Οι «Επικίνδυνες Αποστολές» παραμένουν μία από τις πιο διασκεδαστικές κινηματογραφικές σειρές δράσης, κι ο Τομ Κρουζ ένας από τους ιδανικότερους ενσαρκωτές της έννοιας του σταρ.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

MISSION: IMPOSSIBLE- GHOST PROTOCOL

Σκην.: Μπραντ Μπερντ

Πρωτ.: Τομ Κρουζ, Τζέρεμι Ρένερ, Πώλα Πάτον, Σάιμον Πεγκ, Λέα Σεϊντού, Μίκαελ Νίκβιστ, Τομ Γουίλκινσον, Τζος Χόλογουεϊ, Ανίλ Καπούρ, Βινγκ Ρέιμς, Μισέλ Μόναχαν

Στη διάρκεια της αναζήτησής τους για έναν επικίνδυνο εξτρεμιστή που σκοπεύει να ξεκινήσει τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ίθαν Χαντ και η Ομάδα Επικίνδυνων Αποστολών βρίσκονται κατηγορούμενοι για την ανατίναξη του Κρεμλίνου, γεγονός που φέρνει τις Η.Π.Α. και τη Ρωσία στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου. Ο αμερικανός πρόεδρος αποκηρύσσει όλη την Υπηρεσία Επικίνδυνων Αποστολών (IMF), κι έτσι ο Ίθαν με την ομάδα του πρέπει να δράσουν εκτός νόμου από τη Μόσχα μέχρι το Ντουμπάι και την Ινδία, προκειμένου ν’ αποδείξουν την αθωότητά τους και να εξασφαλίσουν την παγκόσμια ειρήνη.

Τέταρτη ταινία στην κινηματογραφική σειρά κατασκοπικής περιπέτειας, που είναι εμπνευσμένη από την ομώνυμη τηλεοπτική, η οποία παιζόταν στην αμερικανική τηλεόραση από το 1966 ως το 1973 και από το 1988 ως το 1990. Όπως απαιτεί η παράδοση της κινηματογραφικής σειράς, κάθε προσθήκη σκηνοθετείται από διαφορετικό δημιουργό. Έτσι, μετά τον Μπράιαν Ντε Πάλμα (1996), τον Τζον Γου (2000) και τον Τζ. Τζ. Άμπραμς (2006), εδώ αναλαμβάνει τα ηνία ο Μπραντ Μπερντ στην πρώτη του ταινία ζωντανής δράσης, αφού έχει αποκτήσει τη σπουδαία φήμη του για τρεις από τις πιο αγαπητές ταινίες κινουμένων σχεδίων της προηγούμενης δεκαετίας, το «The Iron giant» (1999), τους «Απίθανους» (2004) και τον «Ratatouille» (2007). Με το σενάριο να περιέχει το περισσότερο χιούμορ μέχρι τώρα στη σειρά, ο Μπερντ φτιάχνει μια φρενήρη περιπέτεια με την απαραίτητη κλίμακα, πλούτο, εξωτισμό, ζωηρά χρώματα, ρυθμό, και ζωντάνια, τα οποία παρασύρουν σ’ ένα ακατάπαυστο δίωρο δράσης που οδηγεί τον κεντρικό χαρακτήρα Χαντ σε μια μελαγχολική αλλά εξίσου ηρωική πορεία, με τον Κρουζ ν’ αποδεικνύει ότι ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η εμπορική απόδοση της ταινίας, στα 49 του χρόνια παραμένει ο μεγαλύτερος σταρ του πλανήτη, χάρη στον έλεγχο που ασκεί σε όλη τη δημιουργική διαδικασία, την επιβλητική του παρουσία μέσα στην ταινία, και φυσικά την παροιμιώδη αφοσίωσή του στη δουλειά, που τον βγάζει κρεμασμένο μέχρι και στο εξωτερικό του ψηλότερου κτηρίου του πλανήτη.

Το σενάριο λοιπόν αυτή τη φορά διακρίνεται από το κρισιμότερο διακύβευμα της σειράς, το συχνό χιούμορ και την ομαδικότητα. Ακόμη και η τελική αφίσα του φιλμ για πρώτη φορά δεν απεικονίζει μόνο τον Κρουζ αλλά ολόκληρη την ομάδα, ενώ στο τέλος της ταινίας τονίζεται η επιτυχημένη συνεργασία των μελών της μεταξύ τους και προσφέρεται μια στιγμή ‘δεσίματος’, όπου ο Κρουζ αναγνωρίζει τη σημασία της ομαδικότητας- κάτι που δε γινόταν ποτέ μέχρι τώρα.

Το χιούμορ του σεναρίου είναι εύστοχα συγχρονισμένο, δοσμένο στην κατάλληλη ποσότητα και ένταση, ώστε να ελαφραίνει χωρίς να ζημιώνει την κρισιμότητα της αποστολής (π.χ. το παιχνίδι με τη σύμβαση της αυτοκαταστροφής του μηνύματος στο τηλέφωνο), με καταλυτική την παρουσία του ταλαντούχου Σάιμον Πεγκ, ο ρόλος του οποίου διευρύνεται από την προηγούμενη ταινία της σειράς.

