Του Ν. Τσαγκαράκη
Μελαγχολικός ρομαντισμός και διασκεδαστική διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων προσφέρουν αξιόλογες γιορτινές κινηματογραφικές επιλογές.
ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ
THE HELP
Σκην.: Τέιτ Τέιλορ
Πρωτ.: Βαϊόλα Ντέιβις, Έμα Στόουν, Οκτέιβια Σπένσερ, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Τζέσικα Τσαστέιν, Άλισον Τζάνι.
Στην πρωτεύουσα της πολιτείας του Μισισιπή, Τζάκσον, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν ακόμη οι φυλετικές διακρίσεις ήταν πολύ ισχυρές, μια λευκή κοπέλα αποφασίζει να μην επαναπαυθεί στην εύκολη ζωή μιας κακομαθημένης νοικοκυράς όπως οι φίλες της, και κυνηγάει το όνειρό της στη συγγραφή και τη δημοσιογραφία. Θα κάνει μάλιστα ένα πολύ θορυβώδες ξεκίνημα, αφού επιλέγει να καταγράψει περιστατικά από τη ζωή των μαύρων υπηρετριών, προκειμένου να αναδείξει τη συμβολή των μαύρων γυναικών στη λευκή ευημερία άλλα κυρίως την καταπίεση που αυτή συνεπάγεται για εκείνες.
Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Κάθριν Στόκετ, η οποία επίσης κατάγεται από το Τζάκσον και γνώρισε από κοντά παρόμοιες καταστάσεις μ’ αυτές που περιγράφει, η ταινία είναι μία τυπική χολιγουντιανή κομεντί, με εξαιρετικούς ηθοποιούς, ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, προοδευτική ρητορική, και περιποιημένο γύρισμα. Να σημειωθεί ότι τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία υπήρξαν μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες, με το φιλμ να έχει κοστίσει μόλις 25 εκατομμύρια δολάρια και να συγκεντρώνει πάνω από 200 παγκοσμίως, από τα οποία τα 170 στις Η.Π.Α.
Το σενάριο ακολουθεί την τυπική δομή που φέρνει την αντισυμβατική ηρωίδα αντιμέτωπη με τον συντηρητικό περίγυρο, τα εμπόδια που σταδιακά μεγαλώνουν, και την τελική απόφαση θάρρους που ανατρέπει τη συνολική κατάσταση, μέσα από εναλλαγές χιουμοριστικών και συγκινητικών στιγμών. Τίποτα πρωτοποριακό, αλλά τουλάχιστον φτιάχνεται με έξυπνο χιούμορ, αισιόδοξη διάθεση, προσγειωμένες ερμηνείες που ταλαντεύονται επιδέξια ανάμεσα στην καρικατούρα και τον ρεαλισμό, και φωτεινή σκηνοθεσία που προδιαγράφει το καλύτερο μέλλον. Η Στόουν είναι όπως πάντα αξιολάτρευτα δυναμική, η Ντέιβις κουβαλάει ταυτόχρονα κι αδιόρατα τον θρήνο και την ελπίδα, η Σπένσερ ξεχειλίζει από μπρίο κι επιβολή, η Χάουαρντ απολαυστικά μισαλλόδοξη, κι η Τσαστέιν επιδεικνύει το υποκριτικό εύρος της ως επιφανειακά αφελής και χαζοχαρούμενη άλλα κατά βάθος πονεμένη και καλόκαρδη Σίλια.
ΤΖΕΪΝ ΕΪΡ
JANE EYRE
Σκην.: Κάρι Φουκουνάγκα
Πρωτ.: Μία Βασίκοφσκα, Μάικλ Φασμπέντερ, Τζούντυ Ντεντς, Τζέιμι Μπελ, Σάλυ Χώκινς, Αμίλια Κλάρκσον.
Μετά από εξαντλητικό περπάτημα μέσα στην κακοκαιρία, η νεαρή Τζέιν Έιρ καταρρέει μπροστά στην πόρτα του σπιτιού ενός ιερέα όπου μένει με τις αδερφές του, οι οποίες την περιθάλπουν και φροντίζουν ν’ αναρρώσει γρήγορα. Ο νεαρός ιερέας της προσφέρει δουλειά ως δασκάλα, και φαίνεται να ξεκινά μια καινούρια ζωή μακριά από το παρελθόν της. Οι πληγές της καρδιάς της όμως όχι μόνο δεν έχουν επουλωθεί, αλλά ζωντανεύουν γρήγορα ξανά.
Ακόμα μία από τις πάμπολλες κινηματογραφικές μεταφορές του πασίγνωστου ομώνυμου μυθιστορήματος της Σαρλότ Μπροντέ, που ακολουθεί εκείνη του Φράνκο Τζεφιρέλι το 1996, με τη Σαρλότ Γκενσμπούργκ και τον Γουίλιαμ Χερτ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Εδώ ο Φουκουνάγκα υιοθετεί μια προσέγγιση που θυμίζει εκείνη της Άντρεα Άρνολντ στα φετινά «Ανεμοδαρμένα ύψη» της άλλης αδερφής Μπροντέ, Έμιλυ, τα οποία είδαμε στο φεστιβάλ Βενετίας και βγαίνουν την άλλη εβδομάδα στις ελληνικές αίθουσες. Φυσικοί και πιο σκοτεινοί φωτιστικοί τόνοι, γήινα χρώματα, γενικότερα ‘αδρός’ ρομαντισμός με έμφαση στις δυσκολίες του αισθήματος πάρα στο πάθος του, και μ’ ένα εξαιρετικό καστ που παίζει με συγκρατημένη ένταση, χωρίς ανώφελες εξάρσεις και μελοδραματισμό. Σημαντικό στοιχείο πάντως, κρίσιμο για την ευαισθησία του φιλμ, η σεναριακή γλώσσα που σ’ έναν βαθμό αναπαράγει την τυπικότητα, τη σύνταξη και τους ιδιωματισμούς της εποχής, σαν ένας φορτισμένος “αγωγός” της εξέλιξης της σχέσης ανάμεσα στη Τζέιν και τον Ρότσεστερ.
