Αναζητώντας από το αρχείο κάποια στοιχεία για το ξεκίνημα της περσινής χρονιάς για τον ΟΦΗ σταμάτησα πάνω στο φύλλο της 29ης Δεκεμβρίου 2010 στο οποίο η “Π” παρουσίαζε ένα θέμα γύρω από την οικονομική κατάσταση του ΟΦΗ.
Το μάτι μου έπεσε πάνω σε αυτό το ρεπορτάζ καθώς όλες οι αναφορές και οι τίτλοι δεν διέφεραν καθόλου από την σημερινή πραγματικότητα που βιώνει η ομάδα σε αυτό το κομμάτι. Σκέφτηκα πως αν παίρναμε αυτούσιο το θέμα αυτό και το παρουσιάζαμε σήμερα ουδείς θα αντιλαμβανόταν ότι είχε γραφτεί πριν από ένα χρόνο. Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι στον ΟΦΗ ζούμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με την ομάδα την μέρα της μαρμότας όπου όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.
Πέρασαν 370 μέρες από εκείνο το δημοσίευμα κι όμως ουσιαστικά τίποτα δεν άλλαξε πλην της παραίτησης της διοίκησης και της εξέλιξης που προέκυψε με την κατάληξη της ομάδας στην λύση του Πρωτοδικείου. Επί της ουσίας, ωστόσο, στο οικονομικό, η κατάσταση παραμένει ίδια και χειρότερη. Και τότε ο Μαχλάς μέσα από την Γενική Συνέλευση καλούσε τους πάντες για βοήθεια, αλλά απευθυνόταν σε ώτα μη ακουόντων. Και τότε τα ίδια άτομα έδιναν το παρόν, ενώ οι επενδυτές απουσίαζαν. Ακούγαμε ότι θα γίνει η αύξηση του Μετοχικού Κεφαλαίου και ακόμα την περιμένουμε. Το μόνο που είναι διαφορετικό πλέον είναι το ύψος του χρέους, το οποίο αντί να μειώνεται παίρνει την ανηφόρα και από τα 7 εκ. ευρώ που ήταν πέρυσι έχουν ανέλθει φέτος γύρω στα 10. εκ. ευρώ. Κι όλα αυτά γιατί από τη μια η διοίκηση σκορπούσε χρήματα χωρίς να έχει για να ανεβάσει την ομάδα την ίδια ώρα που τα έσοδα ήταν πενιχρά και οι πόροι μηδαμινοί. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο καθώς τα χρέη έφεραν καθυστερήσεις στις πληρωμές κι αυτές με τη σειρά τους οδήγησαν σε νέες προσφυγές.
Οι τελευταίες εξελίξεις μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο το πρόβλημα γιατί η διοίκηση Πρωτοδικείου ήταν το τελευταίο που χρειαζόταν αυτή την στιγμή η ομάδα. Ο ΟΦΗ έχει ανάγκη από ισχυρά φάρμακα και κάποιοι προσπαθούν να τον κάνουν καλά με…ασπιρίνη. Το δρόμο αυτό τον ακολούθησε και πριν από επτά χρόνια και όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων δεν είχε κανένα αποτέλεσμα καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται και ο ΟΦΗ επιστρέφει στο σημείο μηδέν. Όσοι εμπνεύστηκαν αυτή τη λύση, αν δεν έχουν κάτι άλλο στο μυαλό τους, είναι τουλάχιστον αφελείς. Το Πρωτοδικείο δεν είναι πανάκεια όπως πάνε ορισμένοι να πείσουν τον κόσμο, εκτός κι αν θεωρούν ότι λειτουργεί σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλένει αμαρτίες του παρελθόντος. Ο ΟΦΗ έχει ανάγκη από οικονομική στήριξη και αυτή, δυστυχώς, δεν την είχε ούτε από την απερχόμενη διοίκηση πόσο δε μάλλον από την διοίκηση του Πρωτοδικείου.
Ο ΟΦΗ συνεχίζει να μοιάζει με μια κινητή βόμβα η οποία μέχρι στιγμής αλλάζει συνεχώς χέρια αλλά δεν βρίσκεται κανείς να την απασφαλίσει και αν σκάσει δεν θα πάρει μαζί της μόνο αυτό που την κρατάει, αλλά και πάρα πολλούς που βρίσκονται γύρω από αυτήν. Ας αναλάβουν λοιπόν όλοι τις ευθύνες τους και οι από μέσα και οι απ` έξω πριν είναι αργά κι ας κάνουν αυτό που επιβάλει το συμφέρον της ομάδας κι όχι το δικό τους. Μπουχτίσαμε πια από σωτήρες…
Νίκος Μαρκάκης
