Παρουσιάζεται το νέο βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη για την κρίση, την Ελλάδα, τον άνθρωπο, την αριστερά και την Τέχνη
Το νέο βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» παρουσιάζεται σήμερα στο Πολύκεντρο Νεολαίας του Δήμου Ηρακλείου, στην οδό Ανδρόγεω.
Η παρουσίαση είναι προγραμματισμένο να αρχίσει στις 7.30 το απόγευμα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο πρώην πρόεδρος της Σχολής Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου, καθηγητής Γιάγκος Ανδρεάδης, και ο δημοσιογράφος Αλέκος Ανδρικάκης.
Αποσπάσματα από κείμενα του βιβλίου θα διαβάσει ο σκηνοθέτης Γιώργος Αντωνάκης.
Την παρουσίαση θα συντονίσει, αλλά και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο, ο φιλόλογος και κριτικός τέχνης Ζαχαρίας Κατσακός.
Στο βιβλίο της συγγραφέως περιγράφονται με τρόπο γλαφυρό και ιδιαίτερα περιγραφικό ζητήματα όπως οι εξωοικοινομικές όψεις της κρίσης, οι επιδράσεις της στην κοινωνία, τη δημοκρατία, την τέχνη και τον πολιτισμό, ο βάναυσος μετασχηματισμός της κοινωνίας και οι «θυσίες» στο βωμό της κρίσης, ο ρώσικος μοντερνισμός και η καλλιτεχνική πρωτοπορία στη σφαίρα της δημιουργικής συνάντησης ιστορίας, κόσμου, τέχνης και πολιτικής.
Αναφορές υπάρχουν παράλληλα στην Οκτωβριανή Επανάσταση, στην περίοδο μετά το Μάιο του 1968, καθώς και στην σχέση της αριστεράς με τη μετανεωτερικότητα.
Το βιβλίο μπερδεύει με τρόπο δημιουργικό ζητήματα τέχνης πολιτισμού και πολιτικής, με έναν τρόπο γραφής που να συνάδει όχι σε «ειδικούς αναλυτές», αλλά σε «καλλιτέχνες της πράξης», σκεπτόμενους και αγωνιζόμενους ανθρώπους.
Ιστορία, πολιτισμός, τέχνη και πολιτική περιστρέφονται γύρω από το κεντρικό ερώτημα του αν μπορεί να υπάρξει αριστερά ή και πολιτισμένη κοινωνία στο μέλλον, χωρίς μια πολιτιστική επανάσταση του σήμερα.
Γεννιέται το ερώτημα του αν στη σύγχρονη σκοτεινή εποχή, πριν απ’ όλους τους άλλους εμείς στην Ελλάδα, μπορούμε να βρεθούμε πίσω από τη γραμμή πάλης που πρόταξαν οι εξαθλιωμένες εργάτριες ιματισμού στο Λόρενς της Μασαχουσέτης ένα αιώνα πριν με την απαίτηση «θέλουμε ψωμί, αλλά θέλουμε και τριαντάφυλλα».
Στο πλαίσιο της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας ανάλυσης τίθενται παράλλληλα ως προϊόντα προβληματισμού τα ερωτήματα που θέτει ο Μπρεχτ, για την αντίληψη περί του διδακτικού στοιχείου στα έργα του, για τη συμβολή του θεάτρου και του κινηματογράφου στην κοινωνική αλλαγή, αλλά και γενικότερα ερωτήματα για το αν ο άνθρωπος τελικά μπορεί να συλλάβει τον εαυτό του, ως δρων κοινωνικό υποκείμενο σε μια μεταδιάσταση πολιτιστικής ενεργοποίησης και της αριστεράς.
