Του Γιάννη Ζ. Ανδρουλάκη*

Τελικά σ’αυτήν την χώρα φαίνεται πως δεν υπάρχουν μόνο ζωοκλέφτες, χασισέμποροι, παιδεραστές, πολιτικάντηδες πολιτικοί, λαμόγια και κάθε είδους παρόμοια προϊόντα. Η κρατική ανικανότητα και απραξία βοήθησε (ουδέν κακό αμιγές καλού) να διαφανεί και μια άλλη αισιόδοξη πλευρά. Είναι η κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη που υπάρχει και βοηθά τους αδύναμους συνανθρώπους μας να επιβιώσουν. Η φιλοσοφία της παγκοσμιοποίησης και οι πρακτικές του Χότζα που συχνά πυκνά επιχειρούν να επιβάλουν οι οσφυοκάμπτες πολιτικοί μας, δεν έχουν καταφέρει ακόμη να ισοπεδώσουν ή και να εξαφανίσουν αυτό το μεγαλείο, της συμπαράστασης δηλαδή στον αδύναμο, που έχει η ελληνική ψυχή. Μιλώ για την μεγάλη ανταπόκριση που υπάρχει για την προσφορά σε τρόφιμα, ένδυση, χρήματα και ψυχολογική στήριξη προς τα άτομα που έχουν άμεση ανάγκη. Ποιος ξέρει πόσοι από αυτούς τους αδύναμους βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή να υπηρετούν ανιδιοτελώς ανθρώπινα ιδανικά και το συμφέρον της πατρίδας, σαν την κυρά της Ρω και την άλλη γερόντισσα στο τριεθνές του Έβρου όπως και σαν τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο που πέθανε ζητιανεύοντας στο Μοναστηράκι!...

Την ανυπαρξία του κράτους πρόνοιας έρχεται η κοινωνία να την καλύψει. Αυτή όμως η συνεννόηση, η συμπαράσταση και η συνεργασία που υπάρχει στο λαό ενοχλεί και ανησυχεί τις αυταρχικές εξουσίες που προτιμούν να έχουνε αντιπάλους μοναχικά άτομα. Γίνεται πιο εύκολη η λεία τους. Η Χούντα ως γνωστόν απαγόρευε τις συναθροίσεις πέραν των πέντε ατόμων. Αυτοί εδώ κάνουν κάτι ακόμη χειρότερο. Επιδιώκουν να δημιουργήσουν μοναχικά ψυχικά άτομα αποκομμένα από τον κοινωνικό περίγυρο διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό.

Τρομάζουμε την οργανωμένη λαϊκή αντίδραση και γι’αυτό επιχειρούν είτε “ξεπουτανιάζοντας” τους πολίτες, κάνοντάς τους συνένοχους (διασφαλίζοντας την σιωπή τους), είτε μοιράζοντας μεμονωμένα, αργύρια και διευκολύνσεις (μαζί τα φάγαμε!) να αποτρέψουν την εκδήλωση της λαϊκής οργής.

Σ’αυτή την χώρα τις τελευταίες δεκαετίες περίσσεψε ο ξύλινος λόγος, η ανευθυνότητα, η αδικία, η ανικανότητα, η προχειρότητα. Στις επιδιώξεις της πολιτικής δεν υπάρχει ο ζεστός, ειλικρινής ανθρώπινος λόγος και η μέριμνα για την λειτουργία κράτους πρόνοιας. Μεθυσμένοι από τον οίστρο της εξουσίας σχεδιάζουν γι’αυτούς, ενεργούν μονο γι’αυτούς και κατασκευάζουν παπαγαλάκια, αυλικούς και αυλοκόλακες που θα τους προστατεύσουν και θα προωθήσουν τις μωροφιλόδοξες επιδιώξεις του “ηγεμόνα”. Εννοιες όπως η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας του πολίτη, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, ο σεβασμός στον πολίτη, η σχεδίαση και ο προγραμματισμός, απουσιάζουν από την καθημερινή πρακτική της εξουσίας. Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε λέει ο ένας, επανίδρυση και επανεκκίνηση του κράτους εξαγγέλλει ο άλλος για να ηρεμήσουν τα πνεύματα... Τρομοκρατούν και απειλούν από την μια και αδρανούν και αδιαφορούν επιδεικτικά από την άλλη.

Μ’αυτά και μ’αυτά πορευόμαστε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Την μοναδική ελπίδα για να βγούμε από την λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και την καταχνιά της ανυποληψίας, που δεν είναι άλλη από την αθάνατη ελληνική ψυχή. Το δυστύχημα για τη χώρα είναι πως σπάνια στη σύγχρονη ιστορία μας αυτή βρήκε άξιους ηγέτες να συμπορευθεί.

Αυτή η ελπίδα απέμεινε και απ’ ότι δείχνουν οι εκδηλώσεις αγάπης και προσφοράς των συνανθρώπων μας είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Έλληνα τόσο που δεν μπορεί η οποιαδήποτε κρατική συναισθησία να ξεριζώσει. Ο μόνος επικίνδυνος αντίπαλος είναι ο χρόνος. Ας ελπίσουμε ότι πριν εξαντληθούν όλα τα περιθώρια ο λαός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αντιδράσει και θα δώσει λύση...

* Ο Γιάννης Ζ. Ανδρουλάκης είναι πολιτικός μηχανικός