VOW

Σκην.: Μάικλ Σάκσι

Πρωτ.: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Τσάνινγκ Τέιτουμ, Τζέσικα Λανγκ, Σαμ Νιλ

Η Πέιτζ κι ο Λίο είναι ένα νέο πολύ ερωτευμένο παντρεμένο ζευγάρι που έχει μόλις βγει από τον κινηματογράφο, κι απολαμβάνει μια ρομαντική στιγμή μέσα στο αμάξι του, όταν τους χτυπάει από πίσω ένα φορτηγό, αφήνοντας την Πέιτζ τραυματισμένη στο κεφάλι. Όταν συνέρχεται, η πρόσφατη μνήμη της έχει σβήσει, με αποτέλεσμα ο Λίο να πρέπει να προσπαθήσει να την κάνει να τον ερωτευτεί από την αρχή.

Παλιομοδίτικη, συμβατική, αλλά με μια έξυπνη κεντρική ιδέα εμπνευσμένη από πραγματική ιστορία, που εκτελείται χωρίς υπερβολές, παραμένοντας προσγειωμένα ρομαντική. Ένα ιδανικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, ο ευαίσθητα αρρενωπός Τέιτουμ και η πάντα γλυκύτατη πανέμορφη ΜακΑνταμς, κι ένα σενάριο που τους οδηγεί στην ένωση με μοιραίο τρόπο, όχι όμως αμιγώς συμπτωματικά όπως συνηθίζεται, αλλά πάνω σε μια συναισθηματική τροχιά που ριζώνει τη σχέση στην προσωπικότητα της Πέιτζ, η οποία αποτελεί και το διακύβευμα της πλοκής.

Προκειμένου να εντείνει την κρισιμότητά του, το σενάριο δημιουργεί έναν έξυπνο δυισμό στον χαρακτήρα της Πέιτζ, από τη μία συμβατική μεγαλοαστή κι από την άλλη ανήσυχο καλλιτεχνικό πνεύμα, φορτίζοντας καθεμία απ’ αυτές με διαφορετική αξία και λειτουργία μέσα στην ιστορία. Ο Λίο ερωτεύεται τη μία πλευρά απ’ αυτές, ενώ η αμνησία επιστρέφει την Πέιτζ στην άλλη, από την οποία ο Λίο πρέπει να την ανακτήσει. Το γεγονός ότι η επαναφορά στον “καλό” χαρακτήρα της δεν επιτυγχάνεται από τον Λίο αλλά προκύπτει ως φυσική εσωτερική παρόρμηση της Πέιτζ, υπογραμμίζει τον μοιραίο χαρακτήρα της σχέσης, αλλά αφού προηγουμένως αυτή έχει προκύψει ως μια αμετάκλητη τάση της Πέιτζ που εκφράζει την ελευθερία και την αντι-συμβατικότητα του χαρακτήρα της, έκφραση της οποίας είναι η επιλογή του Λίο έναντι του Τζέρεμι, και η τελική επανεκκίνηση της σχέσης τους.



ONE FOR THE MONEY

Σκην.: Τζούλι Αν Ρόμπινσον

Πρωτ.: Κάθριν Χάιγκλ, Τζέισον Ο Μάρα, Ντάνιελ Σουνιάτα, Τζον Λεγκουιζάμο, Ντέμπι Ρέινολντς

Η Στέφανι είναι μόλις απολυμένη και προκειμένου να κερδίσει μερικά γρήγορα χρήματα, πιάνει δουλειά σ’ ένα γραφείο κυνηγών επικηρυγμένων, και αναλαμβάνει να προσαγάγει στη δικαιοσύνη έναν αστυνομικό που κατηγορείται για φόνο, και ο οποίος συμπτωματικά αποτελεί γι’ αυτήν ερωτικό απωθημένο από τα παιδικά της χρόνια.

