Ο Εποχούμενος Περιπατητής, ανταποκρινόμενος σε αίτημα του Αϊ Βασίλη, δέχτηκε να συμμετέχει, ως συνοδηγός στο έλκηθρο, στο ανά τον κόσμο δωροκομιστικό του δρομολόγιο. Με την ευκαιρία αυτή… «πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω». Γιατί, αλλιώς βλέπουμε τα πράγματα, τηλεοπτικώς και διαφορετικά εκ του σύνεγγυς. Η αποδοχή της δελεαστικής αυτής πρόσκλησης είχε βαθύτερο σκοπό, ως προς το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, μετά την επάνοδο, επειδή: «Το να επιστρέφεις εκεί από όπου ξεκίνησες δεν είναι το ίδιο με το να μην έχεις φύγει ποτέ.»

Παρά το βιαστικό του χαρακτήρα της περιοδείας (και σ’ αυτό έχει απόλυτο δίκιο ο Αϊ Βασίλης), ο Εποχ. Περιπατητής είχε την ευκαιρία να κάμει τις δικές του προσωπικές και μάλλον ευχάριστες διαπιστώσεις…

Με λίγα λόγια, δεν είμαστε στη δραματική κατάσταση που βρίσκονται οι κάτοικοι σε αρκετές άλλες χώρες –…ακόμη! Ίσως, εμείς οι ίδιοι –πρωτίστως- να δρομολογοόυμε «φιλότιμα» μια τέτοια δυσάρεστη εξέλιξη, με τη βοήθεια των «ικανών» πολιτικών που μας κυβερνούν και που θα μας κυβερνήσουν. Κυρίως, όμως, διαπίστωσε ότι το πρόβλημα της χώρας είναι μάλλον κοινωνικό και δευτερευόντως οικονομικό και πολιτικό. Συμφωνεί, όλο και περισσότερο, ότι επείγει ν’ αλλάξουν νοοτροπίες δεκαετιών, διότι δεν εξηγείται το γιατί ενώ εμφανιζόμαστε ως γνώστες της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει, τα κρατικά έξοδα να αυξάνονται και οι εισπράξεις να ελαττώνονται !!! Δηλ. αντί να τείνουμε, έστω, προς το στόχο για τη σωτηρία μας, αντιθέτως, απομακρυνόμαστε. Οπότε ; ; ;

Πάνω στο έλκηθρο και ελλείψει της απαγόρευσης που ισχύει για όλες τις άλλες πτήσεις, ο Εποχ. Περιπατητής, μην έχοντας το κινητό του απενεργοποιημένο, έλαβε το παρακάτω SMS, που φαίνεται να αναμεταδόθηκε άπειρες φορές –λόγω των εορτών- στη χώρα μας:

Ο Αϊ Βασίλης, έμαθα, δεν έρχεται εν τέλει!

Είναι παλιό το έλκηθρο και ακριβά τα τέλη.

Δώρα, λοιπόν, μην ψάχνετε νε βρείτε μες το τζάκι…

Τα έκλεψε η Τρόϊκα, μαζί με το Γιωργάκη!... κ.λπ.

Οι φόβοι του Εποχ. Περιπατητή περί ασφαλούς πτήσεως μετριάστηκαν, όταν ο Αϊ Βασίλης τον διαβεβαίωσε ότι το έλκηθρο, μόλις πριν τη φετινή του πτήση, είχε περάσει από το ΚΤΕΟ του Ροβανιέμι, της Λαπωνίας και ότι και εκεί, στη μακρινή γωνιά της Φινλανδίας, τηρούνται απαρεγκλήτως οι νόμοι και οι αυστηροί κανονισμοί της βόρειας αυτής χώρας.

Ζήτησε, μάλιστα, ευγενικά από τον Περιπατητή, ν’ αφήσει τη χώρα μας τελευταία, ώστε με την ευκαιρία της στάσης για την αποβίβασή του, να πραγματοποιήσει και μια επιλεκτική –έστω- πτήση και διανομή δώρων, κυρίως σε οικίες εφοπλιστών και στα «καινούρια» τα τζάκια, μια που αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα της ανέχειας και της οικονομικής δυσπραγίας –αίτημα, που έγινε, συγκαταβατικά, αποδεκτό!

Ο λαός μας, ένας λαός παρορμητικός, που δύσκολα «μαθαίνει» και εύκολα ξεχνά, χρειάζεται ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί. Και τούτο, γιατί σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά και σε ατομικό, τα αντανακλαστικά του πολίτη εστιάζονται όχι στο να ακολουθεί και να υπακούει τους νόμους (αυτό οφείλεται στο «υπερήφανον» του χαρακτήρα του νεοέλληνα), αλλά πώς θα ανακαλύψει το κατάλληλο «παράθυρο», ώστε ο νόμος να ισχύει για όλους… εκτός από αυτόν τον ίδιο!!! Επειδή, όμως, η επιλεκτική ελαστικότητα στη συνείδηση, πολλές φορές καταλήγει να εμφανίζεται και ως προσαρμοστικότητα, υπάρχει ελπίδα ότι και σ’ αυτή τη συγκυρία, στο μέλλον θα έχουμε μια θετική εξέλιξη. Στο κάτω – κάτω, δεν είναι άλλοι λαοί (που έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση) καλύτερη από εμάς. Ακούγεται πολύ… ελληνικό; Μακάρι!