Όσο για το κεντρικό διακύβευμα, είναι αυτό με τη μεγαλύτερη κλίμακα μέχρι στιγμής στη σειρά, καθώς πρώτη φορά κρίνεται πυρηνικός πόλεμος, και αν θέλει κανείς να είναι ίσως υπερβολικά σχολαστικός, μόνο έλλειμμα εδώ είναι ότι πέρα από το αρχικό στήσιμο, η πλοκή δεν επιστρέφει στην οπτική των κυβερνήσεων και την κλιμάκωση της διπλωματικής έντασης ώστε να υπενθυμίζεται το μέγεθος του κινδύνου- κάτι που αφαιρεί ελάχιστα από τη σεναριακή κλίμακα της ιστορίας, όχι όμως από τον εντυπωσιασμό της, ο οποίος εξασφαλίζεται από την ποικιλία και το γεωγραφικό εύρος των τοποθεσιών και των σκηνών δράσης. Ωστόσο, ίσως αξίζει να επισημάνει κανείς την επανεμφάνιση στα χολιγουντιανά σενάρια του διπόλου Η.Π.Α.-Ρωσία σαν ένας ψυχροπολεμικός αναχρονισμός, όπως επίσης συνέβη και στο πρόσφατο «The double» του Μάικλ Μπραντ. Τουλάχιστον εδώ η αντιπαλότητα θεμελιώνεται πειστικότερα απ’ ό,τι στην ταινία του Μπραντ, χάρη στις σεναριακές εξηγήσεις και στον χρόνο που αφιερώνεται στη σεκάνς του Κρεμλίνου.

Το σενάριο γενικά δεν προσπαθεί ν’ ανανεώσει τη σειρά, αλλά απλώς να προσφέρει γι’ ακόμα μια φορά μια ανέμελη, καταιγιστική διαδρομή θεάματος κι εντυπωσιασμού, χωρίς όμως ν’ αδιαφορεί για την πρόοδο του χαρακτήρα Χαντ, για την οποία μας πληροφορεί έξυπνα μ’ ένα αφηγηματικά οικονομικό, αινιγματικό ιστορικό που υφέρπει χωρίς να υποσκελίζει την κύρια πλοκή, εντείνοντας την περιέργεια και καταλήγοντας σ’ ένα ευαίσθητο συναισθηματικό κλείσιμο με μερικές ευχάριστες εκπλήξεις. Από ‘κει και πέρα, η πλοκή είναι μια υποδειγματική συρραφή από σεκάνς, οι οποίες κλιμακώνονται σε μέγεθος, δυσκολία και κρισιμότητα, με το σενάριο να εξηγεί σαφώς εκ των προτέρων τη σημασία καθεμιάς τους, και με τη σκηνοθεσία και το μοντάζ να εξασφαλίζουν μεθοδικά και ψύχραιμα τη χωρική ευκρίνεια των σκηνών χωρίς να παρασύρονται σε άσκοπους εντυπωσιασμούς. Η απόδραση με σωματικές μάχες μεσ’ από τη ρωσική φυλακή, το Κρεμλίνο, το αυτοκινητο-κυνηγητό στην αμμοθύελλα, η μάχη στο ρομποτικό γκαράζ, και ιδανικότερο παράδειγμα η ήδη μνημειώδης σκηνή αναρρίχησης στο Burj Khalifa, την οποία ο Κρουζ εκτέλεσε μόνος του στο μεγαλύτερο μέρος της (με υποστηρικτικά καλώδια που αφαιρέθηκαν ψηφιακά) και την οποία το καδράρισμα και το μοντάζ διατηρούν αληθοφανή, θεαματική, σφιχτή και αγωνιώδη χωρίς να ζημιώνεται η χωρική συνέχεια των πλάνων.

Εξαιρετικές ερμηνείες απ’ όλο το καστ, με την ομάδα του Χαντ να είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ, με το χιούμορ του Πεγκ να εξηγεί την -ελπίζουμε προσωρινή- αντικατάσταση του Λούθερ (και οι δύο είναι οι τεχνολογικές ιδιοφυίες των ιστοριών), την ισορροπία του Ρένερ και της Πάτον ανάμεσα στον δυναμισμό και την ευαισθησία, και φυσικά τον ίδιο τον Κρουζ να δίνει έναν Χαντ πιο σκυθρωπό αυτή τη φορά αλλά εξίσου ενεργητικό, αψηφώντας την ηλικία και τους κινδύνους προκειμένου να παρουσιάσει στο κοινό ένα θέαμα όσο το δυνατόν πιο αληθοφανές κι εντυπωσιακό.

Μετά το τρίτο φιλμ, ο έμπειρος και ικανός Μάικλ Τζιακίνο επιστρέφει για δεύτερη φορά στη μουσική, κι όσο χαρήκαμε με την απογειωτική μουσική έξαρση στο Ντουμπάι ή όταν ακούσαμε να επανέρχεται το συγκινητικό ρομαντικό θέμα του Ίθαν και της Τζούλια στην τελευταία σκηνή, άλλο τόσο μας έλειψε το κεντρικό θέμα του Λάλο Σίφριν που ακούγεται μάλλον περιορισμένα στη διάρκεια του φιλμ. Ευχάριστη αλλαγή, οι διαφορετικοί τίτλοι αρχής, που αυτή τη φορά αποκτούν έναν ‘τζεϊμσμποντικό’ χαρακτήρα καθώς διαρκούν περισσότερο, με γραφιστική έμπνευση και σκηνές από την πλοκή, και το κεντρικό θέμα ελαφρώς πιο αργό και μυστηριώδες, παρά γρήγορο και επείγον ως συνήθως. Το τέλος διαλύει τη φημολογία περί αποχώρησης του Κρουζ από τη σειρά, αφού θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα επιστρέψει σε μία ακόμα αποστολή, όπως υπόσχεται το τελευταίο πλάνο, πριν ο Ίθαν Χαντ χαθεί σαν φάντασμα μέσα στο σκοτάδι.