ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ
σελ. 561
Ηταν μόλις δεκατριών ετών, αθώα, με μια έλλειψη πονηριάς αλλόκοτη, όταν ένιωσε πως παραβίαζαν τον κόσμο της. Ηταν σχεδόν παιδούλα και το φτερούγισμα της καρδιάς της άγουρο, στο αντίκρυσμά του. Εκείνου, του πρώτου αγοριού που την σημάδεψε.
Ηταν φίλος του αδελφού της. Τον γνώρισε σ’ ένα πάρτι που έγινε στο σπίτι της. Δεκάξι χρόνων και όμως τον θεωρούσε τον τέλειο άνδρα. Σκίρτησε η καρδιά της μόλις τον αντίκρυσε.
Εως τότε δεν ήξερε τί θα πει να χάνεις τα λόγια σου, να τρέμουν τα πόδια σου, να κοκκινίζεις. Τα μαθήματά της και τα παιχνίδια της έκλεβαν όλο το χρόνο της. Από τα παιχνίδια και τα βιβλία ήρθε κατευθείαν αντιμέτωπη με το πιο δυνατό συναίσθημα: τον έρωτα.
Πόσο σπουδαία ένιωσε όταν είδε πως τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.
Πως και εκείνος λαχταρούσε να την βλέπει. Την περίμενε έξω από το σχολείο. Εκαναν βόλτες, πιασμένοι από το χέρι και ανακάλυπταν τον κόσμο. Και όμως.
Με αυτό το αγόρι, το πρώτο αγόρι που έκανε την καρδιά της να σκιρτήσει, δεν έγιναν ποτέ ζευγάρι. Ηταν ο φίλος της. Ετοιμος πάντοτε να την ακούσει. Πάντα σε επιφυλακή μήπως τον χρειαζόταν. Ισως και να ήταν αυτός η αιτία που η ζωή της κύλησε ανάμεσα σε συμπληγάδες. Δεν κατάφερε να τον απομυθοποιήσει. Ηταν ο τέλειος άνδρας. Οταν ο Μάρκος μπήκε στη ζωή της, ο “φίλος” της έμεινε στο περιθώριο. Ο όμορφος, φιλόδοξος και τρυφερός Μάρκος έκλεψε την καρδιά της.
Ο δεύτερος μεγάλος έρωτάς της. Η μικρούλα, έφηβη πια, γαντζώνεται πάνω του, επενδύει όλα της τα όνειρα σ’ αυτό το αγόρι. Ετσι ξεχνάει ακόμα και την πίκρα της από την συμπεριφορά της μητέρας της.
Μιας μητέρας σκληρής, αυταρχικής που προσπαθεί να ικανοποιήσει τις δικές της φιλοδοξίες μέσω της κόρης της. Ομως και πάλι η ζωή δείχνει το σκληρό πρόσωπο της. Ο Μάρκος σκοτώνεται με τη μηχανή πριν προλάβει να δώσει σάρκα στα όνειρά του.
Η μικρούλα νιώθει πως καταρρέει.
Η νεανική της καρδιά σπαρταράει, και αναρωτιέται: “γιατί;”. Μα είναι νέα και γρήγορα μια άλλη αγάπη την κερδίζει. Ωστόσο τα χρόνια περνούν και τελειώνει το λύκειο, ενώ οι πανελλήνιες φαντάζουν άπιαστο όνειρο αφού τα συναισθηματικά της είχαν πάντοτε τον πρώτο ρόλο στη ζωή της. Οταν ο Ανδρέας της ζητάει να τον ακολουθήσει στη Γερμανία όπου ζουν οι γονείς του, παρά τις αντιρρήσεις των δικών της τον ακολουθεί.
Εκεί γνωρίζει την άλλη πλευρά του αγαπημένου της που δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Παρ’ όλα αυτά όμως τον αρραβωνιάζεται και δέχεται όλες τις συνέπειες της συμβίωσής τους. Ωσπου ξεφτάει τελείως η αγάπη της για τον αρραβωνιαστικό της. Και τότε μπαίνει στη ζωή της ο Μάουρο. Ο τέλειος άνδρας. Ο άνδρας που κάθε γυναίκα λαχταράει να έχει στο πλευρό της. Επιτέλους νιώθει ευτυχισμένη. Ολοκληρωμένη, δυνατή.
Ο Μάουρο της χαρίζει τα πάντα δίχως να την καταπιέζει. Της αφήνει το χώρο όπου εκείνη ζητάει για να αναπτυχθεί σαν προσωπικότητα. Δουλεύει και συγχρόνως σπουδάζει. Το μόνο αγκαθάκι που ματώνει την καρδιά της, η αρνητική στάση των γονιών της απέναντι στο Μάουρο. Τον απέρριψαν δίχως καν να τον γνωρίσουν.
Τον απέρριψαν διότι δεν ήταν Ελληνας, διότι δεν τους ένοιαζε τόση δική της ευτυχία. Κι ενώ όλα έδειχναν πως η ανήσυχη καρδιά της θα αναπαυόταν επιτέλους δίπλα στο Μάουρο, οι συμπληγάδες έκαναν πάλι την εμφάνισή τους. Κυνηγημένη, από δική της επιλογή, φτάνει στον τόπο της. Θέλει να κρυφτεί. Δεν αντέχει το σπίτι των γονιών της. Ψάχνει, ψάχνεται. Οι μνήμες, ακοίμητες την καταδιώκουν.
Αφήνεται και πάλι στα δίχτυα της αγάπης. Μπλέκεται, πληγώνεται, προσπαθεί να ξαναδραπετεύσει. Απ’ όλους. Απ’ όλα. Μα πάνω απ’ όλα, από τον ίδιο της τον εαυτό. Φαντάσματα οι σύντροφοι της πια. Ώσπου βρίσκεται στο ψυχιατρείο.
Κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό της ζωής της, για πρώτη φορά αναρωτιέται μήπως είναι “νάρκισσος;” Μήπως σ’ όλη της τη ζωή έψαχνε να βρει το αρσενικό του εαυτού της; Μήπως... μήπως... μήπως. Ερωτήματα που η φουρτουνιασμένη της ψυχή αδυνατεί να απαντήσει... Ώσπου φτάνει η κάθαρση.
Η Κατερίνα Χριστοπούλου γεννήθηκε το 1971 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Γερμανία ξένες γλώσσες.
Εκανε αρκετά επαγγέλματα για να τελειώσει τις σπουδές της.
Σήμερα διδάσκει γερμανικά και αγγλικά και ζει στη Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα ασχολείται με το γράψιμο...
