
Ο Δημήτρης Φλουρής είναι ο πρώτος απόφοιτος μαθητής Δημοτικού Σχολείου από τη Θεοδώρα, που συνέχισε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο. Απεφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο του Χώνους (γειτονικό χωριό) αφού η Θεοδώρα δεν είχε τότε σχολείο. Ήταν το πρωτότοκο παιδί πολυμελούς οικογένειας (έξι αγόρια, τρία κορίτσια) και είχε γεννηθεί στη Θεοδώρα το έτος 1906.
Το 1919 εισήχθη κατόπιν εξετάσεων στο τριτάξιο Γυμνάσιο Καστελλίου, όπως ονομαζόταν τότε το Πάνορμο Μυλοποτάμου, που ήταν και το μοναδικό ίσως στο νομό, αν εξαιρέσομε το εξατάξιο Γυμνάσιο της πόλης του Ρεθύμνου. Συνέχισε τις σπουδές του σε εξατάξιο Γυμνάσιο του Ηρακλείου. Έξι μήνες πριν τελειώσει, εκλήθη να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στα Χανιά. Τότε ο πατέρας του παρεκάλεσε γνωστό εξ Ανωγείων κομματάρχη να βοηθήσει για μικρή αναβολή με σκοπό να τελειώσει το γυμνάσιο, η οποία και του εδόθη. Υπηρετώντας στα Χανιά, έδωσε επιτυχείς εξετάσεις στο εκεί Σχολαρχείο, ισότιμο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου, από το οποίο απέκτησε το σχετικό πτυχίο διδασκάλου, συγχρόνως με το απολυτήριο στρατού.
Από το 1918 όμως έχει ιδρυθεί στη Θεοδώρα Δημοτικό σχολείο, στο οποίο έχει τοποθετηθεί το 1926 η εξ Ιεράπετρας δασκάλα, Αικατερίνη Παπαγεωργίου. Η αείμνηστη Αικατερίνη εν τω μεταξύ θα βαπτίσει την τελευταία αδελφή του δασκάλου, δίδοντάς της το όνομα Ελένη. Το Μάρτιο του 1927 ο Δημήτριος Φλουρής θα τοποθετηθεί ως αναπληρωτής δάσκαλος για τρεις μήνες στο Δημοτικό Σχολείο της Βλυχάδας Μυλοποτάμου (μικρό παλιό χωριό που είχε και έχει επίνειο το σημερινό Μπαλί). Μετά την τρίμηνη σ’ αυτό υπηρεσία τοποθετήθηκε οργανικά στο μονοτάξιο Δημοτικό Σχολείο Θεοδώρας αντικαθιστώντας τον Οκτώβριο του 1927, την Αικατερίνη Παπαγεωργίου η οποία παρά τις παρακλήσεις όλων των χωριανών να παραμείνει, ζήτησε μετάθεση, θέλοντας να βοηθήσει το συναδερφό της (όχι συνάδερφο, δηλαδή το γιο του συντέκνου της) να καταλάβει τη θέση της Θεοδώρας.
Στη θέση αυτή ο αείμνηστος Δημήτριος Φλουρής θα υπηρετήσει 37 συνεχή έτη, φαινόμενο σπάνιο ,ίσως και μοναδικό, σε σχολείο που λειτουργούσε πάντα ως μονοτάξιο, με αριθμό παιδιών ποτέ όχι κάτω των 45 φθάνοντας στα χρόνια της δικής μου φοίτησης τα 78!! Εδώ θα παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο της κυρίας Μαρίας Ζουριδάκη-Φλουρή, «ΘΕΟΔΩΡΑ, ένα μυλοποταμίτικο χωριό» που αναφέρεται στον στην προσωπικότητα του δασκάλου «...Υπηρέτησε στο χωριό επί 37 συνεχή χρόνια μέχρι που πήρε σύνταξη το 1964. Ήταν ένας από τους ανθρώπους που έβαλε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στη ζωή του χωριού. Δάσκαλος ταλαντούχος, πολύ δυναμικός, εργατικός και αυστηρός. Σε εποχές πολύ δύσκολες κατάφερε να «μάθει γράμματα» και να διαπαιδαγωγήσει σχεδόν δυο γενιές Θοδωριανών, Μακρυγιανιωτών και Γκαβεδιανών. Όλοι ανεξαιρέτως μιλούν γι’ αυτόν με πολύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη κι ας δοκίμασαν πολλές φορές τις αυστηρές του τιμωρίες».
Οφείλω επίσης να παραθέσω κάποιους στίχους από ένα δικό μου ποίημα, με τίτλο «Τότε στο Δημοτικό» που αναφέρεται και στο γερο-δάσκαλο, όπως τον αποκαλούσαν οι χωριανοί για να τον ξεχωρίζουν ίσως από μένα.
… Δάσκαλός μας ήταν ο γερο-Φλουρής
πώς μας πάλευε ήταν ν’ απορείς
την προπαίδεια την ήθελε νερό
το τετράδιό μας πάντα καθαρό
Στην παράδοσή του ήταν σοβαρός
μα στις αταξίες αρκετά αυστηρός
μία αγριάδα έπαιρν’ η ματιά
και μας τα τραβούσε δυνατά τ’αυτιά
Επωδός
Ήρωες και χάρτες τα εποπτικά
είχαμε και ένα μαυροπίνακα
λύναμε ασκήσεις και προβλήματα
λέγαμε απ’έξω τα ποιήματα.
Την ανάγνωσή μας αν δεν ξέραμε
στην ορθογραφία αν χωλαίναμε
μέναμε νηστεία και πεινούσαμε
μέσα κλειδωμένοι μελετούσαμε