Όπως και η ΜακΑνταμς από πάνω, η Χάιγκλ είναι από τις πιο συμπαθείς και ταλαντούχες πρωταγωνίστριες των σημερινών ρομαντικών ταινιών, κομεντί, κωμωδιών και μελοδραμάτων. Εδώ πρωταγωνιστεί σ’ αυτή την απλώς ευχάριστη διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Τζάνετ Εβάνοβιτς, που όμως υποφέρει από κακό τάιμινγκ, αφού ακριβώς πριν από έναν χρόνο είχε κυκλοφορήσει το «The bounty hunter» του Άντι Τέναντ με τη Τζένιφερ Άνιστον και τον Τζέραρντ Μπάτλερ, με την οποία η ταινία της Χάιγκλ μοιράζεται την ίδια κεντρική σεναριακή ιδέα αλλά και το είδος που ακολουθεί, αφού κι αυτή εδώ είναι μια κωμωδία δράσης με πλήθος περιστατικών που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωση και την τελική συνύπαρξη των πρωταγωνιστών, έστω κι αν αυτός ο κίνδυνος δεν είναι ποτέ ιδιαιτέρως πειστικός. Ακόμη και η επιλογή ενός κέλτη -συγκεκριμένα, ιρλανδού- πρωταγωνιστή όπως ο Ο Μάρα, παραπέμπει στον παρόμοιας καταγωγής -σκοτσέζο- Μπάτλερ. Συνεπώς, μέσα στη συμβατικότητά της η ταινία διαθέτει όλα τα κατάλληλα συστατικά (συμπαθές καστ, ρυθμό, κέφι, πλούσια πλοκή), και συνεπώς είτε θα την αναζητήσει κανείς επειδή του αρέσει το είδος, είτε θα την αποφύγει επειδή δεν ενδιαφέρεται για κάτι που έχει ξαναδεί.





H ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ

THE WOMAN IN BLACK

Σκην.: Τζέιμς Γουότκινς

Πρωτ.: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Τζάνετ ΜακΤιρ, Κιάραν Χιντς

Ο Άρθουρ Κιπς είναι ένας νεαρός δικηγόρος στο Λονδίνο των αρχών του 20ου αιώνα, ο οποίος στέλνεται σ’ ένα χωριό για να τακτοποιήσει τις διαδικασίες κληρονομιάς μιας νεκρής πλούσιας γυναίκας. Φτάνοντας στο χωριό, ανακαλύπτει ότι πολλά μικρά παιδιά έχουν πεθάνει κατά καιρούς, και τελικά θ’ ανακαλύψει ένα φριχτό μυστικό από το οποίο θα κινδυνέψει και ο ίδιος.

Σ’ αυτή την ταινία τρόμου που αποτελεί διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Σούζαν Χιλ, η φυσιογνωμία του μπορεί να έχει αλλάξει αισθητά, αλλά δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι αρκετά ώριμη ώστε να επιτρέψει στον ακόμη 22χρονο Ράντκλιφ να πείσει σαν δικηγόρος και πατέρας. Υποκριτικά πάντως, το φιλμ βεβαιώνει ότι ο πρωταγωνιστής διαθέτει αρκετό ταλέντο για ν’ αποδεσμευτεί από την εικόνα του Χάρι Πότερ, και ίσως η επιλογή του να πρωταγωνιστήσει σ’ ένα θρίλερ αμέσως μετά το τέλος της δημοφιλούς -προσανατολισμένης κυρίως στο παιδικό/νεανικό κοινό-σειράς, θα μπορούσε να ιδωθεί σαν το πρώτο βήμα σε μια τέτοια στρατηγική διεύρυνσης ρεπερτορίου και κινηματογραφικής εικόνας. Εδώ καταφέρνει να αποδώσει εύστοχα τη θλίψη και την ανησυχία του χαρακτήρα, αντιστοίχως για την απώλεια της γυναίκας του και την προσπάθεια να συντηρήσει τον γιο του, αναλαμβάνοντας την υπόθεση στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει το μέλλον του παιδιού του- μοναδικό του εναπομείναν κίνητρο για ζωή.

Το πρόβλημα είναι ότι το σενάριο δεν του δίνει αρκετά περισσότερα πράγματα να κάνει, αφού η πλοκή ουσιαστικά στήνεται σαν ένα θεματικό πάρκο τρόμου που θα μπορούσε να τιτλοφορείται Το Στοιχειωμένο Σπίτι, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της εκτυλίσσεται μέσα στην έπαυλη, η οποία με κάθε ευκαιρία τρομάζει τον ήρωα και μαζί του τον θεατή, οδηγώντας και τους δύο στη λύση του μυστηρίου, δυστυχώς τον θεατή αρκετά νωρίτερα από τον ήρωα. Υποβλητική φωτογραφία και ατμοσφαιρικός σχεδιασμός παραγωγής, συμβατικά αλλά λειτουργικά, συγκροτούν ένα θρίλερ εύκολο και προβλέψιμο, χωρίς να μπορεί να εκμεταλλευτεί ούτε την αγωνία για την οποία προδιαθέτει (π.χ. η διορία της άφιξης του γιου του Άρθουρ), παρέχοντας τουλάχιστον μια κατάληξη ενδιαφέρουσα λόγω της πεσιμιστικής έκπληξης που επιφυλάσσει και της θλιβερής γεύσης που αφήνει.