Με την ευκαιρία της έναρξης του Νέου Έτους (που για να έχουμε τα νώτα μας ασφαλή, είναι και δίσεκτο), είναι σκόπιμο να μην εστιάσουμε μόνο σε όλα τα δυσάρεστα και στα αρνητικά, αλλά να πάρουμε και μια ανθρώπινη γεύση των εορτών από το σύντομο διήγημα του Παύλου Νιρβάνα (Πέτρος Αποστολίδης, 1866 -1938), με τίτλο, «Το φλουρί του φτωχού». Τώρα, αν στη θέση του φτωχού βάλουμε το λαό και τη χώρα μας, οι περαιτέρω αντιστοιχίσεις, επαφίενται στον… πατριωτισμό του καθενός από μας…

«Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας, που μου έπεσε, βγήκε μοιρασμένο. Ήταν αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή αγγλική λίρα. Πως έρχονται τα πράματα καμιά φορά!

Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε σαν να θυμήθηκε κάτι.

- Ξεχάσαμε, είπε, το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ‘ρθει ύστερα από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα κι ύστερα θ’ αρχίσω τα κομμάτια των παιδιών. Πρώτα ο φτωχός. Κατέβασε το μαχαίρι και είπε:

- Του φτωχού.

Έπειτα θα ερχόταν το δικό μου κομμάτι, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα παιδιά.

Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, για να κόψει το δικό μου, το χρυσό φλουρί κύλησε στο τραπεζομάντιλο. Το κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο κι ο πατέρας όλους μας.

-Ποιανού είναι τώρα το φλουρί; είπε η μητέρα μου. Του φτωχού ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου.

Η καημένη η μητέρα! Το είχε καημό να πέσει σ’ εμένα.

-Ούτε του φτωχού είναι, είπε ο πατέρας μου, ούτε του Πέτρου. Το σωστό - σωστό. Το φλουρί μοιράστηκε. Ήταν ανάμεσα στα δυο κομμάτια. Καθώς τα χώρισα με το μαχαίρι, έπεσε κάτω. Το μισό λοιπόν είναι του φτωχού, το μισό του Πέτρου.

- Και τι θα γίνει τώρα; ρώτησε στενοχωρημένη η μητέρα μου.

- Τί θα γίνει;... Συλλογιζόμαστε κι εμείς.

- Μην πονοκεφαλάτε, είπε ο πατέρας. Άνοιξε το πορτοφολάκι του, έβγαλε από μέσα δυο μισές χρυσές λίρες (το χρυσάφι δεν είχε κρυφτεί ακόμα) και τις ακούμπησε στο τραπέζι.

- Να, τι θα γίνει. Αυτή φυλάξτε τη, να τη δώσετε στον πρώτο ζητιάνο, που θα χτυπήσει την πόρτα μας. Είναι η τύχη του. Η άλλη μισή είναι του Πέτρου… Και μου την έδωσε.

- Καλορίζικη! Και του χρόνου, παιδί μου! Είσαι ευχαριστημένος;

Ήμουν και με το παραπάνω. Η ιδέα μάλιστα πως είχα συντροφέψει με το φτωχό με διασκέδαζε.

- Θα του τη δώσω εγώ με το χέρι μου, είπα και γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου.

Τα άλλα παιδιά με πείραζαν. Ο σύντροφος του φτωχού... Μονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Εκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε:

—Μπράβο σου! Είσαι καλό παιδί.

Το άλλο πρωί, μόλις ξυπνήσαμε, χτύπησε η πόρτα. Κάτι μου έλεγε πως ήταν ζητιάνος, που έφτανε βιαστικός να πάρει το μερίδιο του. Έτρεξα στην πόρτα με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος φτωχός, με κάτασπρη γενειάδα, γυρτός από τα χρόνια, και τρέμοντας από το κρύο μουρμούριζε ευχές.

- Πάρε, παππού, του είπα. Ο γέρος, που δεν έβλεπε καλά και του είχε γυαλίσει, φαίνεται, παράξενα από τα χρονιά το χρυσό νόμισμα, το έφερε κοντά στα μάτια του, για να το κοιτάξει καλύτερα. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του, τον καιρό εκείνο, που όλοι έδιναν στους φτωχούς δίλεπτα και μονόλεπτα.

- Τι είναι αυτό, παιδάκι μου; με ρώτησε.

-Μισή λίρα είναι, παππού, του είπα. Πάρε την, δική σου είναι.

Ό καημένος δεν ήθελε να το πιστέψει. Μήπως έκαμες λάθος, παιδάκι μου; Για ρώτησε τους γονείς σου.

Του εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιραστεί το φλουρί της βασιλόπιτας. Ο γέρος έτρεμε από τη χαρά του. Σήκωσε ψηλά τ’ αρρωστημένα του μάτια και είπε:

-Ο θεός είναι μεγάλος! Να ζήσεις, παιδάκι μου, και να σε χαίρονται οι γονιοί σου. Και ο θεός να σ’ αξιώσει να ‘χεις πάντα όλα τα καλά και να τα μοιράζεις με τους φτωχούς και τους αδικημένους. Την ευχή μου να ‘χεις!

Μου έδωσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά κατά τον ουρανό τ' αρρωστημένα του μάτια και κατέβηκε με το ραβδί του τη σκάλα».

[email protected]