Σκανδιναβοί σκηνοθετούν στο Χόλιγουντ με μέτρια αποτελέσματα.

ΣΤΕΝΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ
MAN ON A LEDGE
Σκην.: Άσγκερ Λετ
Πρωτ.: Σαμ Γουόρδινγκτον, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Τζέιμι Μπελ, Εντ Χάρις, Τζενέσις Ροντρίγκεζ, Έντουαρντ Μπερνς
Ο Νικ είναι ένας πρώην αστυνομικός που καταδικάστηκε για την υποτιθέμενη κλοπή ενός διαμαντιού αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, ιδιοκτησίας ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Νέας Υόρκης. Ο Νικ όμως είναι αποφασισμένος ν’ αποδείξει την αθωότητά του, κι έτσι στήνει ένα περίτεχνο σχέδιο που το ξεκινάει απειλώντας να πέσει από το περβάζι ενός πολυώροφου ξενοδοχείου στο κέντρο του Μανχάταν.
Μια πρόσφορη σεναριακή ιδέα και αξιόπιστοι πρωταγωνιστές, παραμένουν αναξιοποίητοι από τον ολιγαρκή σκηνοθετικό χειρισμό χωρίς έμπνευση, του δανού Λετ, γιου του σπουδαίου Γιόργκεν Λετ. Τα παραδείγματα αφθονούν: ενώ ο Χάρις είναι απολαυστικός ως κακός Ινγκλάντερ με τη σχεδόν αποστεωμένη του όψη και την ισορροπημένη του μοχθηρία που παίζεται εντελώς στα σοβαρά, η κινηματογράφηση του χαρακτήρα στερείται μεγαλείο και επιβολή, αφού εξαρχής μάς συστήνεται απότομα και αφήνεται με σεναριακή ευκολία ευάλωτος στο σχέδιο του Νικ (π.χ. πώς γίνεται να μην έχει δίπλα του σωματοφύλακα παρά μόνο την ενοχλητική και σεναριακά άχρηστη γραμματέα;). Επίσης, το γεγονός ότι τα μυστικά του σχεδίου είναι ήδη γνωστά από το τρέιλερ αλλά κι ότι η πλοκή μέσω του καδραρίσματος, του μοντάζ ή της μουσικής δεν κάνει σημαντική προσπάθεια να σηματοδοτήσει τις επιμέρους εκπλήξεις της, αφήνουν την υπόθεση πλαδαρή και προβλέψιμη, ενώ ο ερασιτεχνισμός της ληστείας δημιουργεί περιστασιακή αγωνία, όμως γενικά απλώς προδίδει την έλλειψη σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας. Εκτός από τα εντυπωσιακά αλλά αναμενόμενα πλάνα ‘ιλίγγου’, ο σκηνοθέτης αδυνατεί να προσδώσει στην ιστορία του την αίσθηση του επείγοντος που μοιάζει απαραίτητη, πόσο μάλλον όταν το σενάριο δεν έχει καταφέρει να δώσει συναρπαστικούς χαρακτήρες εξαρχής.

UNDERWORLD:
Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ (3D)
UNDERWORLD:
AWAKENING (3D)
Σκην.: Μονς Μόρλιντ, Μπιόρν Στάιν
Πρωτ.: Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Μάικλ Ίλυ, Στίβεν Ρία, Τσαρλς Ντανς, Θίο Τζέιμς, Κρις Χόλντεν-Ριντ
Η βρικόλακας Σελίν αυτή τη φορά δραπετεύει από την ‘κατάψυξη’ στην οποία την είχαν αφήσει οι άνθρωποι και προσπαθεί ν’ αποτρέψει τα σχέδια ενός επιστήμονα που επιχειρεί να ενδυναμώσει το γένος των λυκανθρώπων, με καταστροφικές συνέπειες για τους βρικόλακες και τη Γη.
Τέταρτη προσθήκη στη γνωστή σειρά περιπετειών φαντασίας που ξεκίνησε το 2003 (Λεν Γουάισμαν) και συνεχίστηκε το 2006 («Evolution», Λεν Γουάισμαν) και το 2009 («Rise of the Lycans», Πάτρικ Τατόπουλος). Στα χέρια των δύο σουηδών σκηνοθετών, ο φετινός τίτλος είναι ακόμα μία αδιάφορη, κοινότοπη, διεκπεραιωτική προσθήκη σε μια σειρά που ούτως ή άλλως συνορεύει με τα b-movies, από τα οποία αν εξαιρείται, είναι απλώς και μόνο χάρη στα λίγο υψηλότερα τεχνικά της στάνταρ, όπως τα εφέ, το μοντάζ, και στη φετινή περίπτωση η τρισδιάστατη κινηματογράφηση. Η μόνη λειτουργία της πλοκής είναι να προσφέρει τις απαραίτητες αφορμές για μάχες σώμα με σώμα, ακροβατικά και άφθονους πυροβολισμούς, συνθέσεις όμως που εκτελούνται χωρίς ευρηματικότητα ή πρωτοτυπία οπότε καταλήγουν απλώς ένας εκκωφαντικός σωρός από σκηνές δράσης συνδεδεμένες χωρίς τη συναισθηματική εμπλοκή και την κρισιμότητα του διακυβεύματος που θα περίμενε κανείς να δημιουργεί η μητρική σχέση της Σελίν με την κόρη της.